«Nα “ρίξουµε” τις τιµές; ΟΚ, να τις “ρίξουµε”. Πόσο; ∆ύο, τρία, πέντε ευρώ; Ακόµη και τόσο όµως δεν µπορούµε. Οταν όλα γύρω µας έχουν αυξηθεί, όταν οι αµοιβές των περισσότερων µουσικών σχηµάτων έχουν παραµείνει ίδιες, από πού θα βγάλω εγώ κέρδος; Στην καλύτερη περίπτωση µε ενδιαφέρει να µην µπω µέσα, φίλε µου». Απλά και ξάστερα. Η «νύχτα» συνήθως µιλάει ανωνύµως. Αλλά το θέµα δεν είναι αυτό.
Το θέµα είναι ότι οι µουσικές σκηνές έχουν φθάσει στα όριά τους. Οικονοµικά. Και δεν φταίει µόνο η κρίση. Κάποιοι λένε ότι ο χώρος κορέστηκε. Κάποιοι άλλοι ότι δεν υπάρχει ενδιαφέρον από το κοινό και κάποιοι τρίτοι ότι δεν υπάρχει η ψυχική διάθεση του κόσµου. Αλλά ουσιαστικά όλοι σηµειώνουν το προφανές. Η κρίση στον χώρο έχει ξεκινήσει εδώ και τρία χρόνια.
Η σεζόν για τις µουσικές σκηνές θεωρείται κρίσιµη. Από την άλλη, κάθε χρόνο δεν ήταν; Μόνο που πέρυσι, πρόπερσι ή πριν από µία δεκαετία τα πράγµατα ήταν διαφορετικά. Κατ’ αρχάς η εβδοµάδα είχε µακρύτερη διάρκεια. ∆εν «έπαιζαν» µόνο Παρασκευή ή Σάββατο αλλά και Κυριακή και Πέµπτη. Και η κατανάλωση ήταν πολύ µεγαλύτερη και ο κόσµος γέµιζε τους χώρους. Σήµερα η κατανάλωση στηρίζεται στα απολύτως απαραίτητα.
Ο κ. Γιάννης Γιαννακόπουλος, ιδιοκτήτης της µουσικής σκηνής ∆ίπλα στο Ποτάµι, σηµειώνει ότι «όταν όλα έχουν αυξηθεί και εννοώ το κόστος παραγωγής ενός live – από τους ξηρούς καρπούς ως τον ΦΠΑ –, πώς είναι δυνατόν αυτό το κόστος να µην “περάσει” στο κοινό; Οπως είναι εξίσου δύσκολο να ρίξεις κι άλλο τις τιµές, παρ’ όλο που ο δικός µας χώρος ακολουθεί πολιτική χαµηλού εισιτηρίου εδώ και χρόνια».
Για τον ίδιο η κρίση, οικονοµική, κοινωνική και πολιτική, έχει πολλές πτυχές. «Το κοινό επηρεάζεται και από τα γεγονότα. Εχει απεργίες και φασαρίες, ακυρώνει κρατήσεις ή δεν βγαίνει καθόλου. Ακούει για νέα µέτρα, πάλι µαζεύεται στο καβούκι του. ’Η κλείνει τη ∆ευτέρα τραπέζι και την Παρασκευή το ακυρώνει. Πριν από χρόνια δεν υπήρχε αυτό. ∆εν υπήρχε η σκέψη “πάω ή δεν πάω”. Απλώς πήγαινες».
Μαθηµατικώς το ζήτηµα είναι απλό. Αν κάποιος ρίξει τις τιµές του θα πρέπει να αυξηθεί η προσέλευση για να επέλθει οικονοµική ισορροπία στο ταµείο. Παράδειγµα: όταν για να «βγει» ένα live θέλει 300 άτοµα µε 30 ευρώ ελάχιστη κατανάλωση φιάλης στο τραπέζι, µε τις ίδιες παροχές στα 25 ευρώ χρειάζεται 350-400 άτοµα. Εν πολλοίς, τέτοια νούµερα δεν υπάρχουν σήµερα. Αλλωστε κάθε καλλιτέχνης, κάθε συγκρότηµα και κάθε σχήµα έχει τη δυναµική του. Πόσο µπορεί να την αυξήσει;
Η κυρία Εύα Κούτρα, η οποία έχει αναλάβει τις δηµόσιες σχέσεις στον Σταυρό του Νότου, αναφέρει ότι «αν και είναι λίγο νωρίς ακόµη για ασφαλή συµπεράσµατα, εν τούτοις ο κόσµος είναι µαγκωµένος – κι ας έχουµε χαµηλώσει τις τιµές σε σχέση µε πέρυσι. Στο κλαµπ του Σταυρού όπου εµφανίζεται η House Band η είσοδος µε ποτό κοστίζει 10 ευρώ και το δεύτερο (κρασί ή µπίρα) 8 ευρώ. Και όµως ο κόσµος είναι µαγκωµένος. ∆ιακρίνω παντού φόβο: στο κοινό, σε εµάς, στους καλλιτέχνες. Ισως αυτό εξηγεί το γεγονός ότι, ακόµη και αν η προσέλευση παραµένει η ίδια, η κατανάλωση έχει περιοριστεί: βλέπει κάποιος ένα πρόγραµµα που διαρκεί τέσσερις ώρες και µένει στη µία µπίρα. Η νέα γενιά πάντως είναι πιο… αλέγκρα σε σχέση µε τους µεγαλύτερους και αυτή είναι που µας στηρίζει».
