Δεκατέσσερα χρόνια. Τόσα συμπληρώθηκαν την περασμένη Πέμπτη από την μέρα που οι κινηματογράφοι Αττικόν και Απόλλων στην οδό Σταδίου, στο κέντρο της Αθήνας, κάηκαν πυρπολημένοι από το μένος των διαδηλωτών κατά του δεύτερου μνημονίου. Οι δράστες δεν ταυτοποιήθηκαν ποτέ. Το περιστατικό της πυρκαγιάς στους δύο κινηματογράφους αποδόθηκε σε βίαιο εμπρησμό κατά τη διάρκεια των επεισοδίων της νύχτας της 12ης Φεβρουαρίου 2012.
Κάθε τόσο μαθαίνουμε ότι το Αττικόν ξανανοίγει… για να μην ανοίξει. Μαθαίνουμε για τις κόντρες μεταξύ των ιδρυμάτων-συνιδιοκτητών του κτιρίου, τα οποία συνεννοούνται ή δεν συνεννοούνται. Και δεκατέσσερα χρόνια τώρα το Αττικόν παραμένει ένα κουφάρι βρωμερό – γιατί αυτό είναι, και όχι ένα «αστικό κέλυφος», όπως θα το ήθελε η αρχιτεκτονική ορολογία.
Αρχές του 2026, δεν υπάρχει επίσημη ημερομηνία για την πλήρη επαναλειτουργία των δύο κινηματογράφων. Οι μεγάλες δομικές εργασίες, όπως η ανοικοδόμηση του κυρίως κτιρίου, δεν έχουν αρχίσει, όμως πληροφορούμαστε ότι «το έργο έχει εισέλθει σε φάση ενεργής αποκατάστασης μετά από χρόνια αδράνειας». Πόσο αναμένεται να διαρκέσει η φάση αυτή; Ενδεχομένως όσο του μυθικού γεφυριού της Αρτας;
Δεν είναι η νοσταλγία για την «παλιά, καλή Αθήνα» που με ενοχλεί τόσο σε αυτή την αδράνεια για την αποκατάσταση του Αττικόν. Οι καιροί έχουν αλλάξει. Δεν περιμένω να δω ουρές έξω από τους δύο κινηματογράφους στη Σταδίου, όπως συνέβαινε στην προ Netflix εποχή. Ούτε περιμένω να δω κινηματογραφόφιλους να σπεύδουν να αγοράσουν, βράδια Σαββάτου, τα κυριακάτικα φύλλα των εφημερίδων από τους πάγκους στη γωνία της Σταδίου με τη Χρήστου Λαδά.
Το Αττικόν είναι κομμάτι της παλιάς ιστορίας της Αθήνας και πρέπει να αποκατασταθεί ως τέτοιο αλλά και ως κομμάτι της καινούργιας ιστορίας της πόλης και να πάψει να αποτελεί υπενθύμιση του ζόφου της εποχής της κρίσης.
Το Αττικόν είναι το μέλλον της Αθήνας, το οποίο δεν μπορεί να αφεθεί στην αισθητική τύπου Ντουμπάι που συναντά κανείς, για παράδειγμα, σε κεντρικά ξενοδοχεία της πόλης με τις εισόδους ντυμένες με σκούρα μάρμαρα, από τις οποίες αναβλύζει λάγνα «ανατολίτικη» μουσική – την έχω ακούσει με τα αφτιά μου.
Οπως έχω ακούσει, την παγωμένη παραμονή Πρωτοχρονιάς του 2016, τον Διονύση Σαββόπουλο να τραγουδάει τα κάλαντα στον δρόμο έξω από το Αττικόν, συνοδεία της μπάντας του Δήμου και να εύχεται «Να ξανανοίξει το Αττικόν». Για τον Σαββόπουλο και μόνον η Αθήνα οφείλει να του κάνει το χατίρι.
