Σε καιρούς όπου οι πολιτικές για την ασφάλεια δημιουργούν αμφιβολίες, δέχομαι, ως πρώην πράκτορας της CIA, ερωτήματα για το πώς βλέπουν τα πράγματα πρόσωπα που εργάζονται στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, στη CIA και στην DIA. Είναι δύσκολο να απαντήσω, καθώς δεν υπάρχει μια μονολιθική γραμμή στις εν λόγω υπηρεσίες.
Πρώτον και κύριο, δεν είναι ένα πρόσωπο που την καθορίζει και γι’ αυτό λέμε ο 7ος όροφος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, η Πτέρυγα Ε στο Πεντάγωνο κλπ. Μάλιστα, τα υψηλόβαθμα στελέχη πολύ λίγες επαφές έχουν με την γραφειοκρατία επειδή είναι πολιτικά πρόσωπα που τοποθετήθηκαν εκεί ακριβώς για να υποστηρίζουν και να προωθούν την γραμμή του Λευκού Οίκου ακόμη και όταν η υπαλληλία τους αμφιβάλει για την ορθότητα της γραμμής.
Ετσι, ο υπουργός Αμυνας Τσακ Χέγκελς, ο υπουργός Εξωτερικών Τζον Κέρι, όπως και οι προκάτοχοί τους ελάχιστα γνωρίζουν για το τι συμβαίνει στους κάτω ορόφους του κτιρίου τους. Η κόντρα με τη Ρωσία φαίνεται να είναι πολύ δημοφιλής στο Κογκρέσο και στα μίνια, καθώς μάλιστα πλησιάζουν οι ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου και,
εξάλλου, αποσπά την προσοχή από το φιάσκο της πολιτικής στο πρόβλημα Ισραήλ-Παλαιστίνιων. Ο βομβαρδισμός των τζιχαντιστών «έχει πέραση» γιατί είναι το υποκατάστατο μιας πραγματικής πολιτικής που θα είχε αποτέλεσμα.
Αυτό δεν πέτυχε στο Αφγανιστάν, αλλά ο Λευκός Οίκος και η κουστωδία των υπουργών και των διευθυντών των Υπηρεσιών Πληροφοριών νιώθουν άνετα, καθώς διαβάζουν την ίδια σελίδα και βεβαιώνουν ότι όλα θα πάνε καλά κάποτε. Δεν αποκλείεται η κυβέρνηση πραγματικά να πιστεύει αυτά που λέει, αλλά αυτό είναι επικίνδυνο.
Δεν συμφωνούν όμως όλοι με τα αφεντικά. Δεν ξέρω έναν πρώην είτε σημερινό αξιωματούχο της Υπηρεσίας που να πιστεύει ότι η επέκταση του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Ευρώπη θα ήταν σωστή ιδέα, ότι ανατρέποντας τον Μπασάρ Αλ Ασαντ δεν θα φέρναμε χάος ή ότι βομβαρδίζοντας τους τζιχαντιστές πετυχαίνουμε κάτι.
Εχοντας γνώση του περιβάλλοντος στη CIA μπορώ να βεβαιώσω ότι η μεγάλη πλειονότητα του χαμηλού και μεσαίου προσωπικού της βλέπουν την αντίδραση της κυβέρνησης στη σειρά κρίσεων, περιλαμβανόμενης της κρίσης της Ουκρανίας και των τζιχαντιστών, άθλια και στη σύλληψη και στην εκτέλεση. Μάλιστα, στην περίπτωση της Ουκρανίας η στάση είναι πιο έντονη, καθώς στηρίζεται στο ότι παραποιούμε την πληροφόρηση για να εξυπηρετήσουμε μια πολιτική ατζέντα σε στιλ ψυχροπολεμικής έντασης, η οποία δεν χρειάζεται και είναι βλαβερή.
Στον κόσμο της Υπηρεσίας Πληροφοριών, τόσο στους αναλυτές όσο και στους πράκτορες είναι πολύ φρέσκια η μνήμη για το Ιράκ και οι κατασκευασμένες αποδείξεις για την δήθεν χρήση αερίου σαρίν στη Συρία που χρειάζονταν η πολιτική ηγεσία για να περάσει η πολιτική της. Η δουλειά στη CIA κλπ. κάνει τον άνθρωπο κυνικό, αλλά η υπαλληλία άρχισε τώρα να αμφισβητεί αυτά που λέγονται, μάλιστα γίνεται και επιθετική.
Είμαι βέβαιος γι’ αυτό, για τη διάχυτη ανησυχία στους επαγγελματίες της κοινότητας Πληροφοριών. Όντας πρώην πράκτορας της CIA αναπόφευκτα βρίσκομαι μέσα στον κόσμο των πρώην πρακτόρων και των πρώην στρατιωτικών, οι οποίοι διατηρούν σχέσεις με συνάδελφους τους που εξακολουθούν να υπηρετούν στην γραφειοκρατία της Υπηρεσίας. Ανταλλάσσουμε πληροφορίες και απόψεις συχνά. Ενα πράγμα που όλοι μας ενστικτωδώς καταλαβαίνουμε είναι ότι οτιδήποτε ισχυρίζεται η κυβέρνηση σπάνια είναι αυτό που πραγματικά είναι.
Σήμερα οι αντιλήψεις για τον κόσμο των πρώην αξιωματούχων της Υπηρεσίας διαφέρουν πολύ από ότι το 2003, όταν η επίθεση στις 11 Σεπτεμβρίου ήταν ακόμη πρόσφατη, το Αφγανιστάν δεν είχε αρχίσει να φουντώνει και οι περισσότεροι που εργαζόμασταν στη CIA και στην DIA ήμασταν πρόθυμοι να δώσουμε στην κυβέρνηση Μπους το δικαίωμα της αμφιβολίας, παρόλο που ήταν διάχυτη η ανησυχία μήπως οι πληροφορίες που συγκεντρώθηκαν για την επίθεση κατά του Σαντάμ Χουσεΐν ήταν λιγάκι κούφιες. Αλλά έχοντας δει τι έγινε με το Ιράκ, με το Αφγανιστάν και με την έκρηξη στη Λιβύη όπου Ρεπουμπλικάνοι και Δημοκρατικοί συμφωνούσαν με τον Λευκό Οίκο, πολλοί επαγγελματίες των Υπηρεσιών Πληροφοριών δεν είναι πλέον πρόθυμοι για «όλοι με τον αρχηγό». Μην αμφιβάλετε ότι υπάρχουν ακόμη πολλοί της Εθνικής Ασφάλειας που εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η καταστροφή της τρομοκρατίας δικαιολογεί την παγκόσμια καταστροφή, ότι οι Ρώσοι θα εισβάλουν στη Φινλανδία αν δεν τους σταματήσουμε στη Σεβαστούπολη. Ο αριθμός τους όμως συνεχώς μικραίνει, καθώς ο κόσμος εξετάζει τα αποτελέσματα 13 χρόνων προσπάθειας να δοθεί κάποια λύση σε έναν διαρκώς πιο περίπλοκο κόσμο.
Γι’ αυτό στο ερώτημα αν εκείνοι που εργάζονται σε χώρους εθνικής ασφάλειας πιστεύουν αυτά που λένε τα αφεντικά τους η απάντηση είναι «προφανώς όχι».
*Ο Philip Giraldi ήταν αξιωματούχος της CIA. Σήμερα είναι γενικός διευθυντής του Council for the National Interest.
