Μετά την πρεμιέρα του στο 18o Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, τον περασμένο Μάρτιο, το ντοκιμαντέρ «Μάνα» της Βάλερυ Κοντάκου ανοίγει εμπορικά και για το κοινό. Μια δουλειά που έχει διαφημιστεί ως «η πιο ατίθαση συμμορία στην ιστορία της Ορθόδοξης Εκκλησίας» ανοίγει από την μεθεπόμενη Πέμπτη 8 Οκτωβρίου στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας.
«Το “Μάνα” είναι μια διαφορετική ιστορία γυναικείας χειραφέτησης» λέει η Βάλερυ Κοντάκου, η οποία εν προκειμένω ασχολείται με μια υπόθεση που στην εποχή της, στις αρχές της δεκαετίας του 1960, είχε προκαλέσει μεγάλο θόρυβο. Ηταν το 1962, όταν τέσσερα ανήλικα κορίτσια έγιναν πρωτοσέλιδο στον Τύπο διότι έφυγαν από τα σπίτια τους για να κλειστούν σε μοναστήρι.
Δεν ήταν η πρώτη φορά που το είχαν σκάσει από το σπίτι τους και αυτό επειδή οι γονείς τους τις έφερναν πίσω με το ζόρι. Στην τρίτη απόπειρά τους τελικά τα κατάφεραν. Σκοπός τους ήταν, περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο, να δημιουργήσουν ένα ίδρυμα στα πρότυπα του Ιδρύματος Πεσταλότσι (Ελβετία) ώστε να προσφέρουν καταφύγιο σε παραμελημένα και κακοποιημένα παιδιά. Μισόν αιώνα αργότερα οι πρωτεργάτιδες του Λυρείου Παιδικού Χωριού στο Νέο Βουτζά Αττικής εξακολουθούν να περιθάλπουν και να φροντίζουν παιδιά χωρίς βοήθεια από το κράτος και την Εκκλησία.
Στην εποχή της, η υπόθεση των ανήλικων κοριτσιών που αποφάσισαν να γίνουν καλόγριες είχε προκαλέσει μεγάλο θόρυβο
Οταν η Βάλερυ Κοντάκου γνώρισε για πρώτη φορά τις μοναχές πριν από 20 χρόνια, εντυπωσιάστηκε από την προσαρμοστικότητά τους και την ικανότητά τους να μεγαλώνουν παιδιά γεμάτα αυτοπεποίθηση. Παιδιά που ήξεραν ότι ανήκουν κάπου. «Οι ηρωίδες της ταινίας κατέρριψαν τα στερεότυπα για να κάνουν αυτό που θέλουν» λέει η κυρία Κοντάκου. «Και αυτό που θέλουν είναι να δημιουργήσουν και να προσφέρουν». Καθόλου ασήμαντο δε αυτό που δημιούργησαν. Για τη σκηνοθέτρια η προσπάθειά τους «έχει αλλάξει τις ζωές εκατοντάδων παιδιών ως τώρα επαναπροσδιορίζοντας την έννοια του όρου οικογένεια».
Το Λύρειο ήταν το σπίτι των μοναχών και ήταν υπερήφανες γι’ αυτό. Ενδιαφέρον επίσης προκάλεσε στην Κοντάκου η ανταπόκριση του απλού κόσμου. Το γεγονός ότι κάθε Σαββατοκύριακο πολύς κόσμος ερχόταν από κάθε γωνιά της Αθήνας για να επισκεφθεί τα παιδιά, να τους φέρει πράγματα, να παίξει μαζί τους ή απλά να βοηθήσει με το μαγείρεμα. «Ηταν μια κοινότητα πολύ ευρύτερη από τα στενά πλαίσια του παιδικού χωριού».
Το «Μάνα» αποτελεί την τελευταία δουλειά της Β. Κοντάκου μετά το βραβευμένο «Who’s on first?» (2006), που προβλήθηκε σε Ελλάδα, ΗΠΑ, Φινλανδία και Κορέα. Τα τελευταία πέντε χρόνια, μέσα από τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό Exile Room, η δράση της σκηνοθέτριας έχει επεκταθεί από την παραγωγή στις προβολές και τα εργαστήρια ντοκιμαντέρ στηρίζοντας ενεργά την κινηματογραφική κοινότητα.
Μέχρι στιγμής η πορεία του ντοκιμαντέρ «Μάνα» είναι, αν μη τι άλλο, αξιοπρόσεκτη. Μετά την πρεμιέρα του στη Θεσσαλονίκη, το «Μάνα» συμμετείχε στο 29o Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Πάρνου στην Εσθονία και στο 14ο Dokufest του Κοσόβου. Τον προσεχή Νοέμβριο θα παρουσιαστεί σε μια ειδική βραδιά στην Johns Hopkins Carey Business School στη Βαλτιμόρη, όπου θα συγκεντρωθούν χρήματα για την αδελφότητα του Λυρείου.
Η διεύθυνση φωτογραφίας της ταινίας είναι των Παντελή Μαντζανά – Γιάννη Μισουρίδη, το μοντάζ του Δημήτρη Πεπονή, ο ήχος του Δημήτρη Κανελλόπουλου, ο σχεδιασμός ήχου του Αλέξανδρου Σιδηρόπουλου και του Αρη Λουζιώτη, το μιξάζ του Κώστα Βαρυμποπιώτη και η μουσική της Ελλης Πασπαλά. Εxecutive producer ήταν η Κάθριν Χάντερ με παραγωγούς την ίδια την Κοντάκου και τη Δέσποινα Παυλάκη.
HeliosPlus
