Τα όπλα της ηρεμίας, της εμπειρίας, αλλά και της συναίσθησης της ανωτερότητάς της, τα οποία έδειξε ξεκάθαρα στον αγωνιστικό χώρο του «Γ. Καραϊσκάκης» την Παρασκευή το βράδυ, είναι αυτά που θα επιστρατεύσει την Τρίτη στο Βουκουρέστι η εθνική ομάδα για να σφραγίσει την πρόκριση για το Μουντιάλ της Βραζιλίας.
Η Εθνική έδειξε πως μπορεί εύκολα να ελέγξει τον ρυθμό απέναντι στους Ρουμάνους και ο μοναδικός κίνδυνος, που θα ήταν μια πιθανή υποτίμηση του αντιπάλου με βάση και το 3-1, σχεδόν εξαλείφθηκε από τη συνέντευξη Τύπου της Παρασκευής… Οταν ο κ. Φερνάντο Σάντος ρωτήθηκε από τους ρουμάνους δημοσιογράφους για τα ποσοστά πρόκρισης μετά τη μεγάλη νίκη, χαμογέλασε: «Μα, απλά τελείωσε το πρώτο ημίχρονο και μας περιμένει ένα πολύ δύσκολο παιχνίδι. Δεν έχει κριθεί τίποτε και πρέπει με νύχια και με δόντια να κρατήσουμε αυτό το προβάδισμα που πήραμε» είπε ο Πορτογάλος που δεν θα αφήσει τους –έτσι και αλλιώς έμπειρους –παίκτες του να χαλαρώσουν.
Μάλιστα, παρά το μαξιλαράκι του 3-1, η Εθνική θα ταξιδέψει στο Βουκουρέστι με συνταγή… 2009. Τότε στα μπαράζ για το Μουντιάλ του 2010 δεν είχε δεχτεί γκολ αλλά ούτε και είχε σκοράρει απέναντι στην Ουκρανία στο «Γ. Καραϊσκάκης». Παρ’ όλα αυτά στο Κίεβο έπαιξε το παιχνίδι που ξέρει καλύτερα ίσως από όλους. Σφικτή άμυνα και κέντρο και αντεπιθέσεις, σε μία εκ των οποίων ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης σφράγισε το εισιτήριο για τη Νότια Αφρική.
Η Ρουμανία του 2013 δεν έχει σε καμία περίπτωση την ποιότητα της Ουκρανίας του 2009 (η οποία προετοιμαζόταν και για τη συνδιοργάνωση του Euro με την Πολωνία) ενώ η τωρινή Εθνική είναι το ίδιο έμπειρη και έχει μεγαλύτερη φρεσκάδα από τότε.
Ο τρόπος που κράτησαν μακριά από την εστία τους οι διεθνείς μας τους Ρουμάνους (απειλήθηκαν ουσιαστικά μόνο σε δύο στημένα, εκ των οποίων στο ένα ήρθε το γκολ της προσωρινής ισοφάρισης) δείχνει τον δρόμο που θα ακολουθήσει και στη ρουμανική πρωτεύουσα, όπου το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα θα περιμένει τους αντιπάλους του.
Σε αυτό το παιχνίδι οι παίκτες του Βίκτορ Πιτούρκα θα έχουν και έναν έξτρα αντίπαλο, την πίεση και το άγχος μπροστά στο δικό τους κοινό για να βάλουν γρήγορα γκολ, αφού δεν τους αρκεί το 1-0. Και αυτό αποτελεί βούτυρο στο ψωμί της ελληνικής, που είναι εξαιρετική στις αντεπιθέσεις.
Ο τεχνικός των Ρουμάνων ζήτησε μεγαλύτερο πάθος από τους παίκτες του στον επαναληπτικό, αλλά όπως έδειξαν στον Πειραιά, είχαν χάσει τον προσανατολισμό τους. Ασχολούνταν πριν από το ματς με τον ρέφερι κ. Προυένσα, συμπατριώτη του Σάντος, δεν είχαν ηρεμία στο παιχνίδι τους και είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος που δέχτηκαν άμεσα το δεύτερο γκολ μετά την ισοφάριση.
