Σε αντίθεση με συναδέλφους που τους διέπει ένα συστηματικό ταξικό “ποιητικό” μίσος ελπίζω ο Στρος Καν να αποδειχτεί τελικά αθώος. Αυτό, κι ας φαίνεται αντιφατικό, δεν με εμποδίζει να σκέφτομαι και να σέβομαι το ίσως θύμα του.
Για την ώρα όμως, και με εξαίρεση ένα παραμυθένιο θαύμα είναι σαφές ότι ο Στρος Καν πολιτικά έχει τελειώσει. Εκτός και εντός Γαλλίας. Γιατί πρέπει να περάσουν πολλοί μήνες για να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα και ως τότε, έστω κι αν αποδειχτεί τελικά αθώος, θα βρίσκεται εκτός παιχνιδιού.
Συνεπώς, δεν θα μπορέσει να πάρει μέρος στις προκριματικές εκλογές που οργανώνει το γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα με αντικείμενο την επιλογή του υποψηφίου του στις προσεχείς προεδρικές εκλογές (22 Απρίλη – 6 Μάη 2012). Αθώος, θα μπορούσε φυσικά να πάρει μέρος στις εκλογικές διαδικασίες του 2017. Με την προϋπόθεση ότι ως τότε θα έχουν ξεχαστεί τα σημερινά. Πράγμα δύσκολο. Πάντως το γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα και η Γαλλία, προφανώς και η Ευρωπαϊκή Ένωση χάνουν ένα εξαίρετο στέλεχος της πολιτικής και οικονομικής ζωής τους.
Είναι επίσης αυτονόητο ότι η αντικατάστασή του στη Γενική Διεύθυνση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου επίκειται με τον άλφα η βήτα τρόπο. Ο Στρος Καν είχε ξεκινήσει μια ιδιαίτερα δύσκολη προσπάθεια εξανθρωπισμού του Ταμείου. Αν τελικά δήλωνε τον προσεχή Ιούνη υποψήφιος στις γαλλικές προεδρικές εκλογές θα αποχωρούσε αλλά κάτω από διαφορετικές συνθήκες. Ακόμα και όσοι τον θεωρούν δήθεν προοδευτικό μπορεί αύριο να τον νοσταλγίσουν. Κυρίως στη χώρα μας.
Υπάρχει όμως και μια άλλη παράμετρος που αφορά την πολιτική και το σεξ. Όλοι γνωρίζαμε το πάθος του Στρος Καν για τις γυναίκες. Λίγοι το ανάφεραν. Όχι γιατί στη Γαλλία και την Ευρώπη (με εξαιρέσεις) η ερευνητική δημοσιογραφία σταματά μπροστά στην πόρτα της κρεβατοκάμαρας όπως το γράφει και το “Καναρ Ανσαινέ”, αλλά γιατί το πάθος αυτό δεν είναι παράνομο πράγμα που αποδεχτήκαμε και στην Ελλάδα, με τον Ανδρέα Παπανδρέου και τόσους άλλους, από πολλές ήδη δεκαετίες.
Άλλο φυσικά ο βιασμός και ο εξίσου καταδικαστέος σεξουαλικός πειθαναγκασμός ανίσχυρων από ισχυρούς. Τί γίνεται όμως στη χώρα μας “αθόρυβα” σε τόσους τόπους εργασίας;
Το δράμα του διάσημου ίσως θύτη και της άσημης ίσως θύματος απαιτεί αυτοσυγκράτηση αν όχι δέος. Είναι πολύ λεπτή η άϋλη γραμμή που οριοθετεί το θεμιτό από το αθέμιτο και την ειλικρίνια από την χειρότερη υποκρισία. Λίγοι δεν το διαπίστωσαν αυτό και στη ζωή τους.
somerit@otenet.gr
