«Συναντίληψη» στο κενό

Ακόμη και οι φύσει αισιόδοξοι κρατούσαν μικρό καλάθι. Θα αποτελούσε, άλλωστε, υπερβολή, από εκείνες που σπάνια επιβεβαιώνει η κυβερνητική τακτική στο μέτωπο της ακρίβειας, η προσδοκία ότι μια συνάντηση στο Μέγαρο Μαξίμου θα μπορούσε να τιθασεύσει το πρόβλημα με όρους «συμφωνίας κυρίων». Εξάλλου, το σκηνικό αυτό δεν είναι καινούργιο, καθώς εδώ και αρκετά χρόνια, ο πληθωρισμός των τροφίμων παραμένει ένας επίμονος Λεβιάθαν για πολίτες και επιχειρήσεις, με την κοινή γνώμη αλλά και τους δημοσκόπους να έχουν πλέον εξοικειωθεί με τη μόνιμη παρουσία του στην κορυφή των προβλημάτων.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, οι γενικόλογες διαβεβαιώσεις ότι δεν θα υπάρξουν νέες αυξήσεις μέσα στο καλοκαίρι και οι υποσχέσεις για δραστικές μειώσεις από τον Σεπτέμβριο, στο πλαίσιο μιας «εθνικής κοινωνικής συμφωνίας» που τώρα σχεδιάζεται, ελάχιστα είναι σε θέση να οικοδομήσουν ένα πειστικό αφήγημα. Η κυβέρνηση, σε μια προσπάθεια να χαλιναγωγήσει τη διάχυτη ανασφάλεια που ποτίζει τους πολίτες στο θέμα της ακρίβειας, επεδίωξε να εκπέμψει μέσω της σύσκεψης με τους εκπροσώπους της βιομηχανίας και των σούπερ μάρκετ ένα κλίμα, όπως το αποκάλεσε, «συναντίληψης».

Εντούτοις, η επίσημη ανακοίνωση ότι το έκτακτο μέτρο του πλαφόν στο περιθώριο κέρδους λήγει στις 30 Ιουνίου και δεν θα παραταθεί, ισοδυναμεί με την κατάθεση του μοναδικού και πιεστικού θεσμικού όπλου που είχε στα χέρια της η κυβέρνηση. Την ίδια στιγμή, μάλιστα, αναδύεται μια αξιοσημείωτη αντίφαση: η ίδια η ηγεσία του Υπουργείου Ανάπτυξης εξήγησε ότι η μείωση κατά 6% σε 2.000 κωδικούς προϊόντων το προηγούμενο διάστημα υπήρξε το άμεσο αποτέλεσμα της αυστηρής εφαρμογής αυτού του πλαφόν. Αν, όμως, το εργαλείο κρίθηκε αποτελεσματικό έναντι μιας μάχης που ούτως ή άλλως βγάζει πληγωμένο το ελληνικό νοικοκυριό, για ποιο λόγο προκρίθηκε η αποστράτευσή του στην καρδιά της θερινής περιόδου;

Αν κάτι μένει, λοιπόν, ως τελικό συμπέρασμα από όλα αυτά, είναι ότι αντί της ουσιαστικής, έμπρακτης ενίσχυσης των ελεγκτικών μηχανισμών ώστε να υψωθούν αναχώματα στις δεδομένες πλέον στρεβλώσεις της εγχώριας αγοράς, η κυβέρνηση επιλέγει να μιλήσει εκ νέου για «τη δέσμευση της επιχειρηματικότητας», τη «γεωπολιτική εξομάλυνση στη Μέση Ανατολή» και την «εθνική κοινωνική συμφωνία του Σεπτεμβρίου»· διαβεβαιώσεις, στην πραγματικότητα έωλες, που αδυνατούν να καθησυχάσουν, έτοιμες να παρασυρθούν από το πρώτο αυγουστιάτικο μελτέμι στον δρόμο προς το βήμα της ΔΕΘ, όπου αναμένεται να επιστρατευτεί η γνώριμη ρητορική των κυβερνητικών λύσεων για τον περιορισμό μιας ακρίβειας, που έχει πλέον εμπεδωθεί ως δομική και ενδογενής.