Σύμφωνα με πολλές καταγεγραμμένες μαρτυρίες, ρήσεις και πονήματα, από την αρχή της ανθρωπότητας μέχρι και σήμερα, που βιώνουμε όλοι μαζί την κορύφωση της τεχνολογίας, υπάρχει μια πανανθρώπινη αλήθεια η οποία ενώνει τους Homo habilis με τους Homo sapiens: Η ζωή έχει τα πάνω και τα κάτω της.
Για να φτάσουμε στο σημείο η συγκεκριμένη φράση να θεωρείται αληθινή, αλλά τετριμμένη, οι άνθρωποι άρχισαν να μοιράζονται τις βιωματικές τους εμπειρίες. Ας ακολουθήσουμε λοιπόν το μονοπάτι της βιωματικής εμπειρίας, με την ελπίδα ότι η φράση «η ζωή μοιάζει με ρόλερ κόστερ» θα ακουστεί λιγότερο τετριμμένη από το «η ζωή έχει τα πάνω και τα κάτω της».
Είχα την τύχη να ακούσω τους Rolling Stones από κοντά το καλοκαίρι του 2019 στη Μασαχουσέτη. Για να τους ακούσω, βέβαια, ανέβηκα στο ρόλερ κόστερ των εισαγωγικών παραγράφων.
Τα εισιτήρια ήταν κλεισμένα από καιρό, όμως – εδώ θα επικαλεστώ ξανά τις καταγεγραμμένες μαρτυρίες – «το σώμα φθίνει με τα χρόνια», κάτι που δεν μου πέρασε από το μυαλό όταν πήρα την απόφαση να βρεθώ στη συναυλία της «μεγαλύτερης rock ‘n’ roll μπάντα όλων των εποχών».
Τον Απρίλιο του 2019, o Μικ Τζάγκερ, 75 ετών τότε, υποβλήθηκε με επιτυχία σε διαδερμική αντικατάσταση αορτικής βαλβίδας. Μας ενημέρωσαν λοιπόν πως η προγραμματισμένη περιοδεία των Stones στις ΗΠΑ ακυρώθηκε. Μόνο που, τελικά, δεν ακυρώθηκε.
Ο Τζάγκερ εμφανίστηκε κανονικά στη σκηνή, λίγες μόλις μέρες μετά την αρχική ημερομηνία. Ρόλερ κόστερ συναισθημάτων. Από την χαρά που προκαλεί η αγορά του εισιτηρίου, στην κατήφεια της ακύρωσης. Από τους ενδοιασμούς για την κατάσταση του Τζάγκερ, στην πλήρη επιβεβαίωση ότι μπροστά μας έχουμε τον πιο ολοκληρωμένο frontman στην ιστορία – ποιο κουτάκι να χρησιμοποιήσουμε; – της rock.
Και μπορεί να επικεντρωνόμαστε στον Τζάγκερ, μιας και είναι ο πρωταγωνιστής της μικρής μας ιστορίας, αλλά αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που οι Stones βρέθηκαν κοντά στην ακύρωση μιας περιοδείας τους. Για την ακρίβεια, το 2006 αναγκάστηκαν να αναβάλουν ένα σημαντικό μέρος της επειδή ο Κιθ Ρίτσαρντς έπεσε από μια φοινικιά – είπαμε, η ζωή έχει τα πάνω και τα κάτω της.
Ακολουθεί ένα μικρό κομμάτι από τον πρώτο τόμο της σειράς Classic Rock που κυκλοφορεί την Κυριακή 19 Απριλίου με το «Βήμα»:
«Το 2006, η είδηση έκανε τον γύρο του κόσμου: ο Keith Richards έπεσε από ένα είδος φοινικιάς (coconut tree) στα νησιά Φίτζι και χτύπησε στο κεφάλι, αναγκάζοντας το συγκρότημα να αναβάλει μέρος της περιοδείας του. Καθώς ο τραυματισμός του ήταν σοβαρός, με κάταγμα στο κρανίο και αιμορραγία, χρειάστηκε επείγουσα χειρουργική επέμβαση, που ευτυχώς πήγε καλά.
Η εικόνα του αθάνατου πειρατή του rock ‘n’ roll να νικιέται από ένα δέντρο ήταν τόσο σου ρεαλιστική που έγινε αμέσως ανέκδοτο. Ο ίδιος ο Richards διευκρίνισε αργότερα: «Έπεσα από ένα μικρό δέντρο. Κοιμόμουν πάνω του και έγειρε. Χτύπησα άσχημα». Όπως και να ‘χει, η ιστορία προστέθηκε στον κατάλογο με τις ουκ ολίγες απίθανες ιστορίες τις σχετικές με τον Keith».
Στον ίδιο τόμο, που όπως θα έχετε ήδη καταλάβει είναι αφιερωμένος στους Rolling Stones, υπάρχει και μια ιστορία για τον Τσάρλι Γουάτς, τον ντράμερ της μπάντας που πέθανε το 2021. Ο πάντα άριστα ντυμένος Γουάτς, έριξε μια γροθιά στον Τζάγκερ επειδή στα 80s ο δεύτερος τον αποκάλεσε «ο ντράμερ μου». «Εσύ είσαι ο τραγουδιστής μου», ήταν η απάντηση μαζί, φυσικά, με τη γροθιά.
Στη συναυλία του 2019 ο Τζάγκερ έτρεχε σαν μικρό παιδί, σαν να μην είχε υποβληθεί ποτέ σε εγχείρηση λίγους μήνες πριν, ο Κιθ Ρίτσαρντς δεν έπεσε από τη σκηνή όπως έπεσε από τη φοινικιά και ο Τσάρλι Γουάτς δεν κινήθηκε απειλητικά προς τον «τραγουδιστή του». Ήταν οι Stones χωρίς τις πολλές, είναι η αλήθεια, εσωτερικές συγκρούσεις.
Λένε πως – ας επικαλεστούμε ξανά και για τελευταία φορά τις μαρτυρίες -, με τα χρόνια μαλακώνουμε, αφήνουμε πίσω τις κακές μας στιγμές, τις παρεξηγήσεις και επιζητούμε την συμφιλίωση με το παρελθόν.
Υποθέτω ότι η ανάγκη για συμφιλίωση οφείλεται στο ρόλερ κόστερ της ζωής και πιο συγκεκριμένα στο σημείο που βρισκόμαστε χαμηλά. Είναι μια καλή στιγμή να σκεφτείς. Γιατί και οι Rolling Stones είχαν τα κάτω τους – από πολλές απόψεις, είτε μουσικά είτε σε προσωπικό επίπεδο. Λένε επίσης, όμως, ότι μεγαλύτερη σημασία έχει το πώς επιστρέφει κανείς ψηλά.
Και οι Stones πάντα επέστρεφαν ψηλά. Σαν απλοί επιβάτες ενός ρόλερ κόστερ, με τη διαφορά πως είχαν την γλώσσα τους έξω και κορόιδευαν τη ζωή. Οι Μικ Τζάγκερ, Κιθ Ρίτσαρντς και Ρόνι Γουντ, μάλιστα, εξακολουθούν να χλευάζουν τα πάνω και τα κάτω της.
Info: Ο 1ος τόμος της συλλογής Classic Rock είναι αφιερωμένος στους Rolling Stones και κυκλοφορεί αποκλειστικά με ΤΟ ΒΗΜΑ την Κυριακή 19 Απριλίου.
