Οι οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες καταδιώκουν εμφανώς πια τον Πρωθυπουργό και την κυβέρνησή του. Οι αμφισβητήσεις περισσεύουν εντός και εκτός του κόμματός του. Ο ίδιος και ο κύκλος που τον συνοδεύει βρίσκονται σε διαρκή άμυνα, χωρίς ωστόσο να καταφέρνουν να ελέγξουν τις πολλές κρίσεις που έρχονται και επανέρχονται.
Η ακρίβεια έχει εξελιχθεί σε μείζον θέμα, οι τιμές συνεχίζουν να αυξάνονται ανεξέλεγκτα, οι έμμεσοι φόροι διατηρούνται υψηλοί παρά την ενεργειακή λαίλαπα, τα ενοίκια στον Θεό, η απόκτηση στέγης άπιαστο όνειρο για τους νέους και οι αμοιβές απελπιστικά χαμηλές, ανίκανες να αντισταθούν στο διαρκώς αυξανόμενο κόστος διαβίωσης. Και οι αξιοπρεπείς, καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας λίγες έως σπάνιες.
«Φτώχεια καταραμένη», που λέει και ο λαός, απειλεί πλέον σημαντικά τμήματα της κοινωνίας. Πλήθος άλλοτε προνομιούχων εργαζομένων έχουν καταπέσει στα βάθη της κοινωνικής διαστρωμάτωσης παλεύοντας μέρα-μέρα για να βγάλουν πέρα τον μήνα. Ακόμη και οι εμπορευόμενοι δυσανασχετούν, δηλώνοντας πως περιμένουν να φθάσει το τέλος του μήνα, να καταβληθούν μισθοί και συντάξεις, για να περάσουν καταναλωτές τις πόρτες των μαγαζιών τους.
Ο Πρωθυπουργός πριν από επτά χρόνια έταξε λαγούς με πετραχήλια. Υποσχέθηκε ανάπτυξη ισχυρή, λιγότερους φόρους, αυξήσεις στους μισθούς, μια Ελλάδα επενδύσιμη, ικανή να δημιουργεί νέο πλούτο και να τον μοιράζει απλόχερα και δίκαια στους σκληρά εργαζόμενους Ελληνες.
Επειτα από επτά χρόνια διακυβέρνησης εκείνες οι υποσχέσεις παραμένουν ανεκπλήρωτες σε μεγάλο βαθμό. Τα όποια βήματα ενίσχυσης των εισοδημάτων είναι δειλά και σε απόσταση μεγάλη από την αποκατάσταση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων και τις δυνατότητες που απέκτησαν. Αντιστοίχως και το κράτος, που κατά τις κυβερνητικές διακηρύξεις έχει ανακτήσει το χαμένο έδαφος και γεμίζει ποικιλοτρόπως τα ταμεία του, παραμένει φειδωλό και περιοριστικό, τόσο στις επενδυτικές όσο και κοινωνικές δαπάνες.
Και το χειρότερο είναι ότι η επταετής διακυβέρνηση πλημμύρισε από σκάνδαλα, διαφθορά και εμφανή αναποτελεσματικότητα. Τέμπη, υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ και χάρες σε ημετέρους και εκλεκτούς έρχονται να συνθέσουν την εικόνα της διακυβέρνησης, χωρίς τις υπεσχημένες μεγάλες μεταρρυθμίσεις που θα άλλαζαν την οικονομία και θα βελτίωναν κρίσιμες ζώνες της δημόσιας ζωής.
Με αποτέλεσμα οι πολίτες να εκφράζουν με κάθε ευκαιρία τη δυσφορία τους για τις «μεγάλες» πολιτικές και τις επιμέρους επιλογές. Γεγονός που καταγράφεται και στις έρευνες των διαθέσεων της κοινής γνώμης, τα αποτελέσματα των οποίων δεν περιποιούν τιμή για την κυβερνητική παράταξη. Κοινώς το γυαλί έχει ραγίσει. Και όταν το γυαλί ραγίσει, ένα μικρό γεγονός αρκεί για να σπάσει και να χαθούν τα όποια αποθέματα εμπιστοσύνης.
Κοινή είναι η πεποίθηση ότι η κυβέρνηση παραπαίει και ο Πρωθυπουργός επίσης δεν διατηρεί δυνάμεις ικανές να αντιστρέψουν την πορεία των πραγμάτων. Είναι και αυτός φθαρμένος στη συνείδηση της πλειονότητας των πολιτών. Πλέον δεν ακούς καλό λόγο για τον κ. Μητσοτάκη, παρά μόνο επικρίσεις και σχόλια επιτιμητικά. Κατά τα κοινώς λεγόμενα, δεν μπορεί στρατηγικά να υπερβεί την κρίση που αντιμετωπίζει.
Μέχρι τώρα καλυπτόταν πίσω από τον πολυκερματισμό και την αδυναμία της αντιπολίτευσης να παρουσιάσει σχέδιο συνεκτικό και οργανωμένο. Με τον καιρό ωστόσο και αυτό το κενό καλύπτεται. Σε λίγο απέναντι στη δική του μονοδρομική και ατελέσφορη πρόταση θα στέκονται οργανωμένα και καλώς καμωμένα σχέδια ικανά να καταρρίψουν τα όποια επιχειρήματά του. Είναι θέμα χρόνου. Και τότε η κατάρρευσή του θα είναι ραγδαία.
