Το αστυνομικό μυστήριο στην βρετανική ύπαιθρο με μια «ομάδα» προβάτων επί της υπόθεσης, όπως και το αδιέξοδο ενός Αμερικανού συγγραφέα «φυλακισμένου» σε ένα παράξενο ιρλανδέζικο ξενοδοχείο, ξεχωρίζουν στις ταινίες της εβδομάδας.
5: εξαιρετική
4: πολύ καλή
3: καλή
2: ενδιαφέρουσα
1: μέτρια
0: απαράδεκτη
«Οι μαλλιαροί ντετέκτιβ» (The sheep detectives)
Παραγωγή: Αγγλία/ Ιρλανδία/ Γερμανία/ ΗΠΑ, 2026
Σκηνοθεσία: Κάιλ Μπάλντα
Ηθοποιοί: Χιου Τζάκμαν, Νίκολας Μπράουν, Εμα Τόμσον κ.α.
Εχoντας τεράστια αδυναμία στα πρόβατά του, ο Τζορτζ (Χιου Τζάκμαν), ένας αγρότηs στο βρετανικό ύπαιθρο, που όχι μόνο τα έχει βαφτίσει όλα αλλά τους… διαβάζει αστυνομικά μυθιστορήματα κάθε βράδυ για να κοιμηθούν! Άθελά του τα έχει μετατρέψει σε τετράποδους ντετέκτιβ, οι οποίοι θα κληθούν ν’ αξιοποιήσουν τις «γνώσεις» τους όταν ένας θάνατος ταράσει την περιοχή, με την υποψία του φόνου.
Ξεφεύγοντας εντελώς από την λογική της «παιδικής» ταινίας, οι «Μαλιαροί ντετέκτιβ» (το σενάριο των οποίων στηρίζεται στο αστυνομικό μυθιστόρημα «Three bags full» της Γερμανίδας Λεόνι Σουόν) αποκτούν μια ώριμη όψη, περίπου όπως είχε γίνει με τον «Μπέιμπ» (1995) όπου και πάλι πρωταγωνιστούσε ένα ζώο • το γουρουνάκι του τίτλου.
Με την εξαιρετική χρήση των ειδικών εφέ όπως και του computer animation, τα ζώα καταφέρνουν να αποκτήσουν την δική τους φωνή (στην πρωτότυπη γλώσσα της ταινίας ακούμε τον Μπράιαν Κράνστον, τον Πάτρικ Στιούαρτ και την Τζούλια Λούις Ντρέιφους εκτός άλλων) και κινήσεις απολύτως φυσικές. Τίποτα εδώ δεν δείχνει ψεύτικο.
Και αν σε αυτές τις περιπτώσεις ταινιών οι …άνθρωποι ηθοποιοί μπαίνουν συνήθως (και εκ των πραγμάτων) σε δεύτερο πλάνο, εδώ κάτι τέτοιο αυτό δεν ισχύει. Ολοι οι ήρωες της ταινίας, ακόμα και εκείνοι που ως ρόλοι δείχνουν ασήμαντοι, αποκτούν οντότητα και είναι πλήρεις. Πό την «killer» δικηγόρο που υποδυεται η Εμα Τόμσον και για μια ακόμη φορά δείχνει πόσο καλή είναι και στην κωμωδία, ως τον χωροφύλακα της περιοχής (Νίκολας Μπράουν), ο οποίος χάρη στην βοήθεια των προβάτων, βάζει από μέσα του τον κρυμμένο, αληθινό εαυτό του.
Εν ολίγοις αν αγαπάτε τα ζώα, το καλό χιούμορ και το αστυνομικό μυστήριο, είναι βέβαιο ότι θα περάσετε θαυμάσια παρακολουθώντας αυτή την ταινία, τελευταία δημιουργία του ανθρώπου που σκηνοθέτησε την τρίτη ταινία του franchise animation «Εγώ ο Απαισιότατος» όπως και τα «Minions».
Βαθμολογία: 3
ΑΘΗΝΑ: ΟΛΑ ΤΑ VILLAGE – ΑΘΗΝΑΙΟΝ – ΑΕΛΛΩ – ΚΗΦΙΣΙΑ – ΟΛΑ ΤΑ OPTIONS – ΤΡΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: ΒΑΚΟΥΡΑ – VILLAGE – CINEMA ONE κ.α.
«Θα φύγω μια μέρα» (Partir un jour)
Παραγωγή: Γαλλία, 2025
Σκηνοθεσία: Αμελί Μπονέν, Φρανσουά Ρολέν, Ντομινίκ Μπλαν κ.α.
