Οι ταινίες της εβδομάδας: Μάικλ Τζάκσον, προσφυγικό και γυναίκες μεταξύ τους

Άλλη μια πληθωρική κινηματογραφική εβδομάδα. Στις ταινίες της εβδομάδας λάμπει ένα βιογραφικό δράμα για τον Μάικλ Τζάκσον, καθώς επίσης μια ξένη παραγωγή γυρισμένη στη χώρα μας καθώς και μια από τη γειτονική Ιταλία.

Βαθμολογία

5: εξαιρετική

4: πολύ καλή

3: καλή

2: ενδιαφέρουσα

1: μέτρια

0: απαράδεκτη

Michael

Παραγωγή: ΗΠΑ, 2026

Σκηνοθεσία: Αντουάν Φουκουά

Ηθοποιοί: Τζαφάρ Τζάκσον, Τζουλιάνο Βάλντι, Κόλμαν Ντομίνγκο κ.α.

Σύμφωνα με την ταινία του Αντουάν Φουκουά, στη δεκαετία του 1960, στο Γκάρι της Ιντιάνα, ο Τζόζεφ Τζάκσον (ο Κόλμαν Ντομίνγκο εξαιρετικός και πολύ πιθανόν να τον δούμε υποψήφιο για Οσκαρ Β ρόλου του χρόνου), ο πατέρας του θρυλικού τραγουδιστή Μάικλ Τζάκσον (1958-2009), παρά την πρωτόγονη, απαράδεκτη συμπεριφορά του, οραματιζόταν τους γιούς του σαν μια «μουσική οικογένεια».

Και πράγματι, χάρη σ’εκείνον και την καθημερινή, καταπιεστική εκπαίδευση που επέβαλε στα παιδιά του, δημιουργήθηκαν οι Jackson 5, ένα συγκρότημα που ελαμψε για πολλά φεγγάρια με μεγάλες επιτυχίες. «Δεν θα σας χαριστεί τίποτα • πρέπει να παλέψετε!» λέει και ξαναλέει ο Τζόζεφ Τζάκσον στους πέντε γιούς του. Ομως ο Μάικλ Τζάκσον, το μικρότερο από αυτά τα παιδιά, φυσικά και με σκληρή δουλειά, προοριζόταν για άλλου τύπου μεγαλεία, πολύ μακριά από αυτά που είχε στο μυαλό του ο πατέρας του.

Όπως η μάνα του Κάθριν (Νία Λονγκ) είχε καταλάβει από την στιγμή της γέννησής του, ο Μάικλ ήταν κάτι ξεχωριστό, προορισμένο για «άλλα πράγματα». «Ασε το φως σου να φωτίσει τον κόσμο» θα του πει κάποια στιγμή και ο Μάικλ θα το αφήσει. Και κάπως έτσι, ο Φουκουά θα φωτίσει την ιστορία ενός πραγματικού φαινομένου της ποπ κουλτούρας, σε μια ταινία που καλύπτει ένα αρκετά μεγάλο διάστημα της ζωής του, μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1980.

Πολύ καλός επαγγελματίας, ο δημιουργός ταινιών όπως η «Μέρα εκπαίδευσης», ο «Βασιλιάς Αρθούρος» και το franchise «The equalizer», ξέρει πως να ικανοποιήσει το κοινό του Τζάκσον στο οποίο η ταινία, κυρίως, απευθύνεται. Όλα τα πασίγνωστα τραγούδια του φαινομένου Μάικλ Τζάκσον (τον υποδύεται ο Τζαφάρ Τζάκσον μεγάλο και ο Τζουλιάνο Βάλντι μικρό) καθώς και το παρασκήνιο της δημιουργίας τους, θα περάσουν μέσα από την ταινία – το «Beat it» και το «Bille Jean» ανάμεσά τους.

Θα περάσουν επίσης κομβικές στιγμές της πορείας του Τζάκσον: η γνωριμία του με τον Κουίνσι Τζόουνς (Κέντρικ Σάμπσον), η επιβολή του στο MTV, μέσω του ατζέντη του Τζον Μπράνκα (Μάιλς Τέλερ) • σκηνές που ούτως η άλλως περιμένουμε προσφέρονται απλόχερα, κάτι που θα λέγαμε ότι ισχύει και στην έμφαση που δίνει ο Φουκουά στην κινησιολογία και γενικότερα την «σωματική ομιλία» του Τζάκσον ο οποίος ήξερε πολύ καλά τι έκανε γιατί είχε μελετήσει το παρελθόν και τους κλασικούς (τον βλέπουμε να αναφέρεται στον Φρεντ Αστέρ, όπως και στον Τσάρλι Τσάπλιν).

