Πριν από περίπου τέσσερα χρόνια και ενώ σπούδαζε στη Σχολή Αγρονόμων Τοπογράφων Μηχανικών στο Πολυτεχνείο η Ελλη Σαρρή αποφάσισε να αφήσει πίσω της την «ασφάλεια» και να φύγει από την Αθήνα. Ηθελε να κυνηγήσει κάπου αλλού το όνειρό της: να γίνει ηθοποιός. Προορισμός της η Θεσσαλονίκη. Συγκεκριμένα το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, εκεί όπου τελικά πέρασε τρία χρόνια από τη ζωή της δουλεύοντας με σύστημα επί 12ώρου βάσεως κάθε ημέρα. Και τα κατάφερε.
Από πέρυσι η Ελλη Σαρρή άρχισε να δουλεύει, πάντα στη Θεσσαλονίκη. Η «Υπόθεση Βήτα», ένα κείμενο του Χρήστου Τσαβλίδη εμπνευσμένο από την υπόθεση του Βαγγέλη Γιακουμάκη, ανακατασκευάστηκε και επεξεργάστηκε σε συνεργασία της Ελλης Σαρρή, της Μαρίας Κωνσταντά και του Στέλιου Καλλικράτη και με την επιμέλεια του Τάσου Αγγελόπουλου και ανέβηκε σε μια παράσταση που παιζόταν στο Black Box της Θεσσαλονίκης τον Δεκέμβριο του 2015 και τον Ιανουάριο του 2016. Υπάρχει μια πιθανότητα να συνεχιστεί στη Θεσσαλονίκη ή να κατεβεί στην Αθήνα. Παράλληλα η Σαρρή εργάζεται σε παιδικές παραστάσεις («Γουρουνάκια κουμπαράδες») και αυτή την εποχή δουλεύει πάνω στην «Επανάσταση της μπανιέρας» του Ματέι Βίσνιεκ που από την περασμένη Τετάρτη 9 Μαρτίου παίζεται στο Vis Motrix Performance Studio της Θεσσαλονίκης.
«Κάνε αυτό που σου αρέσει»
«Ακριβώς επειδή η κρίση έχει μπει τόσο έντονα στη ζωή μας, στη δική μας γενιά σημαίνει πως ό,τι και να αποφασίσεις να κάνεις οι πιθανότητες να βρεις δουλειά είναι πάρα πολύ μικρές» λέει σήμερα η Σαρρή. «Οπότε καλύτερα να επιλέγεις κάτι που σου αρέσει έτσι ώστε τουλάχιστον να το ευχαριστιέσαι, όποιες και αν είναι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες δουλεύεις».
Για την Ελλη Σαρρή ήταν πολύ σημαντικό το ότι στη σχολή του ΚΘΒΕ διδόταν ως πρόσφατα η δυνατότητα να δουλεύουν οι σπουδαστές μέσα στο θέατρο. «Ως ταξιθέτες, ως κομπάρσοι, σε όποιο πόστο μπορεί κανείς να φανταστεί. Ολα μας έφερναν σε επαφή με το επάγγελμα. Μας βοήθησε όμως και εκπαιδευτικά διότι γνωρίσαμε ανθρώπους από κάθε μεριά του θεάτρου –από την οργάνωση και την παραγωγή ως τη σκηνή. Σε όλους τους τομείς της σκηνής: φώτα, σκηνικά, κοστούμια, τα πάντα. Ετσι φυσικά έρχεσαι και σε επαφή με το κοινό του θεάτρου». Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, πληρώνονταν με τον βασικό μισθό!
Καληνύχτα Μαργαρίτα, καλημέρα Ελλη
Κόρη γεωπόνων, η Ελλη Σαρρή μεγάλωσε στον Ταύρο. Η επιθυμία της να ασχοληθεί με το θέατρο αρχίζει από τα χρόνια στο γυμνάσιο, στο Αρσάκειο του Ψυχικού. «Οσοι κολλάνε το μικρόβιο του θεάτρου το κολλάνε από μικροί, πολύ λίγοι το κολλούν αργότερα». Η πρώτη εικόνα που έχει είναι από ένα θεατρικό έργο που έκαναν στο σχολείο με αφορμή μία από τις εθνικές γιορτές –δεν θυμάται ποια. Ηταν το «Καληνύχτα Μαργαρίτα» του Γεράσιμου Σταύρου, ένα κείμενο γραμμένο στη δεκαετία του ’60 πουανέβηκε για πρώτη φορά το 1967. «Το έργο μιλάει για μια ελληνική κοινωνία διχασμένη όπως ήταν τότε, αν και εδώ που τα λέμε όπως ήταν και θα είναι πάντα, άσχετα από το αν το συνειδητοποιούμε ή όχι». Η Σαρρή που έπαιξε τη μάνα της Μαργαρίτας θυμάται με έντονα χρώματα τη χαρακτηριστική σκηνή της Μαργαρίτας στο κρατητήριο όπου όλοι οι συγγενείς και φίλοι της ζητούσαν να αλλαξοπιστήσει. «Νομίζω ότι ήταν η επαφή μου με τον ρυθμό τον οποίο τόσα άτομα μοιράζονται σε μια σκηνή που μου προκάλεσε μια ένταση. Αυτός ο ρυθμός, εμάς που ήμασταν τόσο χώρια, μας έκανε ένα».
