Αποστολή στη Γροιλανδία, Ζήσης Μούσιος
Καλώς ήρθατε ή Tikilluarit στην διάλεκτο των Ινουίτ στην Γροιλανδία. Αυτό ήταν και το πρώτο πράγμα που ακούσαμε όταν πατήσαμε το πόδι μας στο μεγαλύτερο νησί του κόσμου. Το δεύτερο ήταν αν είμαστε Αμερικανοί…
Μέσα σε μόλις 15 ημέρες οι κάτοικοι της Γροιλανδίας άκουσαν τον αμερικανό πρόεδρο ότι θέλει να τους αγοράσει,να τους κάνει Αμερικανούς πολίτες με την βία,να τους πάρει τα ενεργειακά αποθέματα και τα σπάνια μεταλλεύματα που κρύβονται στην γη τους.
Τώρα τους λένε να μην ανησυχούν. Δεν θα αλλάξει τίποτα στην ζωή σας, απλά θα γίνουν κάποιες στρατιωτικές βάσεις ακόμα και θα τοποθετηθούν οπλικά συστήματα για τον «Χρυσό Θόλο» του προέδρου Τραμπ.
Η ζωή των φιλήσυχων όμως κατοίκων του νησιού έχει ήδη αλλάξει. Ειδικές δυνάμεις από την Δανία καταφθάνουν με γοργούς ρυθμούς ενισχύοντας την «Αρκτική Δύναμη» ενώ πολεμικά πλοία βρίσκονται δεμένα πλέον δίπλα στον αλιευτικό στόλο γαρίδας στο γραφικό λιμάνι του Νουουκ.
Οι Γροιλανδοί έκαναν και διαδήλωση η πρώτη μετά από δεκαετίες. Το σύνθημα ένα. Αυτό που επαναλαμβάνει μονότονα και ο 35χρονος πρωθυπουργός της χώρας Γενς Φρέντερικ Νίλσεν. Δεν υπάρχει καμία συμφωνία με κανέναν εάν δεν κληθεί σε οποιαδήποτε διαπραγμάτευση και η Γροιλανδία.
Η εσπευσμένη επίσκεψη της Δανέζας πρωθυπουργού στο νησί έδειξε πως το μήνυμα ελήφθη. Πίσω από τις κλειστές παγωμένες πόρτες του μικρού και μοναδικού κυβερνητικού κτηρίου,το οποίο βρίσκεται πάνω από ένα σούπερ μάρκετ,Δανοί και Γροιλανδοι αποφάσισαν πως οι κινήσεις τους θα είναι παράλληλες και δεν θα υπάρχουν κρυφές συμφωνίες που θα τεθούν ως δεδομένα λίγο αργότερα. Αυτό το μεγάλο κομμάτι πάγου όπως το χαρακτήρισε ο αμερικανός πρόεδρος για τους 56.000 Γροιλανδους είναι η πατρίδα τους.Εδω είναι πάντα χειμώνας εδώ έχει πάντα κρύο εδώ είναι σχεδόν πάντα νύχτα.Σε αυτόν τον αφιλόξενο τόπο εδώ και αιώνες ζουνε και αναπτύσονται αυτοί οι λίγοι αλλά ιδιαίτερα σκληροί άνθρωποι. Είναι αυτοί που σήμερα εκπαιδεύονται μαζί με τους Δανούς στρατιώτες.
Κάτι έχει αλλάξει στην Γροιλανδία. Το βλέπεις και το νοιώθεις παντού. Ξέρουν ότι είναι μακρυά από τους «φίλους», ότι η όποια βοήθεια εάν και όταν φτάσει θα είναι μικρή. Αυτό που σίγουρα βλέπεις όμως είναι ότι δεν υπάρχει φόβος… Και ένα μικρό χαμόγελο διακρίνεις όταν βλέπουν ότι όλα τα μεγάλα τηλεοπτικά και ειδησεογραφικά δίκτυα είναι στην πατρίδα τους.
Ξέρουν πλέον ότι δεν είναι μόνοι….
