ΤΟ ΒΗΜΑ logo

Αναστάσης Ροϊλός: «Να αρχίσουμε να οριοθετούμε περισσότερο τη “βλακεία” μας»

Αναστάσης Ροϊλός: «Να αρχίσουμε να οριοθετούμε περισσότερο τη “βλακεία” μας» 1
Πουκάμισο Καρπάθου και κόσμημα στήθους ΛΎΚΕΙΟΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΊΔΩΝ. Παντελόνι Dante.

Ο Αναστάσης Ροϊλός, λίγο πριν ανέβει στη σκηνή της Αρχαίας Επιδαύρου ως Ξέρξης, μιλά με αφοπλιστική ειλικρίνεια και καθαρή σκέψη για την ελληνική πραγματικότητα και την πολιτισμική μνήμη ως συνθήκη κι εργαλείο της δουλειάς του. 

ΑΠΟ ΣΙΝΤΥ ΧΑΤΖΗ

CREATIVE DIRECTOR: EΛΕΝΑ ΜΑΚΡΗ ΛΥΜΠΕΡΗ CONTRIBUTING EDITOR/PHOTOGRAPHER: CALLIOPE ΒΙΝΤΕΟΓΡΑΦΟΣ ΘΟΔΩΡΗΣ ΜΑΝΟΥΣΑΚΗΣ ΕΝΔΥΜΑΤΟΛΟΓΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΚAΤΕΡΙΝΑ ΑΝΔΡΙΚΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΚΟΛΛΙΟΥ ΜΑΚΙΓΙΑΖ/XΤΕΝΙΣΜΑ/GROOMING: ΜΟΡΦΗ ΜΕΝΕΜΕΝΟΓΛΟΥ

Ο Αναστάσης Ροϊλός ανήκει στους πιο ταλαντούχους και επιλεκτικούς ηθοποιούς της γενιάς του, έχοντας καταφέρει να ισορροπεί με απόλυτη επιτυχία ανάμεσα στο απαιτητικό θέατρο και την ποιοτική τηλεόραση.

Το ευρύ τηλεοπτικό κοινό τον γνώρισε και τον αγάπησε μέσα από τον εμβληματικό ρόλο του εκλεπτυσμένου «Νικηφόρου Σεβαστού» στις Άγριες Μέλισσες, μια ερμηνεία που τον καθιέρωσε άμεσα ως έναν από τους πιο υποσχόμενους πρωταγωνιστές της εγχώριας μυθοπλασίας. Η καλλιτεχνική του πορεία, ωστόσο, είχε ξεκινήσει χρόνια πριν από τη Θεσσαλονίκη, όπου αποφοίτησε από το Τμήμα Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ, χτίζοντας ένα ισχυρό υπόβαθρο με σημαντικές συνεργασίες στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και σε σπουδαίες θεατρικές σκηνές. 

Τα τελευταία χρόνια, ο Αναστάσης Ροϊλός επιβεβαιώνει διαρκώς την πολυπραγμοσύνη του. Μετά τη συγκλονιστική του παρουσία στη σειρά εποχής Η Μάγισσα, όπου καθήλωσε το κοινό ως «Αντρέι Σιντόροφ», επέστρεψε δριμύτερος στα τηλεοπτικά δρώμενα με τη σειρά Μπαμπά, σ' αγαπώ στον Alpha. Εκεί ξεδιπλώνει μια εντελώς διαφορετική, σύγχρονη και συγκινητική πλευρά του, υποδυόμενος έναν γοητευτικό εργένη που η ζωή τού φέρνει αναπάντεχα την πατρότητα στην πόρτα του. Παράλληλα, στο θέατρο συνεχίζει να αναμετράται με σπουδαία κείμενα και ρόλους που απαιτούν εσωτερικότητα και ακρίβεια.