Ομως η ιστορία της ταινίας δεν θα ξεφύγει ποτέ από τον άξονά της, την σχέση πατέρα – γιού, μέσα από την οποία, πολύ πιθανόν να διαμορφώθηκε ο τόσο ιδιαίτερος χαρακτήρας του Μάικλ Τζάκσον. Η σχέση αυτή δεν θα πάψει ποτέ να είναι προβληματική, με τον δεύτερο να προσπαθεί να ξεφύγει από την «δαγκάνα» που από μικρό παιδί φοβόταν και τον πρώτο να σκέφτεται το παιδί του ως μηχανή χρημάτων για όλη την οικογένεια.

Η ταινία λέει ότι ακριβώς επειδή ο Μάικλ Τζάκσον ως παιδί δεν έζησε ποτέ ευτυχισμένα, ο απίστευτος επαγγελματισμός όπως και το ταλέντο του, είχαν συγχρόνως μια «παιδικότητα» στην οποία, πολύ πιθανόν, να οφείλεται και το τεράστιο μέγεθος της επιτυχίας του.

Βαθμολογία: 3

Προβάλλεται σε περισσότερες από 80 αίθουσες σε όλη την Ελλάδα

I was a stranger

Παραγωγή: ΗΠΑ, 2026

Σκηνοθεσία: Μπραντ Αντερσεν

Ηθοποιοί: Γιασμίν Αλ Μασρί, Ομάρ Σι, Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης

Με τις τόσες αλλαγές που έχουν ανεπανόρθωτα στιγματίσει το «χωροταξικό πρόσωπο» του πλανήτη, το προσφυγικό δράμα είναι ένα είδος που τα τελευταία 25 χρόνια συναντάται συχνά στον κινηματογράφο. Η ουσία σε όλες ανεξαιρέτως αυτές τις ταινίες, η ακούραστη δηλαδή προσπάθεια ταλαιπωρημένων, ξεριζωμένων ανθρώπων για την εύρεση μιας νέας πατρίδας, είναι πάντα η ίδια. Και δεν έχει σημασία αν την ταινία την έχει γυρίσει Ιταλός (Ματέο Γκαρόνε – «Εγώ καπετάνιος»), Πολωνή (Ανιέσκα Χόλαντ – «Πράσινο σύνορο») ή Βρετανός (Μάικλ Γουίντερμποτομ – «In this world»). Αυτό που αλλάζει είναι οι λεπτομέρειες στην δομή της κάθε ιστορίας.

Και εκεί ακριβώς ξεχωρίζει η ταινία του Αμερικανού παραγωγού και σκηνοθέτη Μπραντ Αντερσεν, μεγάλο μέρος της οποίας είναι γυρισμένο στην Ελλάδα, χώρα που όλοι γνωρίζουμε αποτελεί hot spot σε ότι αφορά το προσφυγικό ζήτημα. Ο Αντερσεν τεμαχίζει προσεκτικά τον χρόνο, μοιράζει σε κεφάλαια την ιστορία και δημιουργεί μια σύγχρονη Οδύσσεια εστιάζοντας σε μια Σύρα (Γιασμίν Αλ Μασρί) που αναγκάζεται να εγκαταλείψει το Χαλέπι μαζί με την κόρη της (Μάσα Νταούντ), στοχεύοντας στο αμερικανικό όνειρο.

Στο διάβα της, θα βρεθεί ένας συμπατριώτης της στρατιώτης (Γιάχια Μαχαϊνί) αρνούμενος ένα καθεστώς που εκτελεί παιδιά, ένας κυνικός διακινητής μεταναστών (Ομάρ Σι) που από την πλευρά του κουβαλάει τον δικό του σταυρό και ένας Έλληνας κυβερνήτης λιμενικού (Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης), παθιασμένος με την ιδέα της σωτηρίας ανθρώπων που κινδυνεύουν να πεθάνουν.

