Άννα Βίσση: «Δεν τον γνωρίζω τον κύριο Σαμαρά. Ας μιλήσουμε για τον Αντώνη»

Στη συνέχεια, όταν της ζητήθηκε να διαλέξει ένα τραγούδι που θα τον αντιπροσώπευε, κράτησε το μυστήριο:

«Μου έρχεται ένα, αλλά δεν πρόκειται να σου το πω ποτέ! Ας πούμε πως θα ήταν εκείνο που λέει “Τα καλύτερά μας χρόνια δεν τα ζούμε καλά, μονάχα τα θυμόμαστε”».

Η Ελλάδα, η Κύπρος και η κυβέρνηση... μέσα από τραγούδια

Σε άλλο σημείο της συνέντευξης, η Άννα Βίσση κλήθηκε να περιγράψει πρόσωπα και καταστάσεις μέσα από τη μουσική, κάτι που, όπως φάνηκε, της ήταν ιδιαίτερα οικείο.

-Μιας και όλα τα κωδικοποιείς μέσω μουσικής στο μυαλό σου, ποιο τραγούδι θα μπορούσε να ήταν η Ελλάδα;

«Εμένα πάντα μου άρεσε το “Ποτέ την Κυριακή”. Αυτό είναι Ελλάδα. Αλλά Ελλάδα είναι κι ο Ικαριώτικος, είναι και το “Μην τον ρωτάς τον ουρανό” του Χατζιδάκι, είναι κι ο Παπάζογλου κι ο Ξυλούρης...»

Για την Κύπρο, η απάντησή της ήταν εξίσου συναισθηματική:

«Το “Γιασεμί”. Αλλά, πιστεύω ότι είναι και το “Χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγος”, σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη και στίχους Λεωνίδα Μαλένη».

Όσο για την ελληνική κυβέρνηση εκείνης της εποχής, η απάντησή της δόθηκε με χιούμορ:

«Το “Τα ’χω χαμένα, τα ’χω χαμένα”».

«Ανώνυμα ποτέ!»

Η κουβέντα δεν άργησε να περάσει και στην κοινωνική πραγματικότητα της εποχής, όταν ο δημοσιογράφος τη ρώτησε αν θα συμμετείχε σε μια διαδήλωση στο Σύνταγμα κρυμμένη πίσω από μια μάσκα.

-Παρένθεση: Θα μπορούσες να διαδηλώσεις στο Σύνταγμα, πίσω από μια μάσκα “Ανώνυμου” για να μη σε αναγνωρίσουν;

«Ανώνυμα ποτέ! Το δίκιο μου θα το φώναζα. Και ποτέ δεν έχω λειτουργήσει με φόβο ή με θράσος πίσω από το όνομά μου».

Ποιο είναι το αγαπημένο της ναρκωτικό και ποια γυναίκα θα παντρευόταν;

Για άλλη μια φορά, η Άννα Βίσση απέδειξε ότι ξέρει να παίζει με τις λέξεις με την ίδια ευκολία που τραγουδά. Έτσι, όταν ερωτάται σχετικά με το είδος μουσικής που αγαπά, απολκαλύπτει για τα ακούσματά της εκείνη την περίοδο:

«Εντάξει, μπορώ να ζήσω χωρίς να ακούσω μουσική για δυο τρεις μέρες», λέει. «Και δεν εννοώ μόνο τη δική μου μουσική – βαριέμαι να ακούω τα δικά μου τραγούδια. Η αλήθεια είναι ότι κατά περιόδους παθαίνω μονομανίες και το μυαλό μου είναι κολλημένο σε κάποια μουσική. Θυμάμαι, μια περίοδο, άκουγα συνέχεια, επί δύο χρόνια, AC/DC. Μετά, άκουγα πιο τζαζ μουσικές, Nat King Cole ας πούμε. Πιο πρόσφατα, όταν βγήκε η Amy Winehouse, είχα πάθει εξάρτηση κι ακόμα έχω. Τώρα που προβάρω μουσικές από τα ’60s, ακούω Janis Joplin. Είναι η γυναίκα μου αυτή! Την παντρευόμουν άνετα! Τα ’60s και τα ’70s με τρελαίνουν, γιατί τα έζησα κιόλας!».

Κι επιμένει ότι η μουσική είναι το δικό της «ναρκωτικό»: «Είναι το ναρκωτικό μου, είναι η δουλειά μου. Δεν μου αρέσουν τα ψεύτικα ναρκωτικά, μου αρέσουν τα αληθινά. Αλλά δεν παύει να σου προσδίδει άγχος».

Η σχέση με τη Σοφία Καρβέλα

Ιδιαίτερη θέση στη συνέντευξη κατείχε και η σχέση της με την κόρη της, Σοφία Καρβέλα, για την οποία μίλησε με ειλικρίνεια και αυτοκριτική.

-Σε ποιον φοβάσαι ότι θα λογοδοτήσεις;

«Ο πρώτος άνθρωπος που μου έρχεται στο μυαλό είναι η Σοφία. Σίγουρα όσο ήταν παιδί, πρέπει να με είχε ανάγκη περισσότερο. Φαντάζομαι ότι, τώρα πια, δεν υφίσταται αυτό».

-Είσαι από τις μαμάδες που θα ήθελες να είσαι η κόρη σου;

«Δύσκολη ερώτηση! Πήγα να πω αυθόρμητα “ναι”, μετά λέω “όχι”, μετά σκέφτηκα “ίσως”, μετά “γιατί όχι” ή “γιατί ναι;”. Η πιο ειλικρινής μου απάντηση είναι “δεν ξέρω”».

-Τη θαυμάζεις τη Σοφία;

«Ναι! Η μάνα μου και η κόρη μου είναι τα δύο γυναικεία πλάσματα που θαυμάζω».

-Άρα, μπορεί και να ήθελες να της μοιάζεις.

«Μπορεί και να ήθελα»...