Πιστεύω στην Αριστερά γιατί το μέλλον της Ιστορίας και το μέλλον του σημερινού νεοφιλελεύθερου ανθρωπάκου δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Πιστεύω στην Αριστερά διότι «δεν έχω τίποτα άλλο να κάνω», όπως θα έλεγε ο Ντελέζ, που δεν εντάχθηκε στο Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα γιατί βαριόταν τις συνεδριάσεις.
Πιστεύω στην ηθική της πρωτοκαθεδρία διότι αυτό απαιτεί η εμπειρία της ετερότητας-μαμμής της Ιστορίας περισσότερο από τη βία. (Αριστερός είναι πάντα ο «άλλος» και μια τέτοια εμπειρία του άλλου είναι πάντα εγγυημένη οντολογικά.)
Και φυσικά δεν θεωρώ αριστερό τον Κατρούγκαλο, όπως και πολλούς «αριστερούς» του ΣΥΡΙΖΑ, δικηγόρους κυρίως, εργατολόγους, τα γραφεία των οποίων κερδίζουν από την Αριστερά ακόμη και όταν ο ένας από τους δύο δικηγόρους του ίδιου γραφείου υπερασπίζεται τη μία άποψη και ο άλλος, ο συνέταιρός του, την άλλη.
Γράφω λοιπόν υπέρ της Αριστεράς, μια μειοψηφική γραφή που ούτε και στους αριστερούς αρέσει. Αλλά γράφοντας δεν νιώθω εκτός εποχής, διότι κανέναν συμβιβασμό δεν έχω κάνει με τη γραφή μου οπουδήποτε κι αν γράφω, επειδή η γραφή μου είναι όλο και περισσότερο η ζωή.
Κυρίως πιστεύω πως πάνω από όλα η Αριστερά δεν είναι έννοια αλλά πρόβλημα που με προβληματίζει και με προβληματοποιεί στα μάτια των αναγνωστών μου.
Ετσι σκέφτομαι «αριστερά» διότι η σκέψη οδηγείται συνεχώς προς μια απόκλιση, μια παρακαμπτήριο από την ευθεία της ορθότητας, όπως άλλωστε και η γλώσσα σε μια διολίσθηση ως προς τις «κυριολεξίες» του Σαμαρά στη Βουλή. Εχω πεισθεί πως το «γίγνεσθαι-άνθρωπος» είναι σημαντικότερο από το «είναι-μικράνθρωπος». Οχι μόνο γιατί το «γίγνεσθαι» υπερτερεί της Ιστορίας αλλά και γιατί την παρασύρει μεταξύ κόσμου και χάους.
Δεν είναι λοιπόν περίεργο γιατί αμφισβητώ το «κοινωνικό συμβόλαιο» του Ρουσό εφόσον ξέρω ότι καταστρατηγείται από τον ισχυρότερο των συμβαλλομένων. Οσο και αν τρομάζει τους εταίρους η «δημιουργική ασάφεια», όσο και αν εξανίστανται οι ημέτεροι των εταίρων, είμαι της γνώμης πως η δημιουργία οφείλει να είναι ασαφής ώστε η ζωή να είναι σαφής ως ζωή.
Η μόνη σαφήνεια που απαιτούμε «είναι οι ιδέες μας να συνδέονται σύμφωνα με το ελάχιστο σταθερών κανόνων, ενώ το μόνο νόημα που ανέκαθεν είχε ο συνειρμός των ιδεών ήταν να μας παρέχει αυτούς τους προστατευτικούς κανόνες: την ομοιότητα, τη συνάφεια, την αιτιότητα, που μας επιτρέπουν να βάζουμε κάποια τάξη στις ιδέες μας (…) εμποδίζοντας τη “φαντασιοκοπία” μας (…) να διατρέξει στη στιγμή το Σύμπαν για να πλάσει φτερωτά άλογα και πυρίπνοους δράκους» (Ζ. Ντελέζ -Φ. Γκαταρί, Τι είναι φιλοσοφία;).
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