Χωρίς τίποτα περιττό, χωρίς ίχνος λαϊκισμού, ο Αντερσεν (ακτιβιστής ο ίδιος) προσπάθησε λοιπόν να καλύψει όλο το φάσμα ενός ταξιδιού προσφυγιάς, όλο το μαρτύριο του πρόσφυγα από την στιγμή που παίρνει την απόφαση να ξεριζωθεί μέχρι την στιγμή που φτάνει στον προορισμό του • αν αυτό βέβαια γίνει. Ο σκηνοθέτης δουλεύει πολύ καλά το σασπένς, έχει ευφάνταστες ιδέες για σεναριακά twists και πλάθει χαρακτήρες πειστικούς που ποτέ δεν γίνονται υπερβολικοί.

Επίσης, όλοι ανεξαιρέτως οι ηθοποιοί δείχνουν να ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν, σαν να έχουν ζήσει τις καταστάσεις που τους βλέπουμε να ζουν. Το γύρισμα είναι υποδειγματικό και ο σχεδιασμός παραγωγής τόσο άρτιος που σχεδόν δεν πιστεύεις ότι αυτή η υψηλής ποιότητας παραγωγή, στην πραγματικότητα είναι μια εντελώς low budget, χειροποίητη ταινία, όχι πολλών εκατομμυρίων. Όλα αυτά καταληγουν σε ένα ατόφιο σύνολο που χαράσεται βαθιά μέσα σου.

Βαθμολογία: 3

ΑΘΗΝΑ: ΓΑΛΑΞΙΑΣ – VILLAGE MALL – ΤΡΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ – CINOBO ΠΑΤΗΣΙΩΝ – ΝΑΝΑ – ΣΠΟΡΤΙΓΚ – ΑΝΟΙΞΗ ART CINEMA – ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ – ΡΕΝΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ – OPTIONS ΓΛΥΦΑΔΑ κ.α.

Γυναίκες έξω (Fuori)

Παραγωγή: Ιταλία, 2025

Σκηνοθεσία: Μάριο Μαρτόνε

Ηθοποιοί: Βαλέρια Γκολίνο, Ματίλντα Ντε Αντζελις κ.α.

Στον πυρήνα αυτής της ταινίας βρίσκεται μια ασυνήθιστη σχέση γυναικών. Στη μια πλευρά, η Γκολιάρντα Σαπιέντσα (Βαλέρια Γκολίνο), ατυχήσασα Ιταλίδα συγγραφέας, μια βασανισμένη ψυχή, που δεν κατάφερε ποτέ να ζήσει την χαρά της επιτυχίας των βιβλίων της καθώς πέθανε σε ηλικία 70 ετών, αρκετά χρόνια μετά την αποφυλάκισή της (φυλακίστηκε για κλοπή).

Στην απέναντι όχθη, η πολύ νεότερή της συγκατάδικος Ρομπέρτα (Ματίλντα Ντε Αντζελις), πρόσωπο πανέμορφο και συγχρόνως χαρακτήρας αυτοκαταστροφικός, που όμως θα ανοίξει πόρτες στο πνεύμα της Σαπιέντσα και θα την βοηθήσει να ξαναβρεί την «φωνή» της.

Ο Μάριο Μαρτόνε πλησιάζει με ευγένεια και ευαισθησία τις δύο αυτές γυναίκες, ρίχνοντας βέβαια το μεγαλύτερο βάρος στην Σαπιέντζα. Και φτιάχνει μια ταινία γυναικείων χαρακτήρων που βιώνουν την έννοια της ελευθερίας με έναν τρόπο που μόνον οι ίδιες μπορούν να αντιληφθούν πλήρως – ακόμα και αν δεν μπορούν να τον εξηγήσουν.

Με έναν πολύ περίεργο και καθόλου επιτηδευμένο τρόπο, η φυλακή σε αυτή την ταινία λειτουργεί ως χώρος απελευθέρωσης, κυρίως πνευματικής όπως και ψυχικής. Γι’ αυτό και αργότερα, στον έξω κόσμο ξανά, η Σαπιέντσα αναζήτησε τα πρόσωπα που συνέβαλαν σε αυτή την αναγεννηση της. Όλα όσα η Σαπιέντσα δεν μπόρεσε ποτέ να «βρει» στον έξω κόσμο, τα βρήκε εκεί όπου της στερήθηκε η ελευθερία.

Παρότι η ατμόσφαιρα αυτής της ταινίας είναι ως επί το πλείστον στενάχωρη με σκηνές αδιεξόδου τόσο στην ζωή της Σαπιέντσα όσο και στη ζωή της Ρομπέρτα, η «Γυναίκες έξω» είναι μια ταινία που στοχεύει στην αποτύπωση της ομορφιάς της ζωής που υπάρχει ακόμα και καλά κρυμμένη πίσω από το μαύρο πέπλο των δυσκολιών που την ασχημαίνουν.