Αυτό το καλοκαίρι, ο Αναστάσης Ροϊλός ετοιμάζεται για άλλο ένα απαιτητικό βήμα, καθώς κατεβαίνει στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου για να ενσαρκώσει τον Ξέρξη στην εμβληματική τραγωδία «Πέρσες» του Αισχύλου, σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη. Μια παράσταση-κραυγή ενάντια στην αλαζονεία της εξουσίας, όπου συμπράττει με ένα σπουδαίο καστ, ανάμεσα στους οποίους η Μαρία Ναυπλιώτου και ο Δημήτρης Καταλειφός. 

Στη συζήτηση που ακολουθεί, ο Αναστάσης Ροϊλός ξεδιπλώνει με αφοπλιστική ειλικρίνεια και καθαρότητα τις σκέψεις του για την ελληνική πραγματικότητα και την πολιτισμική μνήμη ως συνθήκη κι εργαλείο της δουλειάς του. 

Αναστάσης Ροϊλός: «Να αρχίσουμε να οριοθετούμε περισσότερο τη “βλακεία” μας» 2
Πουκάμισο Καρπάθου και κόσμημα στήθους ΛΎΚΕΙΟΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΊΔΩΝ. Παντελόνι Dante.

Πότε νιώθεις πιο αυθεντικός και τι ρόλο παίζει η Ελλάδα σε αυτή την αίσθηση;

Νομίζω ότι ο Έλληνας, όσο είναι στην Ελλάδα, παρασύρεται από την καθημερινότητα και ασχολείται μόνο με τα προβλήματα, με τα κακώς κείμενα, με αυτά που θα θέλαμε να είναι αλλιώς. Με τα δίκια μας φυσικά. Όταν όμως βγαίνουμε έξω, όσο και να θαμπωθούμε από τις ομορφιές όσο και να λέμε “αφήστε με εδώ”, αν κοιτάξουμε ρεαλιστικά και κάνουμε συγκρίσεις σε σχέση με την καθημερινότητα εκεί και εδώ, συχνά καταλήγουμε στο συμπέρασμα: «Πολύ ωραία πόλη πχ το Τόκιο ή η Νέα Υόρκη, αλλά δεν θα ήθελα να ζήσω εδώ». Για μένα τουλάχιστον, ισχύει αυτό. Μπορώ να μείνω κάποιους μήνες στο εξωτερικό, αλλά δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να ζει μόνιμα εκτός. Τέτοιες στιγμές καταλαβαίνω πώς νιώθω για την Ελλάδα. Η ρίζα δεν αλλάζει και η καταγωγή δεν είναι επιλογή. Αυτή η σκέψη με κάνει να αναρωτιέμαι πώς μπορώ να κάνω τον τόπο μου καλύτερο, ή με άλλα λόγια, να κάνω κάτι για τους ανθρώπους που μοιραζόμαστε την ίδια κουλτούρα και την ίδια γλώσσα.

Η κληρονομιά μας, σε αντίθεση με την καταγωγή, δεν είναι κάτι που μας έχει δοθεί. Είναι κάτι που πρέπει να διεκδικήσουμε.

Ως ηθοποιός, πώς σε επηρεάζει η πολιτισμική μνήμη στη δουλειά σου; Πώς την κουβαλάς στην υποκριτική;

