«Για τη Γερμανία, 1800-1939» είναι ο τίτλος της έκθεσης που παρουσιάζεται αυτόν τον καιρό στο Λούβρο και που προκαλεί έναν νέο γαλλογερμανικό πόλεμο, με όρους αισθητικής, τέχνης και γενικότερα πολιτισμού. Ο,τι δεν έχει κατορθώσει η πολιτική το κάνει η τέχνη ή καλύτερα η πολιτική της τέχνης, επαναφέροντας και πάλι στην επικαιρότητα αλήθειες ή στερεότυπα για την αληθινή φύση των Γερμανών, για την αναπόφευκτη καταστροφή που συνδέεται μαζί τους. Η πολεμική είναι πολύ μεγάλη στη Γερμανία, όπου η ανάγνωση της έκθεσης γίνεται μέσα από το πρίσμα της ενοχής, της εθνικής ενοχής για τον ναζισμό. Αρθρογράφοι σε μεγάλα μέσα ενημέρωσης, όπως η «Die Zeit» και η «Frankfurter Allgemeine Zeitung», χάνουν την ψυχραιμία τους, εντάσσουν την έκθεση στο κλίμα της παρούσας κρίσης και της δηλωμένης ή υπόκωφης αντιπαράθεσης μεταξύ Νότου και Βορρά και τη θεωρούν έκφραση ενός αντιγερμανικού κλίματος και μιας νέας γερμανοφοβίας.
Η έκθεση παρουσιάζει περί τα 200 έργα, αρχίζοντας από τον Φρίντριχ και φθάνοντας στον Μπέκμαν, δείχνοντας τη στενή σχέση των αισθητικών και καλλιτεχνικών φαινομένων με τις κοινωνικές και πολιτικές διεργασίες. Η έκθεση δεν θέλει να κρύψει τίποτε. Ο νεοκλασικισμός του Φρίντριχ Σίνκελ μάς οδηγεί στην αρχιτεκτονική του Αλμπερτ Σπέερ, του υπουργού του Χίτλερ, και στη γλυπτική του Αρνο Μπρέκερ. Οι ζωγράφοι της κίνησης των «ναζαρηνών» (αρχές 19ου αιώνα) και η αποθέωση του γοτθικού μάς οδηγούν στις μεγάλες σκηνοθετημένες παρελάσεις του Τρίτου Ράιχ στη Νυρεμβέργη και στο Μόναχο. Η ρομαντική λατρεία για τη φύση, μέσα από τα έργα του Κάσπαρ Νταβίντ Φρίντριχ και του Καρλ Γκούσταφ Κάρους, μας οδηγεί στον νεοπαγανισμό των Ες-Ες. Αποσπάσματα από την ταινία «Ολυμπία» της Λένι Ρέφινσταλ αναγνωρίζονται αμέσως ως η έκφραση της εθνικοσοσιαλιστικής αισθητικής, μολονότι οι επιμελητές της έκθεσης τονίζουν ότι μέσα από αυτά θέλουν να δείξουν όψεις της καθημερινότητας στη Γερμανία λίγο προτού ξεσπάσει το μεγάλο κακό. Κοντολογίς, η έκθεση επαναφέρει δυναμικά τις αναρωτήσεις και τις ανησυχίες για το γερμανικό «πεπρωμένο» και την καταγωγή του ναζισμού. Το γερμανικό «τώρα» βαραίνει ιδιαίτερα.
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