Γι’ αυτό και θέση στη λίστα των αγαπημένων ταινιών του υπογράφοντος γύρω από σχέσεις γυναικών – και αναφέρομαι σε ταινίες όπως οι «Τζούλια», «Θέλμα και Λουίζ», «Carol» και «Οι γυναίκες μεταξύ τους» – παίρνει πια και αυτή η βαθιά ανθρώπινη και τόσο μελαγχολική ταινία.

Βαθμολογία: 3

ΑΘΗΝΑ: ΝΙΡΒΑΝΑ – ΚΗΦΙΣΙΑ – ΑΙΓΛΗ (Χαλάνδρι) – ΤΡΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ – ΑΝΟΙΞΙΣ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: ΟΛΥΜΠΙΟΝ (εκτός Παρασκευής) – ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΝ – ΚΟΛΟΣΣΑΙΟΝ

Μη γελάτε θα σας δει ο κόσμος

Παραγωγή: Ελλάδα, 2025

Σκηνοθεσία: Νικόλας Δημητρόπουλος

Ηθοποιοί: Μαρία Αποστολακέα, Μαντώ Γιαννίκου, Ακύλλας Καραζήσης κ.α.

Με αυτή την ταινία, ο σκηνοθέτης Νικόλας Δημητρόπουλος («Καλάβρυτα 1943») θέλησε να αφουγκραστεί μια σύγχρονη Ελληνίδα γύρω στα 40, η οποία έχει επιλέξει να ζει μόνη και έχει αρκετά μέτωπα να αντιμετωπίσει. Βασικότερο: το έμβρυο στην κοιλιά της. Θα κρατήσει το παιδί ή θα το «ρίξει»; Ιδού η απορία.

Παρακολουθούμε λοιπόν την πορεία αυτής της γυναίκας την οποία υποδύεται χωρίς ίχνος ψευτιάς η Μαρία Αποστολακέα. Την βλέπουμε να απομονώνεται στο επί χρόνια κλειστό σπίτι της οικογένειάς στο Ζούμπερι, την ακούμε να τσακώνεται με την θεούσα αδελφή της (Μαντώ Γιαννίκου) για την οποία κυνικά λέει «έχασε τον άντρα της και βρήκε τον Θεό». Ενα αθώο φλερτ με έναν καλοπροαίρετο γείτονα (Ακύλλας Καραζήσης) αναπτύσσεται και ο άνθρωπος αυτός, γίνεται πραγματικός φίλος, στο πλευρό της στα εύκολα αλλά και στα δύσκολα..

Αυτές οι μικρές στιγμές καθημερινότητας που χωρίς ποτέ να ενθουσιάζουν, σε κάνουν να χαίρεσαι που τις παρακολουθείς, δημιουργούν το σύμπαν μιας feelgood ταινίας που ενώ γνωρίζεις ότι δεν είναι κάτι σπουδαίο (υπάρχουν σκηνές αρκετής φλυαρίας που αν έλειπαν το σύνολο θα ήταν σφιχτότερο) εκτιμάς την σχεδόν συναρπαστική ειλικρίνεια και χαλαρότητα του * στοιχεία που σε κερδίζουν άνευ όρων.

Γιατί ως «γυναικείο πορτρέτο» (πόσες φορές το έχω γράψει αυτό τα τελευταία χρόνια!) το «Μη γελάτε θα σας δει ο κόσμος» δεν έχει τίποτα το ψεύτικο και δεν μοιάζει βυθισμένο στην γκρίνια όπως για παράδειγμα φάνηκε σε σαν το «Animal» της Σοφίας Εξάρχου και τα πολύ πρόσφατα «Βγαίνουν μέσα από την Μαργκό» του The Boy, «Regan» του Πάνου Κατσίμπερη και «Σμαράγδα – I got thick skin and i can’t jump» του Αιμίλιου Αβραάμ.

Και τέλος, γιατί αυτή η ταινία, με πολύ φρέσκο τρόπο, σου θυμίζει κάποια πράγματα που καλό είναι να τα θυμόμαστε. Πρώτον, όλα «παίζουν» στην ζωή και ας το πάρουμε επιτέλους χαμπάρι και δεύτερον, όλοι θα ζούσαμε πολύ καλύτερα αν που και που μπαίναμε στην θέση των άλλων.