Τυχαίνει να γεννήθηκα Έλληνας. Θα μπορούσα να έχω γεννηθεί σε οποιοδήποτε άλλο γλωσσικό, ιστορικό και πολιτισμικό πλαίσιο. Εφόσον όμως στον ηθοποιό η αφετηρία είναι πάντα η γλώσσα και τα κείμενα, έρχομαι σε επαφή με τα δικά μας κείμενα και τον δικό μας πολιτισμικό πλούτο. Αυτό που βρίσκω συνεχώς μπροστά μου είναι ότι η κληρονομιά μας, σε αντίθεση με την καταγωγή, δεν είναι κάτι που μας έχει δοθεί. Είναι κάτι που πρέπει να διεκδικήσουμε. Στη δική μας περίπτωση αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο, γιατί ανάμεσα σε εμάς και την κληρονομιά μας υπάρχει απόσταση χρονική αλλά σε κάποιο βαθμό και γλωσσική. Αυτά τα κείμενα μπορούν να επηρεάσουν τη δουλειά μου μόνο σε φιλοσοφικό και ποιητικό επίπεδο, διαμορφώνοντας τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τα πράγματα. Από εκεί και πέρα, πολιτισμική μνήμη ή ελληνική ταυτότητα μπορεί να βρει κανείς και σε δημοτικά τραγούδια ή σε μοιρολόγια, τα οποία μπορώ να τα κουβαλήσω αισθητικά, αν το απαιτήσει το πλαίσιο κάποιας παράστασης.

Αναστάσης Ροϊλός: «Να αρχίσουμε να οριοθετούμε περισσότερο τη “βλακεία” μας» 3
Πουκάμισο Καρπάθου και κόσμημα στήθους ΛΎΚΕΙΟΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΊΔΩΝ. Παντελόνι Dante.

Ποια εικόνα της Ελλάδας θέλεις να κρατήσεις και ποια θα ήθελες να αλλάξεις;

Να κρατήσουμε τη γλώσσα μας, τον ήλιο, τη θάλασσα, την κληρονομιά μας. Και να αρχίσουμε να οριοθετούμε περισσότερο τη «βλακεία» μας. Τρέφω απεριόριστο σεβασμό και αγάπη για τους Ιάπωνες, αλλά κυρίως θαυμάζω τον τρόπο που η κληρονομιά τους επιβιώνει μέσα στον σύγχρονο πολιτισμό τους. Κάτι που θα μπορούσαμε να υιοθετήσουμε είναι ο τρόπος που περιορίζουν τη βλακεία στην καθημερινότητα -εκείνοι το καταφέρνουν με πινακίδες παντού και γραπτές οδηγίες, ακόμα και καρτούν για το τί επιτρέπεται και τί απαγορεύεται, πάντα με γνώμονα την ομαλή συνύπαρξη μεγάλου αριθμού ανθρώπων στον εκάστοτε δημόσιο χώρο. Για τον μέσο Ιάπωνα είναι αδιανόητο να πετάξει έστω ένα χαρτάκι στον δρόμο, να μιλάει δυνατά στο τηλέφωνο μέσα στο μετρό ή να περάσει κόκκινο φανάρι. Και έχει αντίστοιχες απαιτήσεις από την πολιτεία: τα μέσα να είναι άνετα, καθαρά και στην ώρα τους, οι δρόμοι και οι δημόσιοι χώροι σε άριστη κατάσταση κτλ...

Να κρατήσουμε τη γλώσσα μας, τον ήλιο, τη θάλασσα, την κληρονομιά μας. Και να αρχίσουμε να οριοθετούμε περισσότερο τη «βλακεία» μας

Θεωρείς ότι αυτή η ανοχή στη βλακεία είναι ελληνικό φαινόμενο;

Όχι. Πιστεύω ότι υπάρχει πάντα και παντού. Γι’ αυτό και αναφέρω την Ιαπωνία και όχι μία οποιαδήποτε χώρα με αυστηρούς νόμους, γιατί το θέμα δεν είναι μόνο να κυνηγάς το έγκλημα, είναι να οριοθετείς τη βλακεία.


Όταν ανοίγει η γη κάτω από τα πόδια σου

Στο σημερινό επεισόδιο ξεκινάμε από εκείνη τη γνώριμη αίσθηση ότι «άνοιξε η γη κάτω από τα πόδια μας» και καταλήγουμε σε μια πολύ ουσιαστική συζήτηση για το πόσο προετοιμασμένοι είμαστε απέναντι στο πραγματικά απρόβλεπτο.


READ MORE

Cookies