Κάθε μια με δυο εβδομάδες υπάρχει ένα θέμα στην επικαιρότητα που σφίγγει το στομάχι, ακόμη και ανθρώπων σαν εμένα που βρισκόμαστε καθημερινά μέσα στις ειδήσεις. Τα τελευταία χρόνια το θέμα αυτό συνήθως αφορά εφήβους που χάνουν τη ζωή τους – από ναρκωτικά ή αλκοόλ, δυστυχήματα, αυτοκτονία ή δολοφονημένοι από άλλους εξίσου νέους. Μέσα στον ζόφο της ειδησεογραφίας, υπάρχουν μερικές ειδήσεις που ξεχωρίζουν για το πόσο δυσβάσταχτες είναι, που κάνουν όλη την κοινωνία να τις παρακολουθεί με φρίκη, κι ας μην τις αντέχει.
Μετά τη φρίκη της επικαιρότητας, ακολουθούν εκείνοι που ρίχνουν το φταίξιμο στους γονείς. Σε δημόσιες και ιδιωτικές συζητήσεις, πολλοί ψέγουν τους γονείς αυτούς που «δεν ασχολούνται με τα παιδιά τους», που «τα έχουν παρατήσει», που «δεν μπορούν να τα ελέγξουν».
Ολοι αυτοί έχουν βρει την απάντηση στο πρόβλημα, κι ας είναι συχνά κοινωνικό και σπανιότερα ατομικό: φταίνε οι γονείς που τα παιδιά τους βγάζουν μαχαίρια και σκοτώνονται, οδηγούν χωρίς δίπλωμα, παίρνουν ναρκωτικά, κάνουν «βουτιά» στο κενό. Και το κράτος δεν φταίει ποτέ; Δεν φταίει όταν ένας έφηβος συλλαμβάνεται και μετά αφήνεται στην τύχη του αντί να πέσουν πάνω του όλες οι κρατικές υπηρεσίες για να προλάβουν το κακό που προδιαγεγραμμένα έρχεται; Δεν φταίει το κράτος όταν ένας έφηβος πίνει αλκοόλ και μετά πεθαίνει ενώ η επιχείρηση που του το πούλησε συνεχίζει να πουλάει αλκοόλ σε άλλους ανηλίκους;
Υπάρχει ένα κλισέ που δείχνει τη διαφορά μεταξύ Ευρωπαίων και Αμερικανών: όταν ένας Αμερικανός βλέπει έναν άστεγο να κοιμάται στο πεζοδρόμιο λέει «πόσο αποτυχημένος είναι για να ζει στον δρόμο!», ενώ ο Ευρωπαίος λέει «πόσο αποτυχημένο είναι το κράτος που δεν μπορεί να του προσφέρει στέγη!». Προφανώς εγώ είμαι με τους Ευρωπαίους – και στο θέμα των εφήβων.
Γονέας μπορεί να γίνει ο καθένας και μάλιστα χωρίς να υπάρχει manual που να συνοδεύει τη γέννηση κάθε παιδιού. Οταν πηγαίνουμε στις κάλπες, ψηφίζουμε κυβέρνηση όχι γονείς. Και θα έπρεπε να απαιτούμε από αυτήν να πέφτει πάνω στα μεγάλα προβλήματα και να δίνει συνολική λύση, από ειδικά μαθήματα για οδική συμπεριφορά και μόνιμους ψυχολόγους στα σχολεία μέχρι πλαισίωση όσων ανηλίκων επιδεικνύουν βίαιη συμπεριφορά. Για να μην την πάθουμε ως κοινωνία όπως με εκείνους που δέρνουν τη γυναίκα τους και παραπέμπονται σε μια δίκη μετά από χρόνια χωρίς καμία κρατική προσπάθεια να αλλάξουν μυαλά και με κίνδυνο ορισμένοι από αυτούς να διαπράξουν γυναικοκτονία.