«Σκούρα» τα βλέπει τα πράγµατα και ο ∆ηµήτρης Γιακουµέλος, ιδιοκτήτης του κλαµπ Κύτταρο. Εντοπίζει το πρόβληµα στην ψυχολογία του κοινού. «Μαζεύονται δυο-τρεις φίλοι σε ένα σπίτι, τρώνε µια µακαρονάδα, ακούνε τη µουσική που τους αρέσει και αυτό είναι. Θα έρθει ο άλλος στο µαγαζί µου όταν την άλλη ηµέρα µπορεί να του πάρουν το σπίτι επειδή δεν έχει να πληρώσει τη δόση του στεγαστικού; ∆εν έχει καταρρεύσει µόνο η οικονοµία, έχει καταρρεύσει και η διάθεση. Από την άλλη, έχεις και κάποιους καλλιτέχνες που όλα αυτά τα χρόνια ζητούσαν τρελά πράγµατα.
Κάποιοι ιδιοκτήτες σκηνών και κλαµπ έχουν πουλήσει σπίτια και έχουν χρεωθεί παντού για να ζήσουν αυτοί (σ.σ.: οι καλλιτέχνες) και όταν ένα βράδυ τους λες “δεν µπορώ να σου δώσω τα συµφωνηθέντα”, σου κρατούν µούτρα… Βλέπω πάντως πολύ κόσµο πλέον που τη βγάζει χωρίς ποτό ή φέρνει κρυφά από το σπίτι του, µε αποτέλεσµα να µην αφήνει χρήµατα».
Ισως τελικά όλο αυτό το σκηνικό κυοφορεί κάτι καινούργιο. Το πιστεύει και το αναµένει όλη η πιάτσα. Ετσι δεν γεννήθηκαν άλλωστε πριν από 15-20 χρόνια οι µουσικές σκηνές; Μπορεί αύριο να συµβεί κάτι ανάλογο. Το θέµα είναι πόσοι από τους τωρινούς «πρωταγωνιστές» θα έχουν αντέξει ως τότε.
Κύτταρο, Ηπείρου 48 και Αχαρνών: 27/10 Blues Wire και Απροσάρμοστοι, 29/10 Μωρά στη Φωτιά
Δίπλα στο Ποτάμι, Λάμπρου Κατσώνη 189, Αγ. Ανάργυροι: Χαΐνηδες, Ψαραντώνης (Παρασκευή και Σάββατο, από 21/10)
Σταυρός του Νότου, Φραντζή και Θαρύ που, Ν. Κόσμος: Διονύσης Τσακνής, Γιάννης Μηλιώκας, Νίκος Ζιώγαλας (κάθε Σάββατο)
Gazoo, Γκάζι: Ελεωνόρα Ζουγανέλη, Θανάσης Αλευράς, Σοφία Κουρτίδου, Ευριπίδης Ζεμενίδης (κάθε Παρασκευή και Σάββατο, από 4/11)
Ζυγός, Κυδαθηναίων 22, Πλάκα: Τάνια Τσανακλίδου (Παρασκευή και Σάββατο)
Τas Stage, Βουτάδων, Γκάζι: Ηρώ, Αργύρης Αγγέλου (κάθε Παρασκευή και Σάββατο)
Ακτή Πειραιώς, Πειραιώς 178 και Λαμίας 4: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Σάκης Μπουλάς, Μίλτος Πασχαλίδης, Γιάννης Κούτρας, Δημήτρης Σταρόβας, Γιάννης Ζουγανέλης (Παρασκευή και Σάββατο)
Ολα έχουν ένα τέλος. Το Μετρό, ένας από τους πλέον ιστορικούς χώρους, έκλεισε. Είναι ίσως η πρώτη μουσική σκηνή που κατεβάζει ρολά εξαιτίας της κρίσης. «Αντε να βρούμε μια αποθήκη» λέει ο ιδιοκτήτης του και ιδρυτής της εταιρείας Μετρό Μουσικές Παραγωγές – Διοργανώσεις Γιώργος Τσατσούλης. «Ψάχνω άλλο μέρος, αλλά το Μετρό στου Γκύζη, όπως το ξέρει ο κόσμος, δεν θα λειτουργήσει ξανά. Επειτα από 25 χρόνια. Και μη με ρωτάς τι βλέπω. Μια μαυρίλα βλέπω. Εκεί όπου έχουν φθάσει τα ενοίκια, πώς θα μπορέσουμε να λειτουργήσουμε; ».
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