Όταν πέρσι, τέτοια εποχή, η ταινία «Θα φύγω μια μέρα» σήκωνε ως ταινία έναρξης την αυλαία του 78ου φεστιβάλ Καννών αρκετός κόσμος φάνηκε να απορεί. Είναι η πρώτη μεγάλου μήκους δημιουργία της μάλλον άγνωστης Γαλλίδας σκηνοθέτριας Αμελί Μπονέν και δεν έχει αστέρες την ώρα που οι ταινίες έναρξης στις Κάννες, είναι συνήθως λαμπερές σε όψη και και περιεχόμενο.
Παρακολουθώντας ωστόσο το «Θα φύγω μια μέρα» καταλαβαίνεις γιατί επιλέχθηκε. Η ματιά της Μπονέν είναι φρέσκια και πολυεπίπεδη, το θέμα της καυτά επίκαιρο και πολύ ανθρώπινο. Η τριαντάρα κεντρική ηρωίδα της ιστορίας, η Στεφανί (Ζιλιέτ Αρμανέ) αναγκάζεται να βάλει «στο ράφι» την επιχείρηση που σκοπεύει να ανοίξει ως σεφ στο Παρίσι και να επιστρέψει στα πάτρια εδάφη, στη γαλλική επαρχία, προκειμένου να βοηθήσει τους εστιάτορες γονείς της (Φρανσουά Ρολέν, Ντομινίκ Μπλαν).
Αντιμετωπίζουν μια κρίση και η Στεφανί θέλει να είναι παρούσα. Ερχεται και πάλι σε επαφή με τον κάπως εσωστρεφή αλλά χιουμορίστα πατέρα και μια μητέρα που επίσης δεν έχασε ποτέ το χιούμορ της παρότι όλη η ζωή της ήταν δουλειά, δουλειά και πάλι δουλειά.
Ευχάριστη και συγχρόνως μελαγχολική, επίκαιρη αλλά με μια γλώσσα εντελώς δική της, η ταινία «Θα φύγω μια μέρα» στην ουσία αποτελεί προέκταση της μικρού μήκους με τον ίδιο τίτλο που η Μπονέν γύρισε πριν από μερικά χρόνια σαρώνοντας σε φεστιβάλ (ανάμεσά τους των Κλερμόν- Φεράν, Βρέστης, Παρισιού) και φτάνοντας ως τα Σεζάρ μικρού μήκους 2023, όπου κέρδισε στην κατηγορία καλύτερης ταινίας μυθοπλασίας.
Το μόνο στοιχείο στην μεγάλου μήκους που δείχνει κάπως αδύναμο (ως και αδιάφορο) είναι η επανασύνδεση της Αμελί με έναν παλιό έρωτά της (). Ωστόσο, η Μπονέν αποδεικνύεται ευφάνταση και αρκετά τολμηρή, προσθέτοντας ακόμα και στοιχεία αυθεντικού μιούζικαλ σε μια ταινία που αισθητικά τουλάχιστον, δεν δείχνει καθόλου τέτοιου ύφους.
Βαθμολογία: 3
ΑΘΗΝΑ: ΓΑΛΑΞΙΑΣ – ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ – ΝΑΝΑ – ΚΗΦΙΣΙΑ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: ΑΛΕΞ – ΟΛΥΜΠΙΟΝ
«Hokum»
Παραγωγή: Ιρλανδία/ ΗΠΑ/ Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, 2026
Σκηνοθεσία: Ντέμιαν Μακαρθι
Ηθοποιοί Αντριου Σκοτ, Πίτερ Κούναν , Ντέιβιντ Γουίλμοτ κ.α.
Στην τελευταία ταινία του, ο Ντέμιαν Μακαρθι, σκηνοθέτης που έγινε γνωστός από το ενδιαφέρον θρίλερ «Οντότητα» (2024), πετυχαίνει διάνα διότι δεν καταφεύγει στις ευκολίες των αφόρητων κλισέ που στιγματίζουν τις περισσότερες σύγχρονες ταινίες τρόμου και τις μετατρέπουν σε προϊόντα απευθυνόμενα αποκλειστικά και μόνο σε «συγκεκριμένο κοινό».
Ο Μακάρθι ενδιαφέρεται κυρίως, για την δημιουργία ατμόσφαιρας την οποία φτιάχνει μέσω αλλόκοτων αλλά αξιόλογων ιδεών που υλοποιούνται με φαντασία και δημιουργικότητα ενταγμένες όλες σχεδόν στον βασικό χώρο της ιστορίας, ένα απομονωμένο ιρλανδέζικο ξενοδοχείο «φαντασμάτων».
Σε αυτό το ξενοδοχείο ένας διάσημος, κάπως υπερόπτης Αμερικανός συγγραφέας (Αντριου Σκοτ) έχει εγκατασταθεί προκειμένου να γράψει. Όμως κάθε πρόσωπο μέσα στο ξενοδοχείο, από τον ρεσεψιονίστ ως τον ιδιοκτήτη, από τον άνθρωπο για όλες τις δουλειές, ως την καμαριέρα, συμπεριφέρεται αλλοκοτα, ανεξήγητα, Ο συγγραφέας θα έρθει αντιμέτωπος με δαίμονες αλλά και με τον δαίμονα μ΄λεσα στην ίδια την ψυχή του.
