Ησυζήτηση για το κράτος δικαίου στη Βουλή δεν μας έκανε σοφότερους για το σκάνδαλο των υποκλοπών. Απλώς μας υπενθύμισε τον κυνισμό με τον οποίο αντιδρά η κυβέρνηση όταν τα γεγονότα τη στριμώχνουν στα σχοινιά. Κι αν τα στελέχη και οι βουλευτές, εβδομάδες τώρα, στέκονται με αμηχανία μπροστά σε ερωτήσεις που ζητούν επίμονα απαντήσεις, ο Πρωθυπουργός επιλέγει άλλη διαχείριση: κρυφτό πίσω από λεκτικά σχήματα και επιθετική ειρωνεία προς την αντιπολίτευση.
Τρεις φορές έλαβε τον λόγο. Αλλά δεν είπε τίποτα για την ουσία αυτής της σκοτεινής υπόθεσης, που όλοι έχουν καταλάβει πια πως ακουμπά στο Μέγαρο Μαξίμου. Ούτε για τους εκβιασμούς του ισραηλινού απόστρατου που έκανε τη «δουλειά» με το Predator, ούτε για την άρνηση της, εποπτευόμενης από τον ίδιο, ΕΥΠ να εφαρμόσει αποφάσεις του ΣτΕ. Αντιθέτως, επέμενε να αποκαλεί «απόφαση» τη διάταξη του Αρείου Πάγου που κατέπεσε με κρότο ενώπιον του Μονομελές Πλημμελειοδικείου. Αλλά και οι υπουργοί που έγιναν αντικείμενο παρακολούθησης δεν επέτρεψαν ούτε στον ίσκιο τους να εμφανιστεί. Απουσίαζαν. Οι ίδιοι κρύφτηκαν για άλλη μια φορά, αφήνοντας την αξιοπρέπειά τους εκτεθειμένη εκεί έξω.
Αντί, λοιπόν, η συζήτηση να αγγίξει, έστω με γάντια, τη δυσώδη υπόθεση των υποκλοπών, οδηγήθηκε σε νέους, ευφάνταστους ορισμούς για το κράτος δικαίου. Για την κυβέρνηση περιγράφεται μέσα από τη λειτουργία του κράτους προς όφελος του πολίτη. Ταχύτερες συντάξεις, ψηφιοποίηση υπηρεσιών, παρεμβάσεις στη χρήση των social media από τους εφήβους. Ολα αυτά είναι χρήσιμα και, σε μεγάλο βαθμό, αναγκαία. Ομως δεν είναι αυτό το ζήτημα. Ούτε ο σωστός ορισμός. Στην ιστοσελίδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στο μέρος που αφορά το κράτος δικαίου διαβάζουμε: «Η βασική έννοια του κράτους δικαίου μπορεί να οριστεί με βάση έξι αρχές: νομιμότητα, η οποία συνεπάγεται διαφανή, υπεύθυνη, δημοκρατική και πλουραλιστική διαδικασία για τη θέσπιση νόμων. Ασφάλεια δικαίου. Απαγόρευση της αυθαίρετης άσκησης εκτελεστικής εξουσίας. Αποτελεσματική δικαστική προστασία από ανεξάρτητα και αμερόληπτα δικαστήρια. Διάκριση των εξουσιών και ισότητα έναντι του νόμου».
Με δυο λόγια, το κράτος δικαίου δεν ορίζεται από το τι κάνει το κράτος για τον πολίτη, αλλά από το τι δεν μπορεί να κάνει εις βάρος του.
Κοριοί, επιδοτήσεις σε ημετέρους, διορισμοί δικών μας παιδιών και επιθέσεις σε ανεξάρτητες αρχές και όργανα όπως η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, σίγουρα δεν εμπίπτουν στον ορισμό όπως διατυπώνεται από το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Ο Πρωθυπουργός είπε ότι η υπόθεση των υποκλοπών κρίθηκε στις εκλογές, όταν η Νέα Δημοκρατία έλαβε το επιβλητικό 41%. Ναι, οι εκλογές ισοδυναμούν με πολιτική κρίση καθώς εκφράζουν τη λαϊκή βούληση και ετυμηγορία.
Ομως δεν διαγράφουν γεγονότα ούτε σβήνουν λόγια όπως αυτά που είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης το 2018, πριν ακόμη γίνει Πρωθυπουργός: «Οπως μας έχει διδάξει η ιστορία αυτού του τόπου, οι δημοκρατικοί θεσμοί είναι πολύ πιο ισχυροί από αυτούς που επιδιώκουν να τους υπονομεύουν. Το κράτος δικαίου πάντα επιβάλλεται στο παρακράτος».
