«O Γιώργος Βέλτσος, με το χαρακτηριστικό μεταμοντέρνο, ελλειπτικό και έντονα θεωρητικό του ύφος, θα προσέγγιζε την περίπτωση της Μαρίας Καρυστιανού όχι ως μια απλή πολιτική φιγούρα, αλλά ως ένα σημειολογικό σύμβολο που αναμετράται με το «κενό» της δικαιοσύνης και τη μεταφυσική της απώλειας.
Ένα κείμενό του θα μπορούσε να μοιάζει κάπως έτσι:
Η Επιφάνεια του Πένθους και το Συμβάν
“Η Μαρία Καρυστιανού δεν ομιλεί· εκφέρεται. Είναι το σημαίνον που εισβάλλει στην εικονική πραγματικότητα μιας μετα-πολιτικής συναίνεσης, υπενθυμίζοντας πως το Σώμα —το σώμα του παιδιού, το σώμα του νόμου— παραμένει αθεράπευτα τεμαχισμένο”.
Στην περίπτωση των Τεμπών, η Καρυστιανού μετατρέπεται σε μια “Αντιγόνη της ανάγκης”. Δεν διεκδικεί απλώς την απόδοση ευθυνών, αλλά την αποκατάσταση της οντολογικής τάξης απέναντι σε μια εξουσία που λειτουργεί ως “μηχανή λήθης”. Το πρόσωπό της, μια επιφάνεια όπου εγγράφεται το συλλογικό τραύμα, γίνεται ο καθρέφτης μιας χώρας που αρνείται να πενθήσει γιατί αρνείται να γνωρίζει.
Εδώ, ο λόγος της δεν είναι πολιτικός με την τρέχουσα έννοια της διαχείρισης. Είναι ένας λόγος ριζοσπαστικής ενόχλησης. Η Καρυστιανού στέκεται στο σημείο εκείνο όπου η ηθική συναντά το “Πραγματικό” (κατά Λακάν). Εκεί όπου η σιωπή των νεκρών γίνεται κραυγή των επιζώντων, διαρρηγνύοντας το πέπλο της θεσμικής απάθειας.
Δεν είναι πλέον μια μητέρα· είναι το ίχνος μιας απουσίας που στοιχειώνει το παρόν. Μια παρουσία που μας αναγκάζει να κοιτάξουμε το κενό στις ράγες, εκεί όπου η τεχνική αρτιότητα κατέρρευσε μπροστά στην ανθρώπινη έκπτωση. Η Καρυστιανού είναι η υπενθύμιση πως η Δικαιοσύνη, αν δεν είναι απόλυτη, είναι απλώς μια γραφειοκρατική εκκρεμότητα.»
Βασικά στοιχεία του ύφους που χρησιμοποιήθηκαν:
Φιλοσοφικοί όροι: Χρήση εννοιών από τον Λακάν, τον Ντεριντά ή τον Φουκώ (π.χ. σημαίνον, Πραγματικό, ίχνος).
Πυκνή μεταφορά: Συσχετισμός της επικαιρότητας με την αρχαία τραγωδία (Αντιγόνη).
Αποδόμηση: Η εστίαση στην αποτυχία των θεσμών και της γλώσσας να περιγράψουν το μέγεθος της καταστροφής.
Κοινωνιολογική ματιά: Η αντιμετώπιση του ατόμου ως συμβόλου που υπερβαίνει την προσωπική του ιδιότητα.
Οι απαντήσεις AI μπορεί να περιλαμβάνουν λάθη. Μάθετε περισσότερα»
ΥΓ.
Ρώτησα τον ΑΙ τι θα έγραφα για την περίπτωση Καρυστιανού;
Θα έγραφα το ουσιώδες που η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν μπορεί να το πει γιατί είναι Τεχνητή και αναίσθητη .
Να τι θα έγραφα λοιπόν:
«Το πένθος δεν αναπληρώνεται.
Το πένθος πληρώνεται από τη μοναξιά της σιωπής».
Κι αν ήταν να παραπέμψω- όπως το συνηθίζω- δεν θα ήταν σε “μηχανή” αλλά στον άνθρωπο.
Ο φιλόσοφος Αλαίν για παράδειγμα:
«Η εξουσία τρελαίνει».
Συμπέρασμα:
Μακριά από τις μηχανές των ανθρώπων.
