Το Βερολίνο έχει πολλά μυστήρια. Ένα από αυτά είναι οι ανεξήγητες εκρήξεις των τελευταίων μηνών στο προάστιο Φρίντριχσχάιν, που συνοδεύονται από τη μυρωδιά θειαφιού – κάτι που παραπέμπει κατευθείαν στον Εωσφόρο. Ή, η θρυλούμενη προσπάθεια της Άγκελα Μέρκελ να «αδειάσει» τον «ελληνοφάγο» Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, που έχει επίσης κάτι το διαβολικό και δείχνει (αν όντως ισχύει), ότι η Ελλάδα έχει γίνει εκτός από εσωτερικό πρόβλημα της Γερμανίας, και εσωκομματικό των Χριστιανοδημοκρατών, καθώς και ενδοκυβερνητικό. Ή, … των βερολινέζικών μυστηρίων ουκ εστίν τέλος.
Το μυστικό που εξάπτει όμως περισσότερο από όλα τα άλλα τη φαντασία των Βερολινέζων είναι: Τι λένε η καγκελάριος και ο Αλέξης Τσίπρας στις ατέλειωτες ώρες των τηλεφωνικών συνομιλιών τους (τελευταία και με τη συμμετοχή του Φρανσουά Ολάντ); Σε τι βαθμό επηρεάζουν οι συνδιαλέξεις τους την πορεία των διαπραγματεύσεων; Κατά πόσο παρεμβαίνει μετά από κάθε συνομιλία η κυρία Μέρκελ στους θεσμικούς εκπροσώπους των δανειστών; Εν ολίγοις: Τι επιχειρησιακή αξία έχουν πολιτικά τέτοια τηλεφωνήματα;
«Μεγάλη» λέει ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος των Χριστιανοδημοκρατών σε οικονομικά θέματα Νόρμπερτ Μπράκμαν. «Συμβάλλουν κυρίως στη βελτίωση της ατμόσφαιρας, η οποία πριν από την παρέμβαση της Μέρκελ ήταν δηλητηριασμένη».
Ο ίδιος δεν γνωρίζει βέβαια περισσότερα, δεδομένου ότι η καγκελάριος και ο έλληνας πρωθυπουργός τηρούν απόλυτη εχεμύθεια για τις συνομιλίες τους. Οι μόνοι μυημένοι σε αυτό είναι δυο-τρεις σύμβουλοι της κυρίας Μέρκελ, ο κ. Σόιμπλε και ο αντικαγκελάριος Σίγκμαρ Γκάμπριελ.
«Θα ήθελα πολύ να ήμουν ένα ποντικάκι που θα αφουγκράζεται αθέατο τις συνομιλίες» λέει ο Σοσιαλδημοκράτης βουλευτής Νόρμπερτ Σπίνρατ. Αυτό δεν εμποδίζει ωστόσο ορισμένους πολιτικούς να δίνουν «τελεσίδικες» ερμηνείες στο «μυστικό». Η ίσως πιο πειστική είναι εκείνη του αντιπροέδρου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας των Σοσιαλδημοκρατών Κάρστεν Σνάιντερ. «Η Μέρκελ έχει βαρεθεί το παιχνίδι με τους αριθμούς» λέει. «Για αυτό και έχει πάρει το θέμα στα χέρια της –για να το ρυθμίζει όχι σε αριθμητική αλλά σε πολιτική βάση».
Αν ισχύει όντως ότι η καγκελάριος θέλει να κλείσει το ελληνικό θέμα παίρνοντας υπόψη και κάποιες από τις αθηναϊκές «κόκκινες γραμμές», τότε πώς εξηγείται το γεγονός ότι η πλατφόρμα που κατέθεσαν την Τετάρτη οι θεσμοί είναι εντελώς αντίθετη προς την ελληνική; Πού βλέπει κανείς σε αυτήν τη «συμβιβαστική» σφραγίδα της κυρίας Μέρκελ;
«Μην παίρνετε τοις μετρητοίς τα κείμενα που κυκλοφορούν» διευκρινίζει κυβερνητική πηγή. Αυτά, προσθέτει, δεν αποτελούν θέσφατα αλλά απλή διαπραγματευτική μάζα, καθώς και μέσο πίεσης που μπορεί να αυξομειωθεί ανάλογα με τις περιστάσεις.
