Στο σταυροδρόμι όπου οι προσωπικές φιλοδοξίες τέμνονται με τις (θολές) πολιτικές εξελίξεις στέκονται τα περισσότερα κορυφαία στελέχη του ΠαΣοΚ. Οι εξελίξεις στην οικονομία και στα εξωτερικά και η καταγραφή όλων των δημοσκοπήσεων του Σεπτεμβρίου καθιστούν δύσκολη τη χάραξη στρατηγικής. Ιδίως όταν δεν έχουν ακόμη σαφή εικόνα αν η αλλαγή στάσης από τη χαλαρή ψήφο των ευρωεκλογών στο ότι το ΠαΣοΚ δεν αντέχει άλλη ήττα σημαίνει εφ’ όλης της ύλης επίθεση διαρκείας στην κυβέρνηση ή απλώς ακόμη μια πιρουέτα στους αυτοσχεδιασμούς της ηγεσίας. Με δεδομένη την απόφαση του κ. Γ. Παπανδρέου να προχωρήσει με τους δικούς του ανθρώπους και να μην ανοίξει το παιχνίδι στους κορυφαίους, διαμορφώνονται δύο τάσεις στο εσωτερικό του κόμματος. Από τη μια πλευρά βρίσκονται όσοι εκτιμούν ότι ο πρόεδρος του κόμματος πρέπει να αφεθεί χωρίς εμπόδια να ασκήσει την πολιτική του αλλά να κριθεί από τα αποτελέσματά της. Από την άλλη διαμορφώνεται ένα αίτημα για συνεννόηση στελεχών όλων των τάσεων ώστε να διαμορφώνονται κοινές θέσεις, «χωρίς φραξιονισμούς και διάθεση αντιπαράθεσης με τον πρόεδρο του κόμματος», όπως διευκρινίζουν.
Παρ’ ότι ορισμένοι θεωρούν νομοτελειακή τη συνάντηση των «ρευμάτων», δεν διαφαίνεται προς το παρόν τρόπος υλοποίησης αυτής της άτυπης κηδεμονίας του κ. Παπανδρέου. Η πλευρά Βενιζέλου, η μόνη που έχει καταγράψει τη δύναμή της στην κάλπη, ακολουθεί τη δική της πορεία και δεν έχει λόγο να αποδεχθεί τέτοιες διαδικασίες. Ενώ συνομιλούν όλοι με όλους, η καχυποψία μεταξύ των κορυφαίων στελεχών δύσκολα θα εξαφανιστεί – είναι ενδεικτική η διήγηση ενός εξ αυτών για πρόσφατο δείπνο με συνάδελφό του: «Με κάλεσε για να ανταλλάξουμε απόψεις και πάνω στην κουβέντα μου είπε: “Να ξέρεις ότι μιλάς στον επόμενο πρόεδρο του ΠαΣοΚ”!». Ο κύκλος των πιθανών διεκδικητών της ηγεσίας έχει ξεχειλώσει επικίνδυνα.
Σε αρκετά στελέχη έχει διαμορφωθεί η αντίληψη ότι ο κ. Παπανδρέου αυτό το καλοκαίρι έχασε ίσως την τελευταία ευκαιρία του και μαζί τον πολιτικό κορμό που τον στήριζε. Σημαντικοί υποστηρικτές του στη μάχη της 11η Νοεμβρίου εκφράζουν σε κλειστά κομματικά ακροατήρια και σε πολιτικούς φίλους τους την απογοήτευσή τους, αν και εκτιμούν ότι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει λύση πέραν του κ. Παπανδρέου. Τα στελέχη αυτά ανέμεναν πιθανώς μια διαφορετική λειτουργία του κόμματος και άλλο ρόλο για τον εαυτό τους.
Οι δημοσκοπήσεις θα παίξουν καθοριστικό ρόλο το προσεχές διάστημα. Αν διαφανεί ο κίνδυνος στρατηγικής ήττας του ΠαΣοΚ στις ευρωεκλογές τότε είναι προφανές ότι θα τεθεί εκ των πραγμάτων θέμα ηγεσίας. Σε διαφορετική περίπτωση, τις δύσκολες αποφάσεις θα χρειαστεί να τις λάβουν οι κορυφαίοι.
Οι «βενιζελικοί» βουλευτές έχουν αποφασίσει ότι θα εκτελούν ευσυνειδήτως τα καθήκοντά τους και ότι γενικώς δεν θα μιλούν για τα εσωκομματικά, για να αποφύγουν κατηγορίες υπονόμευσης, ενώ ο ίδιος ο κ. Ευ. Βενιζέλος θα αξιοποιεί τη θέση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου ώστε να ασκεί σκληρή αντιπολίτευση στην κυβέρνηση και θα πραγματοποιεί παρεμβάσεις όποτε το κρίνει αναγκαίο.
Ο κ. Κ. Σκανδαλίδης, ο οποίος πάντοτε εξέφραζε δημόσια τους προβληματισμούς του, θα συνεχίσει την ίδια τακτική. Είναι ο πρώτος που μίλησε για την ανάγκη δημιουργίας ενιαίου κέντρου στο ΠαΣοΚ και η θέση του παραμένει ότι απαιτείται επανένωση στην κορυφή και επανίδρυση στη βάση. Τις απόψεις του αυτές ίσως τις στείλει σύντομα στο τυπογραφείο για να γίνουν βιβλίο.
Στρατηγικού χαρακτήρα προτάσεις για το ΠαΣοΚ θα διατυπώνει ο κ. Π. Ευθυμίου, ο οποίος δεν στέκεται αδιάφορος απέναντι στο ενδεχόμενο συνεννόησης των κορυφαίων στελεχών.
Σιωπηλή δεν σκοπεύει να μείνει ούτε η κυρία Αννα Διαμαντοπούλου, η οποία προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στη διάθεσή της να προτείνει μια νέα πολιτική ατζέντα ως βάση για έναν ανοιχτό διάλογο και ενδεχομένως τη δημιουργία ενός νέου ρεύματος και στην πιθανότητα να προκαλέσει τον κ. Παπανδρέου. Τις δικές του προτάσεις, αλλά και συμβολικές δημόσιες παρεμβάσεις σχεδιάζει να καταθέσει και ο κ. Μιχ. Χρυσοχοΐδης, ο οποίος συγγράφει και βιβλίο.
