Λίγο πριν τις 11 το βράδυ του Σαββάτου, η συναυλία των Metallica, έλαβε τέλος. Κι όμως σχεδόν κανείς από τους χιλιάδες θεατές -σε κερκίδες και αρένα- δεν έφυγε από τις θέσεις του. Ούτε και οι τέσσερις μουσικοί. Ευχαριστούσαν τον κόσμο, πετούσαν πένες, αποθέωναν τους 80.000 και πλέον θεατές που τους τίμησαν με την παρουσία τους και το αμερικάνικο heavy metal συγκρότημα που τίμησε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Και όταν τελικά τα μέλη του συγκροτήματος αποφάσισαν να πάρουν τον δρόμο για τα αποδυτήρια και τότε ακόμη κάποιες χιλιάδες των θεατών, δίσταζαν να ξεκινήσουν και εκείνοι την αποχώρησή τους. Σαν να προσπαθούσαν να αντιληφθούν τι έζησαν, είδαν και άκουσαν, επί δύο ώρες στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας.
Η βραδιά που οι Metallica έγραψαν ιστορία στην Αθήνα
Οι Metallica έγραψαν ιστορία στην Αθήνα. Αυτό δεν έχει να κάνει ότι το ΟΑΚΑ ήταν ο πρώτος σταθμός της ευρωπαϊκής περιοδείας M72 TOUR2026, ούτε η εντυπωσιακή 360 μοιρών σκηνή, η οποία βρισκόταν στο κέντρο του αγωνιστικού χώρου, ούτε ακόμη και η δύναμη η εξωπραγματική ένταση των τραγουδιών τους.
Φωτό: Χρήστος Κισατζεκιάν
Ήταν το γεγονός ότι για δυο ώρες απέδειξαν την δύναμη του ροκ. Πήραν τους θεατές από το χέρι –άλλο που δεν ήθελαν οι τελευταίοι– και τους έβαλαν στον κόσμο του κρυστάλλινου rock ‘n’roll. Συνδύασαν, την τεχνολογία με το συναίσθημα, ένιωσαν την ενέργεια του κατάμεστου ΟΑΚΑ και την γύρισαν πίσω στο πολλαπλάσιο.
Ο «Ζορμπάς», οι Τρύπες και το ελληνικό κοινό
Πολλοί ήδη από το βράδυ του Σαββάτου, συζητούν, ανεβάζουν και σχολιάζουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το γεγονός ότι οι Metallica έπαιξαν περί στα μέσα της συναυλίας τον «Ζορμπά» του Μίκη Θεοδωράκη –συρτάκι με ηλεκτρικές κιθάρες– και το «Δεν χωράς πουθενά» από τις Τρύπες. Να τραγουδούν μάλιστα τους στίχους στα ελληνικά, σε διασκευή ερμηνεία των Κερκ Χάμμετ (κιθάρα) και Ρόμπερτ Τρουχίγιο (μπάσο).
Φωτό: Χρήστος Κισσατζέκιαν
Το αντιπολεμικό μήνυμα του «One»
Αλλά αν σταθεί κάποιος μόνο σε αυτό δεν έχει καταλάβει τίποτα από την συναυλία τους. Δεν έχουν νιώσει την δύναμη της heavy metal σκηνής και κοινότητας, έχει αφήσει έξω την ιστορία τους, δεν αντιλήφθηκε την αντιπολεμική κραυγή του «One» (Το βίντεο του τραγουδιού, απεικονίζει έναν σοβαρά τραυματισμένο άντρα, θύμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίος δεν είναι σε θέση του να δει ούτε να μιλήσει, και επιστρέφει φυτό στο σπίτι του, περιμένοντας αβοήθητος τον θάνατό του.
Φωτό: Χρήστος Κισατζεκιάν
Στη διάρκεια του εμφανίζονται σκηνές από την επίσης αντιπολεμική ταινία «Ο Τζόνι πήρε τ’ όπλο του». Δεν πρόσεξε στις βίντεο – οθόνες, το κόκκινο φόντο που υπήρχε στο βίντεο που προβαλλόταν, ούτε το σύνθημα «Wake up America». Οι Metallica δεν είναι πολιτικό συγκρότημα, αλλά αυτό που θέλουν να σχολιάσουν το κάνουν.
Φωτό: Χρήστος Κισατζεκιάν
Οι Τζέιμς Χέτφιλντ (φωνητικά – κιθάρα), Λαρς Ούλρικ (ντραμς), Κερκ Χάμμετ και Ρόμπερτ Τρουχίγιο απέδειξαν ώριμα και χωρίς φιοριτούρες ότι είναι οι κορυφαίοι. Ακόμη και οι extended εισαγωγές στα περισσότερα τραγούδια τους -πρέπει να υπηρετηθεί και το σόου– δεν ενόχλησαν τους θεατές.