Ως μέλος της Θεατρικής Ομάδας του Πολυτεχνείου έπαιζε σε παραστάσεις οι οποίες χρηματοδοτούνταν πολύ καλά από τη σχολή (με τον δικό της χώρο κ.ο.κ.) και ήδη παράλληλα είχε περάσει από μια ιδιωτική δραματική σχολή, αν και, «όπως όλα τα παιδιά που σπουδάζουν σε ιδιωτικές σχολές, προσπαθούσε να μπει σε κάποια κρατική». Η ευκαιρία της δόθηκε με το ΚΘΒΕ. Και την αξιοποίησε.
Το μυστήριο της οικογένειας
Σήμερα η Ελλη Σαρρή χρωστά ακόμη δύο μαθήματα για το πτυχίο της τοπογράφου. Κάποια στιγμή θα το πάρει κι αυτό. Δεν αγχώνεται. Εξάλλου «το Πολυτεχνείο ήταν μια ασφάλεια, αν και αυτή η ασφάλεια πηγάζει κυρίως από την οικογένεια. Δεν έχουμε εμείς τόσο ανάγκη την ασφάλεια όσο η οικογένειά μας. Εκείνη είναι που θέλει να νιώσει ασφαλής. Αν ήταν στο χέρι μου, δεν ξέρω τι θα έκανα. Και νομίζω ότι αυτή η ασφάλεια των οικογενειών ισχύει στους περισσοτέρους».
Η ίδια δεν ξέρει ακόμη αν έχει σκοπό να αποκτήσει δική της οικογένεια. «Υπάρχει ένα χαρακτηριστικό στους ανθρώπους που ασχολούνται με το θέατρο: τις μέρες μας τις οδηγούν οι πρόβες μας, όχι εμείς. Στο θέατρο όσο πιο εντατικές πρόβες κάνεις τόσο καλύτερος μπορείς να γίνεις». Συμβαίνει το ίδιο μοτίβο και στη ζωή; Μήπως άραγε όταν προβάρεις και στη ζωή μπορείς να γίνεις καλύτερος; «Δεν το είχα σκεφθεί ποτέ έτσι αλλά μου αρέσει πολύ ως ιδέα» είπε η ηθοποιός.
«Δεν μπορείς να ζήσεις από το θέατρο»
Στους λίγους μήνες που δουλεύει στη Θεσσαλονίκη η Ελλη Σαρρή βλέπει ότι «τα πράγματα της τέχνης είναι κάπως περίεργα, ενώ υπάρχει κίνηση από πολλούς νέους καλλιτέχνες, αρκετές ωραίες ιδέες, αρκετή διάθεση να δοθεί βήμα σε όλα αυτά. Ωστόσο μέχρι πρότινος ένιωθες ότι δεν υπάρχει το κοινό για να τα δει ή ότι γίνονται μικρές δουλειές σε μικρά χρονικά διαστήματα, οπότε δεν προλαβαίνουν να γίνουν γνωστές και λειτουργούν μεμονωμένοι πόλοι».
Στους λίγους μήνες που δουλεύει στη Θεσσαλονίκη η Ελλη Σαρρή βλέπει ότι «τα πράγματα της τέχνης είναι κάπως περίεργα, ενώ υπάρχει κίνηση από πολλούς νέους καλλιτέχνες, αρκετές ωραίες ιδέες, αρκετή διάθεση να δοθεί βήμα σε όλα αυτά. Ωστόσο μέχρι πρότινος ένιωθες ότι δεν υπάρχει το κοινό για να τα δει ή ότι γίνονται μικρές δουλειές σε μικρά χρονικά διαστήματα, οπότε δεν προλαβαίνουν να γίνουν γνωστές και λειτουργούν μεμονωμένοι πόλοι».
Από την άλλη πλευρά, το γεγονός και μόνο ότι υπάρχει κίνηση, ότι γίνονται καινούργια πράγματα και νιώθεις αλληλεπίδραση σε ό,τι αφορά τη δημιουργία αυτή καθαυτή την κάνει να αισθάνεται αισιοδοξία. «Καλλιεργούμε και καλλιεργούμαστε». Επίσης η Σαρρή έχει την αίσθηση ότι τώρα τελευταία το κοινό έχει αρχίσει να «ανοίγει» βοηθούμενο από τις προσφορές που γίνονται για την προώθηση θεατρικών παραστάσεων. «Ο κόσμος ψάχνει και ψάχνεται περισσότερο. Το “κλείνομαι στο σπίτι και κοιτάζω τηλεόραση” έχει αρχίσει να σπάζει αρκετά στη Θεσσαλονίκη. Στην Αθήνα όταν ήρθα το τοπίο ήταν πολύ έρημο. Εδώ αυτό δεν ισχύει και είναι καλό».
Η Σαρρή θεωρεί ότι το να εργάζεσαι στη συμπρωτεύουσα δεν συγκρίνεται καν με την Αθήνα. «Οι συνθήκες εργασίας ηθοποιών στη Θεσσαλονίκη είναι δυστυχώς οι καλύτερες που μπορείς να βρεις στην Ελλάδα, συγκρινόμενες τουλάχιστον με αυτές που συναντάς στην Αθήνα. Μισθοί, ασφάλιση, πρόβες, όλα είναι πολύ καλύτερα. Αλλά και πάλι δεν μπορείς να ζήσεις από αυτό». Και αυτό είναι που πάνω απ’ όλα την απογοητεύει. «Γιατί όλος ο κόσμος που ξέρω μέσα στο θέατρο, σε οποιοδήποτε πόστο, καλώς ή κακώς, αφιερώνει εκεί όχι μόνο χρόνο αλλά την ψυχή του, ολόκληρη τη ζωή του. Ο,τι μπορεί να καταθέσει το καταθέτει, αλλά δεν μπορεί να ζήσει από αυτό».
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
