Να πω την αμαρτία μου. Δεν θυμάμαι ποτέ να κατεβαίνει στις εκλογές κάποιο σοβαρό κόμμα χωρίς πρόταση για τη διακυβέρνηση της χώρας.
Μπορεί η πρόταση να μοιάζει πειστική ή ανέφικτη, να μην είναι ρεαλιστική ή δημοφιλής αλλά πάντως υπάρχει. Και ο ψηφοφόρος μπορεί να την εγκρίνει ή να την απορρίψει.
Κάπως έτσι λειτουργούν οι δημοκρατίες που ξέρουμε.
Στην Ελλάδα επικρατεί σήμερα ένα μικρό χάος. Η ΝΔ δηλώνει ότι επιδιώκει να πάρει αυτοδυναμία ή να συνεργαστεί με ένα κόμμα δεξιά της ή αριστερά της.
Δεν ξέρω για την αυτοδυναμία. Αλλά αν καταφέρει να βρει κάποιον ενδιαφερόμενο η συνεργασία αριθμητικά βγαίνει.
Το πώς θα τη διαμορφώσει ο Μητσοτάκης και με ποιους είναι άλλη υπόθεση. Ούτως ή άλλως, το πρώτο κόμμα ορίζει το παιχνίδι.
Η Αριστερά από την πλευρά της προτείνει «προοδευτική συνεργασία» ή «λαϊκό μέτωπο». Είναι ασφαλώς μια πρόταση αλλά με ένα 15% που φαίνεται να μαζεύει συνολικά δεν δείχνει και πολύ ρεαλιστική αριθμητικά.
Πάντως υπάρχει. Αν δραστηριοποιηθεί και ο Τσίπρας ίσως μαζέψει περισσότερους αλλά απέχοντας ακόμη πολύ από την πλειοψηφία.
Το ΠαΣοΚ τα λέει πιο μπερδεμένα. Δεν θέλει τη ΝΔ (πράγμα που αποτελεί δικαίωμά του) αλλά προτείνει «μια πολιτική αλλαγή» και μια «προοδευτική κυβέρνηση».
Ωραίο σενάριο αλλά με ποιους; Διότι αν δεν πάρει αυτοδυναμία το ίδιο, τότε θα χρειαστεί να συνεργαστεί με κάποιους.
Δεν υπάρχει άλλη διαδικασία.
Αντιλαμβανόμαστε όλοι πως το ΠαΣοΚ δυσκολεύεται προεκλογικά να αποκαλύψει με ποιους θα έφτιαχνε αυτήν την προοδευτική κυβέρνηση διότι κινδυνεύει να εμπλακεί σε εσωτερική αντιπαράθεση.
Το ερώτημα όμως είναι αν θα μπορέσει να φτάσει έως τις εκλογές με μισές κουβέντες και χωρίς να λέει τα πράγματα με το όνομά τους.
Υποψιάζομαι ότι θα είναι δύσκολο. Ιδίως όταν φουντώσει ο προεκλογικός αγώνας και το «ποιος θα κυβερνήσει» καταστεί κυρίαρχο.
Φοβάμαι δηλαδή πως αν το ΠαΣοΚ δεν διαμορφώσει εγκαίρως μια ρεαλιστική και πειστική πρόταση διακυβέρνησης θα βρεθεί σε μειονεκτική θέση όχι τόσο απέναντι στη ΝΔ (που μπορεί να μην το ενδιαφέρει…), όσο απέναντι στην Αριστερά και τον Τσίπρα που δεν θα διστάσουν να δώσουν ονοματεπώνυμα και διευθύνσεις.
Αν μάλιστα οδηγηθούμε σε δεύτερη εκλογική αναμέτρηση όπως είναι πολύ πιθανό, το «ποιος και με ποιους» κινδυνεύει να γίνει πραγματικός βραχνάς.
Διότι μην έχετε την παραμικρή αμφιβολία πως σε περίπτωση παρατεταμένης ακυβερνησίας, η διακυβέρνηση θα γίνει σχεδόν το μοναδικό αντικείμενο της συζήτησης.
Εκτός φυσικά αν το ΠαΣοΚ πάρει αυτοδυναμία και τελειώσουν μεμιάς όλοι οι βραχνάδες.
