Η Νεφέλη Μπίτα Αμπάτι γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ιράν μέχρι τα πέντε της. Από τότε μέχρι σήμερα, ζει στην Ελλάδα έχοντας προλάβει να διασώσει κάποιες όμορφες αναμνήσεις από τη χώρα της... ίσως γιατί η πρώιμη παιδική ηλικία προστατεύει από την αγριότητα μιας κοινωνίας που οριοθετεί και μαθαίνει μεταγενέστερα σε μια ολόκληρη γενιά γυναικών να ζει χωρίς καμία ελευθερία, κρατώντας την ανάσά της από φόβο για την ίδια της την ύπαρξη.
Πίσω από κάθε ερώτηση που είχα ετοιμάσει να κάνω στη Νεφέλη για την ένταση των εξελίξεων στη γενέτειρά της αλλά και για το πώς βιώνει πλέον την Ημέρα της Γυναίκας, σκεφτόμουν διαρκώς το ίδιο πράγμα: τη συγκλονιστική περιγραφή της Warsan Shire στο ποίημα Home, που εξηγεί πως «κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του εκτός αν η πατρίδα του τον κυνηγά». Τελικά, καμία ερώτηση δεν είχε τόση δύναμη με την ελευθερία που πλέον η ίδια δεν στερείται στο να αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο την ιστορία της από την αρχή.
«Ας ξεκινήσω, λέγοντας "χρόνια πολλά" σε όλες τις γυναίκες του κόσμου. Να στείλω τη στήριξή μου στο λαό μου, το λαό του Ιράν που από την αρχή του χρόνου έχει ζήσει επανάσταση, τον πόλεμο και αντέχει ακόμη. Θέλω να πω ακόμη ένα μεγάλο μπράβο και να μη χάνουν το κουράγιο μέχρι να έρθει η ελευθερία στη χώρα μας.
Τα πρόσφατα γεγονότα του πολέμου στο Ιράν, πιστεύω ότι έχουν επηρεάσει όλο τον κόσμο, πόσο μάλλον εμένα που είναι η πατρίδα μου, η πατρίδα που γεννήθηκα και μεγάλωσα τα πρώτα μου χρόνια.
