Η πρόσφατη αναβίωση το Σάββατο 20 Ιουνίου της ιστορικής παράστασης της «Μήδειας» του Λουίτζι Κερουμπίνι το 1961 με τη Μαρία Κάλλας στον ομώνυμο ρόλο από την Εθνική Λυρική Σκηνή στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου ανέδειξε – εκτός από το καθηλωτικό ταλέντο της Αλίσα Κολόσοβα (Νέρις), το σταθερό σκηνικό κύρος του Τάση Χριστογιαννόπουλου (Κρέων), την έξοχη διδασκαλία της χορωδίας της ΕΛΣ από τον Αγαθάγγελο Γεωργακάτο, την εμβριθή μελέτη και απόδοση των κοστουμιών από την Τότα Πρίτσα και των σκηνικών από τη Λιλή Πεζανού – τις δυσλειτουργίες αυτής της κολοσσιαίας, πανάκριβης παραγωγής: δύστοκη και ανέμπνευστη σκηνοθεσία (Παναγής Παγουλάτος), άνευρη μουσική διεύθυνση και εκτέλεση (Ζακ Λακόμπ), προβληματική διανομή (η υψίφωνος Αννα Πιρότσι ήταν σωστή φωνητικά αλλά ερμηνευτικά δεν ήταν Μήδεια, ο Ζαν-Φρανσουά Μποράς ήταν βαρετά διεκπεραιωτικός ως Ιάσονας, η Δανάη Κοντόρα απέδωσε τη Γλαύκη ξέπνοα, χωρίς ενέργεια).
Προκύπτουν λοιπόν τα εξής ερωτήματα: Ποιο είναι το αμιγώς καλλιτεχνικό – ας μη συγχέεται με το επικοινωνιακό ή το ταμειακό – αποτύπωμα της συγκεκριμένης παράστασης; Γιατί να «ανασυνθέτει μία ιστορική παράσταση» ένας μεγάλος πολιτιστικός οργανισμός, αντί να δημιουργεί ιστορία με σύγχρονες ανανεωτικές σκηνικές προτάσεις όπερας; Η διεθνούς αναγνώρισης ελληνίδα υψίφωνος Χριστίνα Πουλίτση – με μέντορα τον σπουδαίο διευθυντή ορχήστρας Ζούμπιν Μέτα – γιατί απουσιάζει από τις διανομές της ΕΛΣ;
SYSTEMA χωρίς σύστημα
Ομοίως πολυδιαφημισμένη, όπως η «ανασυντεθειμένη» Μήδεια, και η νέα πολιτιστική πλατφόρμα SYSTEMA – For the Greek Performing Arts, η οποία υποστηρίζεται από το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, το Εθνικό Θέατρο και το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας και στοχεύει «στη γνωριμία της διεθνούς κοινότητας των παραστατικών τεχνών με τη σύγχρονη ελληνική δημιουργία», όπως αναφέρεται στις επίσημες ιστοσελίδες των άνωθεν πολιτιστικών οργανισμών.
Αρκεί, όμως, να δει κανείς κάποιες από τις θεατρικές παραστάσεις που έχουν επιλεγεί φέτος για να παρουσιαστούν σε «πάνω από 80 διεθνείς επαγγελματίες του χώρου», για να προβληματιστεί για την ουσιαστική στόχευση αυτού του προγράμματος.
Για παράδειγμα, από ολόκληρη την ελληνική θεατρική παραγωγή, οι καλλιτεχνικοί διευθυντές των τριών πολιτιστικών θεσμών έχουν να προτείνουν ως σημαντικό ελληνικό εξαγώγιμο καλλιτεχνικό προϊόν νιόβγαλτους σκηνοθέτες (Γιώργος Βουρδαμής, Μαριλένα Κατρανίδου, Ευθύμης Θέου) των οποίων τη δουλειά δεν γνωρίζουμε καλά-καλά στην Ελλάδα ή τις «Βάκχες» της Λένας Κιτσοπούλου με τον Λευτέρη Πανταζή; Μήπως να προσφερθούν στους ξένους επισκέπτες πανέρια με λουλούδια, για να ραίνουν τον βάρδο, ώστε να έχουν μια ολιστική «βακχική» α λα Κιτσοπούλου εμπειρία;
