«Για τους Εγγλέζους είναι μια σαρκαστική κωμωδία!» λέει ο Ντίτριχ Μπρούγκεμαν μιλώντας για την ταινία του «Οι σταθμοί του Σταυρού». «Και μπορεί να έχουν κάποιο δίκιο. Νομίζω ότι η ταινία έχει χιούμορ αλλά είναι καλά κρυμμένο…». Η αλήθεια είναι ότι το χιούμορ δεν είναι το πρώτο πράγμα που βρίσκεις βλέποντας τους «Σταθμούς του Σταυρού». Το θρησκευτικό θέμα της ταινίας αναφέρεται στην απόφαση ενός 14χρονου κοριτσιού (Λέα βαν Ακεν) να ακολουθήσει τα 14 βήματα του μαρτυρίου του Ιησού Χριστού πιστεύοντας ότι έτσι θα σώσει τον αδελφό της. Η πορεία της Μαρίας (το όνομα δεν είναι φυσικά τυχαίο) προς την αγιοσύνη μετρείται σε 14 «σταθμούς», όσοι ήταν οι σταθμοί του Ιησού Χριστού προς τη Σταύρωση, από τη στιγμή που καταδικάστηκε σε θάνατο ως την κορυφή του Γολγοθά.
Ο Μπρούγκεμαν όμως βρίσκει όντως χιούμορ σε όλο αυτό το μάλλον δυσάρεστο θέμα. «Πάντοτε γελάς όταν δύο κόσμοι έρχονται σε σύγκρουση, ιδίως όταν από αυτή τη σύγκρουση βγαίνει μια κάποια αλήθεια» είπε ο γερμανός σκηνοθέτης, τον οποίο συνάντησα για λίγο στο βιβλιοπωλείο Ιανός όταν τον περασμένο Σεπτέμβριο ήρθε στην Ελλάδα για να παρουσιάσει την ταινία του στο πλαίσιο του τελευταίου φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας.
«Οταν γράφω, το αγαπημένο μου εγχειρίδιο είναι το “Comic Hand Book”, σύμφωνα με το οποίο η κωμωδία είναι αλήθεια και πόνος» συνέχισε ο Μπρούγκεμαν, για να αναφέρει αμέσως την αγαπημένη κωμική σκηνή του στην ταινία, την οποία δεν θα αποκαλύψω αλλά που είναι μάλλον μακάβρια…
«Οι σταθμοί του Σταυρού», που από την περασμένη Πέμπτη προβάλλονται στις αίθουσες, ήταν μία από τις ταινίες που συζητήθηκαν εντόνως στο τελευταίο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, όπου τελικά απέσπασαν το Βραβείο της Οικουμενικής Επιτροπής και την Αργυρή Αρκτο Σεναρίου. Το σκηνοθετικό ύφος της έπαιξε ρόλο. Η ταινία γυρίστηκε σε 14 μετρημένες σκηνές-μονοπλάνα με τρεις μόλις κινήσεις της κάμερας –ένα ρίσκο για τον Μπρούγκεμαν. «Δεν πας στο τσίρκο για να δεις κάτι ασφαλές και αυτός είναι ο νούμερο 1 κανόνας μου στην κινηματογραφία» είπε. «Η επανάληψη είναι κάτι που απεχθάνομαι, γι’ αυτό και η επόμενη ταινία μου θα είναι εντελώς διαφορετική». Την περιγράφει ως μια κωμωδία με νεοναζί γυρισμένη σε 150 μέρη της Γερμανίας.
Γεννημένος στο Μόναχο το 1976, ο Ντίτριχ Μπρούγκεμαν σπούδασε σκηνοθεσία στο Konrad Wolf από το 2000 ως το 2006. Επειτα από αρκετές μικρού μήκους ταινίες, η πρώτη μεγάλου μήκους του «Neun Szenen», για την οποία έγραψε το σενάριο μαζί με την αδελφή του Αννα, έγινε η αγαπημένη του κοινού στο Φεστιβάλ του Βερολίνου το 2006. Ακολούθησε το «Run if you can» που άνοιξε το Perspektive Deutsches Kino στην Berlinale του 2010 και επιλέχθηκε σε περισσότερα από 30 διεθνή φεστιβάλ αποσπώντας πολλαπλά βραβεία επιτροπής και κοινού. Με την αδελφή του Αννα έγραψαν μαζί το σενάριο για τους «Σταθμούς του Σταυρού» σηματοδοτώντας την τέταρτη συνεργασία τους.
Ο σκηνοθέτης πιστεύει ότι μια ταινία όπως «Οι σταθμοί του Σταυρού» δεν θα μπορούσε να γυριστεί αν ο δημιουργός της δεν είχε κάποια σχέση με το θέμα. Οταν ο Μπρούγκεμαν ήταν 11 χρόνων, ο πατέρας του «κατά τη διάρκεια μιας επαγγελματικής κρίσης» στράφηκε φανατικά προς τον καθολικισμό. Ο μικρός Ντίτριχ έγινε παπαδοπαίδι, πήγαινε στο κατηχητικό, είχε πολύωρες θρησκευτικές συνεδριάσεις με ιερείς. «Ολη η εφηβεία μου ήταν μέσα σε ένα περιβάλλον παρόμοιο με αυτό της ταινίας που έκανα» είπε. «Γιατί το ήξερα. Αν δεν το ήξερα, μια έρευνα θα ήταν εξαιρετικά δύσκολη. Είχα την προσωπική μνήμη και ήταν πολύ έντονη». Κάπως έτσι πολλά χρόνια αργότερα μου κατέβηκε η ιδέα στο κεφάλι».
HeliosPlus