Αυτά τα στοιχεία είναι που προκαλούν εντάσεις στην ταινία, σε κάνουν να νιώθεις αμήχανα και ανήσυχα. Είναι ο «υπόγειος» τρόμος που εδώ λειτουργεί αποτελεσματικά, όπως είχε συμβεί σε ταινίες όπως ο «Ενοικος» του Ρόμαν Πολάνσκι, ή στα περίφημα βρετανικά θρίλερ της δεκαετίας του 1970 – παράδειγμα «Ο άνθρωπος του σκιάτρου» του Ρόμπιν Χάρντι.
Περιέργεια και αγωνία βρίσκονται διαρκώς στο κόκκινο, οπότε το «Hokum» μπαίνει στο «κλαμπ» των (ενδεικτικά) πραγματικά αξιόλογων ταινιών τρόμου των τελευταίων χρόνων – από το «Μην ανασαίνεις» του Φέντε Αλβαρεζ και το «Smile» του Πάρκερ Φιν, μέχρι το «Χ» του Τάι Γουέστ και το «Longlegs» του Οζ Πέρκινς (που μάλιστα είναι των ιδίων παραγωγών με το «Hokum»).
Βαθμολογία: 3 ½
ΑΘΗΝΑ: ΑΙΓΛΗ (Ζάππειο) εκτός Σαββάτου – ΑΘΗΝΑΙΟΝ – ΔΑΝΑΟΣ – ΑΙΓΛΗ (Χαλάνδρι) – ΤΡΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ – ΠΑΛΛΗΝΗ – ΑΕΛΛΩ – ΝΑΝΑ – ΟΛΑ ΤΑ VILLAGE κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: VILLAGE KOSMOS – OPTIONS – ΒΑΚΟΥΡΑ – ΚΟΛΟΣΣΑΙΟΝ κ.α.
«Billie Eilish Hit me hard and soft the tour live in 3d»
Παραγωγή: ΗΠΑ, 2026
Σκηνοθεσία: Τζέιμς Κάμερον, Μπίλι Αϊλις
Η κινηματογράφηση των ζωντανών εμφανίσεων της πριγκίπισσας της ποπ Μπίλι Αϊλις στο Co-op Live arena (τον μεγαλύτερο συναυλιακό χώρο του Ηνωμένου Βασιλείου, στο Μάντσεστερ της Αγγλίας), δεν μπορεί παρά να ενδιαφέρει, κυρίως, τους φανατικούς θαυμαστές της – που βεβαίως, είναι εκατομμύρια.
Αυτό που κατά κύριο λόγο βλέπουμε στην ταινία είναι την Αϊλις να τραγουδά και τους φαν να κλαίνε από συγκίνηση. Το 3 D βοηθά ώστε να νιώσουμε μέσα στον χώρο. Όμως η ταινία, την οποία σκηνοθέτησε ο Τζέιμς Κάμερον μαζί με την Αϊλις, παρότι στέκεται κυρίως σε αυτές τις εμφανίσεις, ενδιαφέρεται συγχρόνως να εξακριβώσει και τους λόγους για τους οποίους η γεννημένη τον Δεκέμβριο του 2001 Μπίλι Αϊλις έγινε η απόλυτη σούπερ σταρ τραγουδίστρια των καιρών μας, ένα πραγματικό φαινόμενο της ποπ μουσικής.
Η επιτυχία της ίΑϊλις σως να μην οφείλεται μόνο στον cool χαρακτήρα και το «χύμα» ντύσιμό της αλλά και στο απολύτως προσωπικό στιλ της καθώς τις ιδέες της «πάντα άκουγαν οι άλλοι» και αυτό της άνοιξε τις πόρτες όπως αναφέρεται από την ίδια στην ταινία, η οποία παρήχθη κατά την διάρκεια της μεγάλης της περιοδείας το 2024 (Βόρεια Αμερική, Ευρώπη, Αυστραλία, Ιαπωνία) για το μουσικό άλμπουμ της «Hit Me Hard and Soft».
Βαθμολογία: 2 ½
ΑΘΗΝΑ: ΟΛΑ ΤΑ VILLAGE – ΑΘΗΝΑΙΟΝ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: VILLAGE – CINEMA ONE
Για ειδικό κοινό
«That time i got reincarnated as a slime» – «Τα δάκρυα της γαλάζιας θάλασσας»
(Ιαπωνία, 2026) των Γιασουχίτο Κικούτσι, Οστιν Σισκ.