Βαθμολογία: 3

ΑΘΗΝΑ: NEWMAN

Πες μου

Παραγωγή: Ελλάδα/ Γερμανία, 2026

Σκηνοθεσία: Νίκος Μεγγρέλης (ντοκιμαντέρ)

Πριν ακόμα κάνει την πρεμιέρα του στο τελευταίο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, έχω κατ’ επανάληψη αναφερθεί στο τελευταίο ντοκιμαντέρ του δημοσιογράφου – σκηνοθέτη Νίκου Μεγγρέλη, μιλώντας για την βαθιά ανθρώπινη, τρυφερή ματιά πάνω σε ένα πρόσωπο και τους δαίμονες που το καταδιώκουν χωρίς να έχει φταίξει σε τίποτα.

Το πρόσωπο λέγεται Ρενέ Ρεβάχ (που συνεργάστηκε με τον Μεγγρέλη στο σενάριο) και την παρακολουθούμε ενώ βρίσκεται σε μια νοερή «συνομιλία» με τον παππού της, φωτογραφίζοντας το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς, εκεί όπου έχασε πολλούς προγόνους της • θύματα του Ολοκαυτώματος των Εβραίων.

Ο παππούς της γλίτωσε από θαύμα έχοντας βρει καταφύγιο στην Αθήνα, όμως τον πόνο για τον χαμό των συγγενών του δεν μπόρεσε ποτέ να τον ξεπεράσει. Ο Μεγγρέλης παρακολουθεί αυτή τη γυναίκα σιωπηλά, αβίαστα, ασχολίαστα και με σεβασμό, χωρίς να εκβιάζει κάποια κατάσταση, χωρίς να επιδιώκει να «κερδίσει» το δάκρυ.

Βλέποντας την ασπρόμαυρη αυτή ταινία, δεν νιώθεις μόνο τον πόνο της Ρεβάχ αλλά τον πόνο όλων όσοι βρίσκονται στην ίδια θέση και έχουν θρηνήσει τους δικούς τους ανθρώπους. Μακριά από τον διδακτισμό, η ταινία σε κερδίζει με την ποίηση της και μνεία, σε αυτό, πρέπει να γίνει στο ίδιο το γύρισμα, που αντιπαραβάλει την ομορφιά του φυσικού τοπίου των περιοχών γύρω από τα στρατόπεδα του Άουσβιτς και του Μπίρκεναου με την ανομολόγητα φρίκη που έλαβε κάποτε χώρα στο εσωτερικό τους.

Βαθμολογία: 3

ΑΘΗΝΑ: ΔΑΝΑΟΣ

«Sinatra! Eternity»

Παραγωγή: ΗΠΑ, 2025

Σκηνοθεσία: Γιώργος Παπαθεοδώρου και Μάικλ Ομπλοβιτς

Ηθοποιοί: Ρίκο Σιμoνίνι, Εμιλι Ελίσια Λόου, Μάικλ Μάντσεν, Ερικ Ρόμπερτς κ.α.

Αυτή η βιογραφική ταινία επιστρέφει στο «μυστήριο» της ερωτικής σχέσης του Φρανκ Σινάτρα (Ρίκο Σιμoνίνι) και της ηθοποιού Αβα Γκάρντνερ (Εμιλι Ελίσια Λόου) σε συνάρτηση με τον αγώνα του πρώτου να κερδίσει τον ρόλο του στρατιώτη Μάτζιο της ταινίας «Οσο υπάρχουν άνθρωποι» (Από εδώ ως την αιωνιότητα).

Κατά τον Σινάτρα, αυτός ο ρόλος, εκτός από το ότι αποκρυστάλλωνε πλήρως τον ίδιο, θα έσωζε την καριέρα του – και είχε δίκιο γιατί όλα αυτά έγιναν σε μια περίοδο που ο Σινάτρα είχε πρόβλημα με την φωνή του, δεν έπαιζε στον κινηματογράφο και βρισκόταν, γενικώς, στα αζήτητα. Με τον του Μάτζιο ρόλο κέρδισε το Οσκαρ αλλά και μια νέα καριέρα.

Όλα τούτα όμως τα μαθαίνουμε μέσα από μια προχειροφτιαγμένη συρραφή σκηνών και μέσω της αφήγησης ενός γερασμένου Σινάτρα προς τον βιογράφο του που υποδύεται ο Μάικλ Μάντσεν σαν να βρίσκεται ακόμα στο «Reservoir dogs». Η ταινία σου δίνει την εντύπωση home movie περασμένων εποχών και αν υπάρχουν κάποιες στιγμές αναλαμπής είναι εκείνες με περάσματα από ηθοποιούς όπως ο Χάρι Ντιν Στάντον (που πέθανε το… 2017) στον ρόλο ενός σερίφη που γνωρίζει τον Σινάτρα και ο Ερικ Ρόμπερτς σε εκείνον του μεγαλοπαραγωγού του Χόλιγουντ Χάρι Κον.

