Εκανα μια μικρή επέμβαση, η οποία όμως απαιτούσε αρκετές ημέρες ανάρρωσης. Μεταξύ άλλων, έπρεπε να μείνω στο σπίτι και να αποφύγω την καταπόνηση και τη γυμναστική. Η αλήθεια είναι πως όταν πονάς ή νιώθεις ενόχληση, το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι είναι να αθληθείς.
Οσο όμως κι αν το είχα βγάλει από το μυαλό μου, υπήρχαν κάποιοι που όχι μόνο δεν το ξεχνούσαν αλλά μου το θύμιζαν κάθε στιγμή. «Παρατηρείται μείωση στις καύσεις σου» διάβασα στο μήνυμα που μου έστειλε το έξυπνο ρολόι μου. «Μήπως πρέπει να γυμναστείς λίγο;». «Σήμερα δεν πήγες για περπάτημα, με αποτέλεσμα να πέσει ο μέσος όρος επιδόσεών σου» με ενημέρωσε το επίσης έξυπνο τηλέφωνό μου. «Υπάρχει ακόμα χρόνος για να διορθώσεις την κατάσταση». Είχα ακούσει για χειριστικούς ανθρώπους· για χειριστικό τηλέφωνο δεν είχα ξανακούσει. «Ακόμα δεν πήγες για περπάτημα;» επέμενε. «Σήκω! Το τρέξιμο είναι απαραίτητο για την υγεία του καρδιοαναπνευστικού συστήματος».
Σκέφτηκα να απεγκαταστήσω τις εφαρμογές που παρακολουθούσαν τις αθλητικές επιδόσεις μου και κατέγραφαν τα κιλά μου, τον χρόνο που αθλούμαι, τα χιλιόμετρα που περπατώ. Δεν μπορούσα. Θα ήταν σαν να διέγραφα στενούς φίλους που, ακόμα κι αν γίνονται αυστηροί και πιεστικοί, θέλουν μόνο το καλό μου. Εξάλλου, τα τελευταία χρόνια μοιράζομαι την καθημερινότητά μου περισσότερο με αυτές τις εφαρμογές παρά με τους φίλους μου, με τους οποίους μιλάω αραιά και συναντιέμαι όλο και πιο σπάνια.
Ποιος φταίει γι’ αυτό; Εγώ, που έχω γίνει ψηφιακά εξαρτημένος, ή οι φίλοι μου που έχουν υποχρεώσεις και βρίσκουν όλο και πιο δύσκολα χρόνο για μια συνάντηση όπως παλιά; Οπως και να έχει, οι εφαρμογές είχαν αυτή τη φορά ξεπεράσει τα όρια. «Δραματική πτώση στις επιδόσεις σου» αποφάνθηκε το ρολόι μου, με τον τόνο ενός γιατρού που μόλις διάβασε τις πιο ανησυχητικές εξετάσεις. Δεν θα κάθομαι να με χλευάζεις, σκέφτηκα. Το έβγαλα από το χέρι μου και το έβαλα στο συρτάρι. Μου έλειπε, αλλά με έναν περίεργο τρόπο ένιωθα και ελεύθερος· σαν να είχα κόψει επιτέλους μια τοξική σχέση με κάποιον που σε αγαπά πολύ αλλά σε κάνει να νιώθεις διαρκώς ενοχικός.
Τρεις ημέρες αργότερα, το ξαναφόρεσα. Μου είχε λείψει. Και άρχισε πάλι ο ίδιος χαβάς: κάθε φορά που δεν κινούμαι αρκετά, που δεν κοιμάμαι σωστά ή που δεν πίνω τα οκτώ ποτήρια νερό που έχω ορίσει στόχο, βιώνω μια ήπια αλλά σταθερή επίπληξη, αλγοριθμικά διαχειριζόμενη: «Μπορείς ακόμα να πιεις το νερό που χρειάζεται ο οργανισμός σου. Μην το αμελείς».
Οταν ανάρρωσα από την εγχείρηση και άρχισα σιγά-σιγά τις βόλτες, ο αριθμός των βημάτων μου ανέβηκε, το ίδιο και οι καύσεις μου. Το ρολόι έστειλε ένα επαινετικό, αυτή τη φορά, μήνυμα: «Εξαιρετική πρόοδος! Συνέχισε έτσι!». Οπως ένας προπονητής που δεν νοιάζεται αν ήσουν άρρωστος· νοιάζεται μόνο αν επέστρεψες στο γυμναστήριο. Λίγο μετά, το τηλέφωνό μου με ειδοποίησε με ένα μήνυμα για μια νέα εφαρμογή που καταγράφει λεπτό προς λεπτό τον ύπνο, βαθμολογεί κάθε βράδυ την ποιότητά του και προτείνει μεθόδους για απόλυτη χαλάρωση. Η επιτήρηση περνούσε στο επόμενο επίπεδο. Και το πιο ανησυχητικό ήταν ότι την περίμενα με ανυπομονησία.