Η ίδια πηγή διαβεβαιώνει ότι η καγκελάριος είναι αποφασισμένη να φέρει σε πέρας τη συμφωνία εντός του προκαθορισμένου χρόνου, ήτοι ως τα τέλη Ιουνίου. Αυτό προκύπτει και από σύσκεψη που έγινε την Παρασκευή το πρωί στο υπουργείο Οικονομικών με συμμετοχή των αρμόδιων υφυπουργών και βουλευτών των δύο κυβερνητικών κομμάτων με μοναδικό θέμα την προώθηση της συμφωνίας στη βάση της πλατφόρμας των δανειστών.
Για να γίνει ενεργή η συμφωνία (και να εκταμιευθούν τα χρήματα) θα πρέπει να περάσει πρώτα από τις συμπληγάδες του ΕuroWorking Group, του Eurogroup και ορισμένων κοινοβουλίων όπως το γερμανικό. «Στην ουσία μένουν σε μας μόνο 4-5 ημέρες στην τελευταία κοινοβουλευτική εβδομάδα του Ιουνίου μεταξύ της 15ης και της 19ης του μηνός» λέει ο κ. Σπίνρατ. Μετά θα είναι αργά –το κοινοβούλιο θα λειτουργήσει ακόμη μία εβδομάδα τον Ιούλιο και ύστερα θα κλείσει για διακοπές.
Η συμφωνία λοιπόν μάλλον έρχεται, το περιεχόμενο των συνομιλιών της «Άνγκελα» με τον «Αλέξη» μένει όμως επτασφράγιστο μυστικό – ως σήμα κατατεθέν των νέων ελληνογερμανικών σχέσεων.
Κάρστεν Σνάιντερ: «Υπάρχει μια ισχυρή πρόθεση για συμβιβασμό»
Ισχυρότερη πρόθεση για συμβιβασμό διαβλέπει ο Κάρστεν Σνάιντερ, αντιπρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας των Σοσιαλδημοκρατών
Οι διαφορές μεταξύ της Αθήνας και των δανειστών, αντί να μειώνονται, αυξάνονται. Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα πατ;
«Οχι. Ετσι ή αλλιώς πρέπει να υπάρξει συμφωνία ως τις 30 Ιουνίου. Χωρίς αυτήν δεν υπάρχει μέλλον για την Ελλάδα. Για αυτόν τον λόγο δεν βλέπω κάποιο πατ αλλά μια διαπραγματευτική τακτική που αποβλέπει, παρά τις κραυγές, στην ανάκτηση του χαμένου χρόνου. Το γεγονός ότι η Μέρκελ πήρε τα ηνία των διαπραγματεύσεων από τα χέρια του Σόιμπλε δείχνει ότι υπάρχει τώρα μια ισχυρότερη πρόθεση για συμβιβασμό».
Πώς κρίνετε τη στάση της Αθήνας υπό αυτές τις προϋποθέσεις;
«Η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να κερδίσει τις εντυπώσεις και να θέσει υπό πίεση τους δανειστές αν κάνει δύο πράγματα: πρώτον, να καθιερώσει ένα πιο δίκαιο φορολογικό σύστημα και, δεύτερον, να καταπολεμήσει τη διαφθορά προκειμένου να πάρει το κράτος από τους ολιγάρχες και να το ξαναδώσει στους πολίτες. Ως τώρα δεν το έχει κάνει. Παρ’ όλα αυτά, ελπίζω ότι οι αλλαγές θα γίνουν».
Στις Βρυξέλλες γίνεται λόγος για παράταση του προγράμματος. Τι λέει για αυτό το Βερολίνο;
«Δεν έχω ακούσει κάτι σχετικό. Μακροπρόθεσμα όμως οι παρατάσεις και τα ημίμετρα δεν φτάνουν. Αποτελεί αυταπάτη να πιστεύουμε ότι η Ελλάδα θα γυρίσει από μόνη της τα επόμενα τρία-τέσσερα χρόνια στις αγορές. Εκείνο που χρειάζεται είναι μια αναπτυξιακή πολιτική με πολλές επενδύσεις. Ολα τα άλλα παρατείνουν απλώς τη μιζέρια».
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