Είναι να απορείς καμιά φορά για τους τίτλους που χρησιμοποιούνται ορισμένες φορές για την προώθηση ταινιών γιατί χρειάζεται προσπάθεια προκειμένου να θυμάσαι απ’ έξω μια ταινία που λέγεται «That time i got reincarnated as a slime η ταινία: Τα δάκρυα της γαλάζιας θάλασσας».
Από την άλλη πλευρά, οι γνώστες της σειράς anime «That time i got reincarnated as a slime» και της «σειράς» των κινηματογραφικών ταινιών που την ακολούθησε δεν έχουν ανάγκη και δεν χρειάζεται να ξέρουν περισσότερα. Γιατί σε αυτούς απευθύνεται αυτό το ιαπωνικό anime που το χαζεύεις μεν, εκτιμάς το σχέδιο και κουτσά στραβά ακολουθείς την πλοκή. Αλλά την ίδια ώρα χαίρεσαι που άνθρωποι σαν τον θρύλο Χαγιάο Μιγιαζάκι υπάρχουν ακόμα ανάμεσά μας για να προσφέρουν ιαπωνικό animation για όλους και όχι μόνο τους φαν.
Βαθμολογία: _
ΑΘΗΝΑ: VILLAGE ΡΕΝΤΗ – ΝΑΝΑ – OPTIONS ΙΛΙΟ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: ΒΑΚΟΥΡΑ – VILLAGE- ΕΛΛΗΝΙΣ – CINEMA ONE κ.α.
«Mortal kombat 2»
Παραγωγή: ΗΠΑ, 2026
Σκηνοθεσία: Σάιμον ΜακΚόιντ
Ηθοποιοί: οι Καρλ Έρμπαν, Λούντι Λιν, Τζέσικα ΜακΝάμι κ.α.
Όταν ένα video game γίνεται έμπνευση για κινηματογραφική ταινία, οι μη γνώστες του video game, μάλλον θα δυσκολευτούν να παρακολουθήσουν την ταινία, πέρα ίσως από τα βασικά, τα οποία ούτως ή άλλως προσφέρει το «Mortal kombat 2», εμπνευσμένο από το δημοφιλές βιντεοπαιχνίδι των Εντ Μπουν και Τζον Τομπάιας. Και τα βασικά, βέβαια, είναι το… ξύλο (ω! μα τι πρωτότυπο). Εδώ πέρα πέφτει πάρα πολύ ξύλο και με διάφορους τρόπου. Τουλάχιστον αυτό γίνεται από το πρώτο λεπτό της ταινίας, ως το 45ο – γιατί ως τότε άντεξα, μετά έφυγα έχοντας βαρεθεί να τους βλέπω να χτυπιούνται λυσσασμένα χωρίς να μπορώ και να καταλάβω πλήρως τον λόγο. Όμως θα τα καταλάβουν όλα οι φαν του βιντεοπαιχνιδιού, οπότε το τι θα πω εγώ, δεν έχει καν σημασία.
Βαθμολογία: _
ΑΘΗΝΑ: ΟΛΑ ΤΑ VILLAGE – ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: ODEON ΠΛΑΤΕΙΑ – CINEMA ONE κ.α.
Πίνα Μπάους σε επανέκδοση
Στον κινηματογράφο Δαναό προβάλλεται σε επετειακή επανέκδοση και μόνον για τρεις προβολές το αριστουργηματικό 3D ντοκιμαντέρ «Pina» (Γερμανία/ Γαλλία/ Αγγλία/ ΗΠΑ, 2011) του Βιμ Βέντερς με Live Performance χορού. Το υποψήφιο για Οσκαρ ντοκιμαντέρ του Γερμανού σκηνοθέτη παρουσιάζει τη ζωή και το έργο της Πίνα Μπάους, της χορογράφου που άλλαξε την τέχνη του χορού για πάντα, μέσω του διάσημου χοροθεάτρου του Wuppertal που διηύθυνε (να σημειωθεί ότι ο Βέντερς προσπάθησε να γυρίσει την ταινία ενώ η Πίνα Μπάους ζούσε – έφυγε από τη ζωή το 2009 – αλλά εν τέλει δεν τα κατάφερε).
Πριν από κάθε προβολή το κοινό θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει μία performance χορού από την Αθανασία Κανελλοπούλου εμπνευσμένη από το χορογραφικό σύμπαν της Πίνα Μπάους. Μέσα από την χορογραφία αυτή, η Κανελλοπούλου, που υπήρξε Guest χορεύτρια στο Wuppertal Tanztheater της Πίνα Μπάους από το 2002 έως το 2008, γίνεται η αρχή ενός χορευτικού ταξιδιού που ξεκινά ζωντανά στη σκηνή και ολοκληρώνεται στη μεγάλη οθόνη.
Βαθμολογία: 5