Είναι αδύνατον να είναι πιο ήρεμοι στο γήπεδό τους υπό πίεση, απλά θα μπουν με μεγαλύτερο ενθουσιασμό. Συνεπώς το πρώτο ημίωρο του αγώνα θα είναι το βαρόμετρο για το αν θα τελειώσουμε νωρίς την υπόθεση πρόκριση.
Ο φημισμένος βραζιλιάνικος καφές είναι έτοιμος να σερβιριστεί και αυτή τη φορά (σε αντίθεση με το 1969 και τη μεγάλη χαμένη ευκαιρία της μεγάλης και τότε Εθνικής μας) οι διεθνείς και ο Φερνάντο Σάντος φαίνονται αποφασισμένοι να τον απολαύσουν.
Μίμης Δομάζος
«Μας χειροκροτούσαν οι Ρουμάνοι»
Οι αναμνήσεις του «Στρατηγού» για τη χαμένη ευκαιρία του 1969
Ηταν Νοέμβρης (16.11.1969) και το ρολόι στο στάδιο της «23ης Αυγούστου» στο Βουκουρέστι έδειχνε λίγο μετά τις 4 το μεσημέρι, όταν ο βορειοϊρλανδός ρέφερι Τζον Αλντάιρ σφύριξε για τελευταία φορά.
Η πλειονότητα των 62.577 θεατών ξέσπασε σε ζητωκραυγές, καθώς η Ρουμανία έχοντας αποσπάσει τον βαθμό της ισοπαλίας (1-1) από την καλύτερη Εθνική μας εξασφάλιζε για έναν βαθμό περισσότερο (8-7) την πρωτιά στον όμιλο και την πρόκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970 στο Μεξικό. Η αρνητική παράδοση με τους Ρουμάνους σε προκριματικά Μουντιάλ συνεχιζόταν.
Τότε είχαμε μια φουρνιά εκπληκτικών παικτών, όπως μεταξύ άλλων ο Δομάζος, ο Παπαϊωάννου, ο Σιδέρης, ο Κούδας, ο Καμάρας, ο Οικονομόπουλος, ο Σαράφης, ο Μποτίνος, ο Χάιτας, ο Γκαϊτατζής, ο Δέδες.
Μια «ντριμ τιμ» της εποχής (4-2 την Πορτογαλία και 4-1 την Ελβετία) που πλήρωσε την ολιγωρία και την ισοφάριση τόσο από τη Ρουμανία στο «Γ. Καραϊσκάκης» (2-2) όσο, κυρίως, και από την Πορτογαλία στο Οπόρτο, με δύο γκολ των γηπεδούχων στο τελευταίο πεντάλεπτο και ενώ προηγούμασταν με 2-0.
Ολα λοιπόν κρίνονταν στο Βουκουρέστι, όπου θέλαμε μόνο νίκη για να προκριθούμε.
«Είχαμε κάνει ένα από τα καλύτερα παιχνίδια της Εθνικής. Μετά την ισοφάριση στο 50′, χάσαμε τουλάχιστον τρεις-τέσσερις κλασικές ευκαιρίες για τη νίκη και στο τέλος, πέραν της πίκρας για τον αποκλεισμό, μας έμεινε το θερμό χειροκρότημα όλου του γηπέδου για την προσπάθειά μας» λέει στο «Βήμα» ο «Στρατηγός» του ελληνικού ποδοσφαίρου Μίμης Δομάζος, ο οποίος είχε πετύχει ένα εκπληκτικό γκολ με βολίδα έξω από την περιοχή.
«Θυμάμαι πως μετά, σε μια βόλτα που πήγαμε σε καταστήματα του Βουκουρεστίου, όπου έμπαινα να ψωνίσω, μαζευόταν κόσμος και μου έδινε συγχαρητήρια και για μένα αλλά και για την ομάδα. Μάλιστα ύστερα από τέσσερα-πέντε χρόνια παίξαμε ξανά εκεί για το Βαλκανικό Κύπελλο και κάποια στιγμή ο διαιτητής με απέβαλε. Ολο το γήπεδο άρχισε να του φωνάζει για να μη με βγάλει έξω! Με θυμόντουσαν τόσα χρόνια μετά» καταλήγει ο «Στρατηγός», ο οποίος εύχεται αυτή τη φορά οι διεθνείς μας να φύγουν χαμογελαστοί από το Βουκουρέστι.
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
