Σε κάθε πόλη υπάρχουν τοίχοι που έχουν κάτι να πουν. Μερικοί φωνάζουν δυνατά, άλλοι μιλάνε σιγανά και άλλοι απλώς σου αφήνουν ένα περίεργο συναίσθημα που σε κάνει να σταματήσεις για ένα δευτερόλεπτο. Αυτές οι «φωνές» δεν είναι άλλες από τα γκράφιτι, την τέχνη που δεν χωράει σε κάδρα, δεν φοράει κορνίζα και σίγουρα δεν περιμένει άδεια για να υπάρξει.
Το γκράφιτι γεννήθηκε από μια ανάγκη: την ανάγκη του ανθρώπου να εκφραστεί ελεύθερα. Από απλές υπογραφές και συνθήματα μέχρι τεράστιες πολύχρωμες τοιχογραφίες, εξελίχθηκε σε μια παγκόσμια γλώσσα του δρόμου. Μια γλώσσα που γράφει ιστορίες πάνω σε γκρίζους τοίχους, που δίνει χρώμα στις πόλεις και αποτυπώνει τον παλμό της σύγχρονης νεολαίας.
Και όσο κι αν κάποιοι το θεωρούν «μουντζούρα», η αλήθεια είναι πως η street art είναι κάτι πολύ βαθύτερο: είναι μηνύματα, συναισθήματα, χιούμορ, θυμός, χαρά, όνειρα – όλα μαζί ζωγραφισμένα με σπρέι.
Τα Γρεβενά έχουν τη δική τους μικρή σκηνή street art. Αν περπατήσεις λίγο πιο προσεκτικά, ειδικά κοντά στο κέντρο ή σε παλιές γειτονιές, θα δεις γκράφιτι που μοιάζουν να ξεπήδησαν από τη δεκαετία του 2000, τότε που η street art είχε αρχίσει να ανθεί στην Ελλάδα. Αλλα είναι μικρά, γρήγορα δημιουργήματα. Αλλα είναι μεγάλα, ολοκληρωμένα κομμάτια. Και κάποια – λίγα αλλά σημαντικά – είναι έργα με ξεκάθαρο μήνυμα.
Ενα από τα πιο δυνατά γκράφιτι της πόλης βρίσκεται στο Νοσοκομείο Γρεβενών. Δημιουργός του είναι η εικαστικός από τα Γρεβενά Δήμητρα Μπαζούκη, που αποφάσισε να αφήσει στον τοίχο ένα «ευχαριστώ» που δεν ξεθωριάζει. Το έργο, με κύριο χρώμα το μπλε, το χρώμα της ηρεμίας, είναι ένας φόρος τιμής στους γιατρούς και τους νοσηλευτές, ειδικά σε δύσκολες υγειονομικές περιόδους. Η εικόνα εκπέμπει ελπίδα, αλληλεγγύη, ανθρωπιά. Με λίγα λόγια, είναι ένα γκράφιτι που δεν μιλάει μόνο στα μάτια· μιλάει και στην καρδιά.
Στο σχολείο
Οποιος έχει κάνει έστω έναν γύρο στο Επαγγελματικό Λύκειο Γρεβενών ξέρει ότι οι τοίχοι έχουν πολλά να πουν. Τα γκράφιτι του σχολείου μας είναι κάτι σαν μικρό ημερολόγιο της μαθητικής ζωής. Μπορείς να βρεις αστείες ατάκες, ζωγραφιές που κάποιος έκανε μέσα σε 5 λεπτά, σύμβολα, σκέψεις, μικρές εξομολογήσεις. Αλλες φορές είναι τέχνη, άλλες φορές απλώς ανάγκη για έκφραση. Αλλά σίγουρα κάθε ίχνος στον τοίχο δείχνει κάτι: ότι οι μαθητές έχουν φωνή – και την αφήνουν όπου βρουν χώρο.
Τα γκράφιτι στα Γρεβενά, όπως και στο σχολείο μας, είναι κάτι παραπάνω από χρώματα. Είναι μικρά μηνύματα που ταξιδεύουν από γενιά σε γενιά. Είναι η απόδειξη ότι ακόμη και σε μια μικρή πόλη η νεολαία βρίσκει τρόπους να εκφράζεται και όσο υπάρχουν τοίχοι θα υπάρχουν και ιστορίες που περιμένουν να γραφτούν πάνω τους.
