Κύριε διευθυντά

Επιτέλους, ο κ. Κακλαμάνης βρήκε ποιο είναι το άλλο μεγάλο πρόβλημα της πρωτεύουσας εκτός από την απόδοση τιμής στον Μεγαλέξανδρο, που το επέλυσε ανακοινώνοντας την ανέγερση ανδριάντα του πίσω από το Βυζαντινό Μουσείο: οι λαθρομετανάστες. Και ζήτησε επειγόντως μέτρα, ώστε «να μη φθάσουμε σε σημείο να δούμε εικόνες Παρισιού». Ως δήμαρχο, θα περίμενα να μην τον ενδιαφέρουν οι συγκρουσιακές αλλά άλλες εικόνες του Παρισιού: ατέλειωτες δενδροστοιχίες, περιποιημένα πάρκα, μεγάλες πλατείες, ευρύχωρα πεζοδρόμια, καθαροί δρόμοι, τακτικές συγκοινωνίες, ορθολογική διαχείριση των σκουπιδιών, δρόμοι χωρίς λακκούβες- τέλος πάντων, αυτά που κάνουν το Παρίσι να είναι Παρίσι. Τίποτα δεν τον άγγιξε όταν επισκεπτόταν τη γαλλική πρωτεύουσα; Οι έγχρωμοι μετανάστες που κυκλοφορούσαν, ως μη ώφειλαν, στην Πόλη του Διαφωτισμού τον ενοχλούσαν τόσο πολύ ώστε δεν τον άφηναν να προσέξει τίποτα άλλο; Αλλά υπήρξε ευρωβουλευτής, τις Βρυξέλλες και το Στρασβούργο τις έφαγε με το κουταλάκι- ούτε εκεί είδε κάτι που να τον εμπνέει; Ή δεν τον ενδιέφεραν επειδή σε πόλη τριτοκοσμική γεννήθηκε, σε τριτοκοσμική θέλει να πεθάνει; Θεωρεί ότι δεν ενδιαφέρουν εμάς; Οτι δεν μας αξίζουν; Οτι αν γίνουμε σαν αυτές θα έρχονται ακόμα περισσότεροι μετανάστες; Οποια και αν είναι η αιτία, δεν χρειαζόταν να μας καθησυχάσει ότι η επίλυση του «προβλήματος των λαθρομεταναστών» θα γίνει «με μετριοπάθεια και χωρίς ρατσιστικές εξάρσεις»: στην Ελλάδα δεν υπάρχουν εθνικιστές, ακροδεξιοί, ρατσιστές, ξενόφοβοι- μόνο πατριώτες, όπως μας θυμίζουν συνεχώς οι κκ. Καρατζαφέρης, Ανθιμος, Ψωμιάδης. Γιατί να αποτελεί εξαίρεση ο κ. Κακλαμάνης;