Η τεχνητή νοημοσύνη αναδιαμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο το περιεχόμενο δημιουργείται, κατανέμεται και καταναλώνεται στα ψηφιακά μέσα. Μεταβάλλει το κόστος παραγωγής, την αρχιτεκτονική διανομής και τους μηχανισμούς αξιοπιστίας. Το κρίσιμο πια δεν είναι «η ταχύτητα», αλλά η αναδιάταξη ισχύος και ρίσκου στην αλυσίδα εκδότη και πλατφόρμας.
Η AI επιτρέπει στους συντάκτες να εστιάσουν σε θέματα έρευνας και ανάλυσης εφόσον χρησιμοποιείται για τη σύνταξη άρθρων που βασίζονται σε δεδομένα (π.χ. αθλητικά αποτελέσματα, εκθέσεις χρηματιστηρίου, προγνώσεις καιρού).
Παράλληλα, τα υποστηρικτικά εργαλεία AI επιτρέπουν στους editors να εξοικονομήσουν χρόνο δημιουργώντας ελκυστικούς τίτλους, περιλήψεις, μετα-περιγραφές για SEO και να προσαρμόσουν το περιεχόμενο για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Εργαλεία όπως το Midjourney ή το DALL-E διευρύνουν τις δυνατότητες για mutimedia περιεχόμενο επιτρέποντας τη δημιουργία οπτικών και εικονογραφήσεων για άρθρα, ενώ εργαλεία μετατροπής κειμένου σε βίντεο αρχίζουν να παράγουν αυτόματα συνοδευτικά οπτικοακουστικό υλικό.
Λειτουργική αποδοτικότητα και ανάλυση δεδομένων
Η τεχνητή νοημοσύνη έχει βελτιώσει τη ροή εργασίας των συντακτών περιεχομένου. Οι μεταφράσεις και η μεταγραφή έχουν γίνει ευκολότερες με τα εργαλεία που επιτρέπουν την αυτόματη μετατροπή συνεντεύξεων από ήχο σε κείμενο και τη σχεδόν άμεση μετάφραση άρθρων σε πολλές γλώσσες, διευρύνοντας το παγκόσμιο κοινό. Επιπλέον, εργαλεία μπορούν να βοηθήσουν στη διασταύρωση γεγονότων, αν και εξακολουθούν να απαιτούν ανθρώπινη επίβλεψη.
Υπερ-εξατομίκευση και εμπειρία χρήστη
Η AI έχει αποδειχτεί εξαιρετικά ωφέλιμη και για τους χρήστες. Για παράδειγμα, οι αλγόριθμοι αναλύουν τη συμπεριφορά του αναγνώστη σε πραγματικό χρόνο και μπορούν να προτείνουν άρθρα που πιθανόν τους ενδιαφέρουν. Ωστόσο, αυτή η εξατομίκευση έχει κόστος σε επίπεδο δημόσιας σφαίρας, καθώς μπορεί να προκαλέσει διάβρωση της κοινής δημόσιας ατζέντας (shared public agenda) και κλειστές ροές ενημέρωσης. Δηλαδή ο κάθε χρήστης να βλέπει ένα διαφορετικό «σύμπαν» θεμά- των, κάτι που μπορεί να οδηγήσει στη συρρίκνωση του κοινού πλαισίου δημόσιας συζήτησης και στον αυξανόμενο κατακερματισμό της δημόσιας σφαίρας.
Την ίδια ώρα, τα paywalls γίνονται δυναμικά με βάση το προφίλ του κάθε χρήστη. Η πρακτική αυτή λειτουργεί ως μία μορφή τιμολογιακής διάκρισης μεγιστοποιώντας τα έσοδα μέσω της προσαρμογής της «σκληρότητας» της πρόσβασης.
Για παράδειγμα, η πρόβλεψη της πιθανότητας συνδρομής μετατρέπει την πρόσβαση σε εργαλείο βελτιστοποίησης του conversion, κάτι που μπορεί να συγκρούεται με τη θεσμική υπόσχεση ισότιμης ενημέρωσης. Από την άλλη πλευρά, για έναν αναγνώστη που δεν είναι παρά ένας απλός επισκέπτης, το paywall που υποστηρίζεται από διαφημίσεις θα παραμείνει ανοιχτό. Αντίστοιχα τα newsletters δημιουργούνται αυτόματα με βάση τα συγκεκριμένα ενδιαφέροντα κάθε μεμονωμένου παραλήπτη με βάση τα άρθρα που διαβάζει.
Η μεγάλη απειλή SEO (Search Generative Experience)
Παρά τα οφέλη για τον δημιουργό και τον χρήστη-αναγνώστη περιεχομένου, η πιο κρίσιμη, ίσως, αλλαγή που έχει επιφέρει η τεχνητή νοημοσύνη αφορά τις αναζητήσεις με μηδενικό κλικ και τη μείωση της επισκεψιμότητας. Πιο συγκεκριμένα, με την ενσωμάτωση της τεχνητής νοημοσύνης στις μηχανές αναζήτησης (π.χ. Google AI Overviews, Bing Chat), οι χρήστες παίρνουν την απάντηση απευθείας στα αποτελέσματα χωρίς να χρειάζεται να επισκεφτούν το site του εκδότη. Αυτό δημιουργεί φόβους για δραματική πτώση της οργανικής επισκεψιμότητας και, κατά συνέπεια, των διαφημιστικών εσόδων με αποτέλεσμα να υπάρχει έντονη ανησυχία ότι η αυτοματοποίηση θα οδηγήσει σε απολύσεις, ιδιαίτερα σε ρόλους που σχετίζονται με τη βασική συγγραφή κειμένων, τη μετάφραση και την επιμέλεια.
