Ζούμε σε μια περίοδο κατά την οποία η πραγματικότητα μοιάζει να έχει αποκολληθεί από τη βαρύτητα της λογικής και να αιωρείται σε ένα σύμπαν γελοιογραφικής υπερβολής. Σαν σκηνή βγαλμένη από το «The Dictator» του Σάσα Μπάρον Κόεν, αλλά χωρίς σενάριο και δεύτερη λήψη. Μόνο αμηχανία και ένα εκκρεμές παγιδευμένο μεταξύ γέλιου και τρόμου.
Η περίοδος Τραμπ θα περάσει στην ιστορία όχι απλώς ως πολιτική παρέκκλιση, αλλά ως ιστορική ιδιορρυθμία, μοναδική στα χρονικά. Ως ένα παράδοξο που διέκοψε τη γραμμικότητα της δυτικής δημοκρατικής αφήγησης. Ενα φαινόμενο που δεν εξηγείται εύκολα με τους κλασικούς όρους της πολιτικής επιστήμης, αλλά ίσως απαιτήσει εργαλεία από την ψυχολογία, τη μαζική κουλτούρα και τους κανόνες της showbiz. Οι ίδιοι του οι υπουργοί μοιάζουν συχνά να το αντιλαμβάνονται και δυσκολεύονται πια να το κρύψουν ακόμη και όταν το κόκκινο φωτάκι της κάμερας αποτυπώνει την απόγνωσή τους σε ζωντανή μετάδοση. Τα βλέμματά τους λένε τα ακριβώς αντίθετα από τις δηλώσεις τους. Σαν να συμμετέχουν σε μια παράσταση της οποίας δεν εγκρίνουν το σενάριο, αλλά δεν μπορούν και να εγκαταλείψουν τη σκηνή. Το ερώτημα είναι τι θα έχει απομείνει όρθιο όταν ολοκληρωθεί αυτή η θητεία. Θεσμοί, αγορές, συμμαχίες, σύνορα…
Γιατί η κοινή λογική και κάθε επίφαση νομιμότητας δοκιμάζονται καθημερινά και απροσχημάτιστα. Λίγα μόλις 24ωρα πριν, κάποιοι – εντελώς συμπτωματικά – πρόλαβαν να κερδίσουν 580 εκατομμύρια δολάρια πουλώντας συμβόλαια πετρελαίου μόλις 16 λεπτά πριν από δηλώσεις του Τραμπ που έριξαν θεαματικά τις τιμές. Είναι προφανές ότι μιλάμε για παράνομες χρηματιστηριακές συναλλαγές με εσωτερική πληροφόρηση. Κορυφαίοι αρθρογράφοι, όπως ο Πολ Κρούγκμαν, δεν διστάζουν να δείξουν ανοιχτά προς τον Λευκό Οίκο. Και ύστερα, υπάρχει και η εικόνα. Τη νύχτα της Πέμπτης ο Ντόναλντ Τραμπ συγκάλεσε το υπουργικό συμβούλιο για την πρώτη συνεδρίαση από την έναρξη του πολέμου. Οπως συμβαίνει και στην Ελλάδα, η εισήγησή του μεταδόθηκε ζωντανά. Εκατομμύρια άνθρωποι – όχι μόνο αμερικανοί ψηφοφόροι, αλλά πολίτες σε όλον τον κόσμο – περίμεναν να ακούσουν κάτι που θα τους βοηθούσε να καταλάβουν αν τις επόμενες εβδομάδες θα μπορούν να αγοράσουν τα απαραίτητα ή, ακόμη χειρότερα, αν θα είναι ασφαλείς.
Και εκείνος μίλησε επί πέντε λεπτά για… στιλό. Για τη μάρκα που προτιμά, για τη ροή του μελανιού, για τις βελτιώσεις που θα έπρεπε να γίνουν ώστε η υπογραφή του – εκείνη η επιδεικτικά μεγαλοπρεπής – να αποτυπώνεται με τον βέλτιστο τρόπο πάνω σε αποφάσεις που καθορίζουν ζωές δισεκατομμυρίων ανθρώπων.
Πέντε ολόκληρα λεπτά. Περισσότερα ακόμη και από τις πρόσφατες αναφορές του στις χρυσές κουρτίνες και την αίθουσα χορού του Λευκού Οίκου, όπου ταξίδεψε το μυαλό του αμερικανού προέδρου κατά τη διάρκεια μιας άλλης ενημέρωσης για την εξέλιξη του πολέμου στη Μέση Ανατολή. Αυτό ζούμε. Οχι απλά το τέλος του κόσμου όπως τον γνωρίζαμε μέχρι σήμερα. Αλλά, στην πραγματικότητα, το τέλος της λογικής.