Ένα μυστήριο πάντως που καλύπτει την ίδια την ταινία «Sinatra! Eternity» είναι οι τρομερές ομοιότητες με μια άλλη ταινία, πιο παλιά, ονόματι «Frank and Ava» (2018) που στην σκηνοθεσία φέρει την υπογραφή του ενός από τους σκηνοθέτες… αυτής της ταινίας, του Μάικλ Ομπλοβιτς. Εχει και τους ίδιους δύο πρωταγωνιστές. Μάλιστα, αν δει κανείς και τις δύο ταινίες, αντιλαμβάνεται ότι το «Sinatra! Eternity» έχει απλώς κάποιες ακόμα σκηνές σε ένα ήδη υπάρχον σύνολο που έχει ξαναχρησιμοποιηθεί σχεδόν αυτούσιο! Μυστήριο δεν είναι;

Βαθμολογία: 1 ½

ΑΘΗΝΑ: ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΕΛΛΑΔΟΣ – ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ – ΔΑΝΑΟΣ – CINOBO ΠΑΤΗΣΙΩΝ κ.α.

Ένα τελευταίο για τον δρόμο (Le città di pianura)

Παραγωγή: Ιταλία, 2025

Σκηνοθεσία: Φραντσέσκο Σοσάι

Ηθοποιοί: Σέρτζιο Ρομάνο, Πιερπάολο Καποβίγια Φίλιπο Σκότι κ.α.

Δύο μεσήλικες (Σέρτζιο Ρομάνο, Πιερπάολο Καποβίγια) περιφέρονται χωρίς λόγο μέσα σε ένα αυτοκίνητο στην ιταλική επαρχία (πεδιάδα του Βένετο). Πίνουν και μεθάνε, τρώνε και ξερνάνε, καπνίζουν και συνομιλούν με διάφορους. Αναρωτιούνται για το ποιος ανακάλυψε τις γαρίδες κοκτέιλ, γκρινιάζουν ή κάνουν πλάκα για τις αξίες που έχουν χαθεί και το όλο πράγμα συνεχίζεται σε αυτό το στυλ.

Όλα μοιάζουν να γίνονται χωρίς κάποιον συγκεκριμένο λόγο, ελάχιστες εξηγήσεις δίνονται για το πώς αυτοί οι δύο άνθρωποι βρίσκονται σε αυτήν την θέση και η γνωριμία τους με ένα νεαρό φοιτητή (Φίλιπο Σκότι) θα ταρακουνήσει λίγο και εκείνους και εμάς (εδώ βλέπεις κάτι σαν ομάζ του σκηνοθέτη Φραντσέσκο Σοσάι προς τον αριστουργηματικό «Φανφαρόνο» με τους Βιτόριο Γκάσμαν – Ζαν Λουί Τρεντινιάν). Το ενδιαφέρον, τελικά, με αυτό το άνισο αλλά ευαίσθητο road movie είναι ότι εκπέμπει μια παράξενη νοσταλγία, παρότι κάθε τι που βλέπουμε να γίνεται εδώ, είναι εντελώς «χύμα».

Βαθμολογία: 2 ½

ΑΘΗΝΑ: ΕΛΛΗ – ΔΑΝΑΟΣ – ΚΗΦΙΣΙΑ- ΑΕΛΛΩ – ΝΑΝΑ – ΣΠΟΡΤΙΓΚ – ΣΙΝΕΑΚ κ.α.

Προβάλλονται επίσης στις αίθουσες οι ταινίες:

Αϊντα (Aída y vuelta, Iσπαία, 2026) του Πάκο Λεόν, spinoff της τηλεοπτικής ισπανικής σειράς, στο οποίο πρωταγωνιστεί ο ίδιος.

Ο σερίφης (ΗΠΑ, 2026) του Μπεν Γουίτλεϊ με τον Μπομπ Οντενκιρκ στον ρόλο ενός αναπληρωτή σερίφη που αναλαμβάνει θέση σε μια ήσυχη επαρχιακή πόλη που τελικά μόνο ήσυχη δεν είναι.