Κίνδυνοι και ηθικές προκλήσεις
Καθώς το διαδίκτυο πλημμυρίζει από περιεχόμενο χαμηλής ποιότητας που δημιουργείται από AI, οι αναγνώστες αγωνίζονται να διακρίνουν την αλήθεια με αποτέλεσμα να δημιουργείται κρίση εμπιστοσύνης μεταξύ των μέσων/εκδοτών και των αναγνωστών. Τα μέσα ενημέρωσης που επενδύουν στην ανθρώπινη συγγραφή και εγκυρότητα θα αποκτήσουν εξαιρετική αξία. Επιπλέον, έχουν έρθει στην επιφάνεια ζητήματα πνευματικών δικαιωμάτων. Μεγάλοι εκδότες (π.χ. The New York Times) έχουν ήδη κινηθεί νομικά εναντίον εταιρειών τεχνητής νοημοσύνης (όπως το OpenAI) επειδή εκπαιδεύουν τα μοντέλα τους χρησιμοποιώντας το περιεχόμενό τους χωρίς άδεια ή αποζημίωση.
Μέχρι τώρα, φαίνεται ότι οι εκδότες βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στην τεχνητή νοημοσύνη για να χειριστούν επαναλαμβανόμενες, χρονοβόρες εργασίες που επιτρέπουν στις ανθρώπινες ομάδες να επικεντρωθούν στη δημιουργικότητα και τη στρατηγική. Γεγονός είναι ότι η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να γράψει κάτι που φαίνεται πειστικό αλλά είναι ψευδές και η δημοσίευσή του μπορεί να καταστρέψει τη φήμη ενός μέσου ενημέρωσης. Δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το γεγονός ότι πλέον αποτελεί μεγάλη πρόκληση για τον συντάκτη ο έλεγχος της πληροφορίας που παράγει η ΑΙ. Εχοντας «συνολική ευρεία συνείδηση» και αντλώντας πληροφορίες από πηγές που μπορεί να φτάσουν τις χιλιάδες, η ΑΙ δημιουργεί πλούσιο και πολυδιάστατο όγκο περιεχομένου (content) με ραγδαία ταχύτητα, βάσει του prompting κάθε συντάκτη. Αυτό καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την τεκμηρίωση των γεγονότων και των πληροφοριών ενός άρθρου από τον συντάκτη. Επίσης, πρέπει να λαμβάνουμε υπ’ όψιν ότι η παραμικρή αλλαγή στο content κάνει τα πολλαπλά συστήματα ΑΙ να κάνουν regenerate διαφορετικές πληροφορίες κάθε φορά που διαβάζουν αυτό το άρθρο και με βάση τα συμπεράσματα που έχει εξάγει το καθένα, παράγεται ένα content που έχει αλλοιωθεί και απέχει όλο και περισσότερο από την πραγματικότητα. Ακόμη, είναι γνωστό ότι παρόλο που η ΑΙ παράγει συντακτικά σωστό περιεχόμενο, είναι «ψυχρό» και διαθέτει ένα απρόσωπο και μονότονο ύφος.
Οπότε, ο συντάκτης οφείλει πάντα να επεμβαίνει βάζοντας σε κάθε άρθρο την προσωπική του σφραγίδα, χαρίζοντάς του, έτσι, ένα ξεχωριστό ύφος. Επιπρόσθετα, όταν το διαδίκτυο πλημμυρίζει από χαμηλού κόστους παραγωγή, οι αναγνώστες δυσκολεύονται να ξεχωρίσουν τι αξίζει. Σε τέτοιες συνθήκες, η αξιοπιστία γίνεται σπάνιος πόρος. Τα μέσα που μπορούν να αποδείξουν διαδικασίες επαλήθευσης, πηγές και λογοδοσία αποκτούν ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Ενα τελευταίο σημείο που αξίζει να επισημάνουμε είναι ότι σύντομα ο «πρώτος αναγνώστης» δεν θα είναι ο ίδιος ο καταναλωτής, αλλά ο ψηφιακός βοηθός (AI agent) του. Αντί να περιηγηθεί σε σελίδες ή να πειστεί από μια διαφήμιση, ο χρήστης θα διατυπώνει προτιμήσεις και ο agent θα συλλέγει και θα συνθέτει πληροφορίες από την αγορά, ώστε να προτείνει την καταλληλότερη επιλογή για τις ανάγκες του. Αυτό μετακινεί την αξία από το click και την έκθεση προς το ποιος ελέγχει το interface της απόφασης. Οι διαφημίσεις θα πρέπει να αλλάξουν μορφή από την αγορά ανθρώπινης προσοχής προς την αγορά διαμεσολάβησης αποφάσεων. Το ζητούμενο δεν θα είναι μόνο το click, αλλά η «επιλεξιμότητα» και η κατάταξη μιας πρότασης μέσα στο περιβάλλον του agent. Συνεπώς, είναι αδιαμφισβήτητο ότι η τεχνητή νοημοσύνη έχει διευκολύνει σε μεγάλο βαθμό τη σύνταξη των άρθρων αλλά πρέπει να υπάρχει μεγάλη επιφύλαξη για την εγκυρότητα και την αλήθεια που κρύβεται πίσω από κάθε λέξη. Επομένως, χρειάζεται πάντα μεγάλη προσοχή και υπευθυνότητα για να αποφεύγονται οι ανακρίβειες και η ανθρώπινη χροιά να είναι διάχυτη και αισθητή σε κάθε σημείο του άρθρου.
*Ο Γιώργος Χαλκιάς είναι CEO της Webroot
**Η Ελπίδα Γερονικολοπούλου είναι Digital Communication Analyst στη Webroot