Η στιγμή που το ΟΑΚΑ πήρε «φωτιά»
Άλλωστε οι τελευταίοι είχαν ζεσταθεί αρκούντως, πριν ξεκινήσει η συναυλία με την κλασικά ποδοσφαιρική ola ή… επί το ελληνικότερον «κύμα» (wave). Στις 8:45, άρχισαν τα όνειρα να παίρνουν σάρκα και οστά. Από τα μεγάφωνα – στη διαπασών πάντα, σε συναυλία των Metallica δεν υπάρχουν ημίμετρα – ακούγεται το «It’s a Long Way to the Top (If You Wanna Rock ‘n’ Roll) – τραγούδι των AC/DC – , οι θεατές δεν κρατιούνται, ακολουθεί το «The Ecstasy of Gold» (σύνθεση του Ennio Morricone από το φιλμ «Ο καλός, ο κακός και άσχημος) με τον κόσμο να μένει έκπληκτος και να αποθεώνει. Κάπως έτσι ξεκίνησαν την… επίθεσή τους, με το «Creeping Death» από το μακρινό 1984, να ανοίγει τις… Πύλες των Κολάσεως.
Φωτό: Χρήστος Κισατζεκιάν
Από κει και πέρα, ότι έγινε ανήκει με χρυσά γράμματα, στην συναυλιακή ιστορία. Ογδόντα χιλιάδες και πλέον θεατές, με πολλούς να μην είχαν γεννηθεί όταν οι Metallica ιδρύθηκαν (1981), ούτε όταν ήρθαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα –27 Ιουνίου 1993, γήπεδο Νέας Σμύρνης– και όμως όλοι στο headbanging, τα πήγαν όλοι εξίσου καλά. Εντυπωσιακό ότι οι νεότερες γενιές ήξεραν τους στίχους και σε όλα τα κομμάτια, τραγουδούσαν με όλη την δύναμη της ψυχής τους και αν κάπου «κόλλαγαν» ήταν οι παλιοσειρές δίπλα τους να τους βοηθήσουν.
Τραγούδια «For Whom the Bell Tolls», «Moth Into Flame», «King Nothing», «Lux Æterna», «The Unforgiven», «Fuel» έριξαν την απαιτούμενη ποσότητα βενζίνης στην φωτιά των Metallica και οι τελευταίοι ισοπέδωσαν το ΟΑΚΑ. Πολύ απλά και πολύ πειστικά.
Φωτό: Χρήστος Κισσατζεκιάν
Στο «Seek and destroy» , έπεσαν σχεδόν από τον ουρανό –από τους γιγάντιους πύργους– κιτρινόμαυρες μπάλες, η αρένα παραληρούσε, καπνογόνα άναβαν, συνομήλικοι των μελών του γκρουπ δάκρυζαν, άλλοι αγκαλιαζόντουσαν και όλοι έγιναν η μεγάλη του heavy metal κοινότητα. Περιττό δε να σημειώσουμε ότι τα μαύρα –κυρίως– μπλουζάκια των Metallica, ήταν το επίσημο dress code της βραδιάς.
«Γιατί περάσανε 16 χρόνια;»
Ο Τζέιμς Χέτφιλντ, ευχαρίστησε όχι μία αλλά αρκετές φορές, το κοινό για την παρουσία του και την στήριξη του στο γκρουπ όλα αυτά τα χρόνια – «ελληνική οικογένεια» τους χαρακτήρισε. Σε ανάρτησή του στο Χ, έγραψε τα εξής: «Αθήνα, έφερες τη φωτιά χτες βράδυ! Ακόμα βουίζω. Κράτα το πνεύμα ζωντανό, συνέχισε δυνατά, μείνε μαζί μας. Ναι! ». Επίσης, προβλήθηκαν στα video wall αποκόμματα εισιτηρίων από την δεύτερη εμφάνισή τους στις 2 Ιουνίου 1999 στο γήπεδο «Γεώργιος Καμάρας» στη Ριζούπολη. Ο Ούλριχ σε πολλά τραγούδια έπαιζε ντραμς όρθιος, ο Χάμετ απέδειξε γιατί είναι από τους καλύτερους κιθαρίστες ever – ενώ αναφέρθηκε στον Πολιτισμό της Ελλάδας – ενώ ο Τρουχίγιο δεν… κρατιόταν. Βούτηξε στο κοινό, σχεδόν από το δεύτερο / τρίτο τραγούδι.
Φωτό: Χρηστος Κισατζεκιάν
Κάποια στιγμή ο Χέτφιλντ αναρωτήθηκε γιατί χρειάστηκε να περάσουν 16 χρόνια για να έρθουν και πάλι στην Ελλάδα. Εμείς και του χρόνου εδώ θα είμαστε.
Η setlist των Metallica
It’s a Long Way to the Top (If You Wanna Rock ‘n’ Roll)
(τραγούδι των AC/DC)
The Ecstasy of Gold
(σύνθεση του Ennio Morricone από το φιλμ «Ο καλός, ο κακός και άσχημος)
Creeping Death
For Whom the Bell Tolls
Moth Into Flame
King Nothing
Lux Æterna
The Unforgiven
Fuel
Kirk and Rob Doodle
«Ζορμπάς» (Μίκης Θεοδωράκης) και «Δεν χωράς πουθενά», Τρύπες
Fade to Black
Wherever I May Roam
Nothing Else Matters
Sad but True
One
Seek & Destroy
Master of Puppets
Enter Sandman
ΥΓ: Ιδιαιτέρως εύστοχη η παρουσία της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδος (ΚΝΕ), ιδίως με το πανό που απεικόνιζε τον κόσμο που φλέγεται και έγραφε «For whom the bell tolls…» (Για ποιον χτυπάει η καμπάνα;). Πρόκειται για τραγούδι που έχει εμπνευστεί το συγκρότημα από το έργο – ορόσημο του Ερνστ Χέμινγουεϊ με τον ομώνυμο τίτλο).
