“Διάκριση για τον Παναθηναϊκό θα είναι ο τελικός ή έστω ο ημιτελικός”
Πριν από τρία χρόνια κατέκτησε τη θέση που του άξιζε στην πράσινη εστία, από πρόπερσι είναι ο βασικός γκολκίπερ της Εθνικής Ελλάδος, μα κάθε χρόνο προσθέτει και ένα λιθαράκι στην καριέρα του. Γιατί εφέτος ο Αντώνης Νικοπολίδης έχει φτάσει στο σημείο να «παίρνει ματς μόνος του», κάτι το οποίο συνηθίζεται από λίγους τερματοφύλακες, έστω και περιοδικά. Η νίκη της Εθνικής ομάδας στη Ρουμανία ήταν διά χειρών Νικοπολίδη, οι τρεις πράσινοι βαθμοί στη Νεάπολη δεν έγιναν… ένας λόγω της απόκρουσης στο φάουλ του Ετορί, στο «Σουκρού Σαράτσογλου» της Κωνσταντινούπολης σταμάτησε τους παίκτες της Φενέρμπαχτσε σε τέσσερα τετ-α-τετ, όπως και σε τρεις περιπτώσεις στην Πάτρα, όταν το σκορ ήταν 0-2… Το σερί του σε ευρωπαϊκούς αγώνες έφτασε αισίως στο Νο 20 και ο Νο 1 του Τριφυλλιού μιλάει στο «Βήμα» για την προσεχή αναμέτρηση του Παναθηναϊκού στο Κύπελλο UEFA με την τσεχική Σλόβαν Λίμπερετς και όχι μόνο…
– Πώς θα χαρακτήριζες την κλήρωση, δεδομένου ότι στις υποψήφιες ήταν και οι Μποαβίστα, Μπριζ, Φίτεσε;
«Είναι θετική, κρίνοντας από τα περυσινά παιχνίδια με δύο τσεχικές ομάδες, όταν νικήσαμε και στα τέσσερα παιχνίδια. Θεωρώ ότι το στυλ αυτών των ομάδων μάς “πηγαίνει”».
– Ποιο είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της ομάδας σου αυτή τη στιγμή;
«Ολα αυτά που έγιναν τον τελευταίο μήνα έφεραν πολύ πιο κοντά τους παίκτες. Η ομοψυχία μεταξύ των ποδοσφαιριστών στα αποδυτήρια είναι το κυριότερο “ατού” μας».
– Μετά την ανάκαμψη και τα θετικά αποτελέσματα, αυτή η ομοψυχία αντικατοπτρίζεται και στη σχέση οπαδών – παικτών και διοίκησης – παικτών;
«Με τους φιλάθλους τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα όσο ήταν στην αρχή της σεζόν. Δεν είναι όμως και όπως πέρυσι… Οι επιθέσεις που δεχθήκαμε στην αρχή της σεζόν λειτούργησαν συσπειρωτικά μέσα στην ομάδα μεταξύ των ποδοσφαιριστών».
– Τα σημάδια από αυτές τις επιθέσεις είναι τόσο βαθιά χαραγμένα στο μυαλό όλων σας μέχρι του σημείου… να σταματήσετε και τα «όλε – όλε» στα ευρωπαϊκά παιχνίδια;
«Ναι. «Ολε – όλε» δεν πρόκειται να ξανακάνουμε!».
– Ο τρόπος πανηγυρισμού μετά το ματς με τη Φενέρμπαχτσε ήταν προγραμματισμένος ή κάτι αυθόρμητο που σας «βγήκε» εκείνη τη στιγμή, όπως πέρυσι τα «όλε – όλε» με τη Σάλκε στο Γκελζενκίρχεν;
«Αυθόρμητος ήταν!».
– Τι θα θεωρούσες «διάκριση» για τον Παναθηναϊκό στο Κύπελλο UEFA;
«Για μια ομάδα του βεληνεκούς του Παναθηναϊκού, για μια ομάδα η οποία έχει συμμετάσχει στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, δύο φορές στον ημιτελικό και τα τελευταία δύο χρόνια έχει φτάσει στις “16” και στις “8” του Τσάμπιονς Λιγκ, με τις δυσκολίες που παρουσιάζει αυτή η διοργάνωση όπως είναι δομημένη με τη συμμετοχή των κορυφαίων ευρωπαϊκών ομάδων, “διάκριση” θα είναι ο τελικός ή έστω ο ημιτελικός. Εδώ ακόμη θυμόμαστε ότι το 1977 η ΑΕΚ είχε φτάσει εκεί…».
– Αποδίδεις την «ολική επαναφορά» του ΠΑΟ μόνο στην αλλαγή προπονητή ή και σε άλλους παράγοντες, όπως τύχη, εσωτερικό κίνητρο, μεγαλύτερη διάθεση, ως απόρροια των διαδοχικών επιτυχιών;
«Οταν έρχονται οι νίκες, μία μία, έστω και δύσκολα, όταν νιώθεις ότι καλύπτεις το χαμένο έδαφος, βλέπεις πάλι μπροστά σου τον στόχο και αισθάνεσαι ότι μπορείς να τον πετύχεις! Αυτό αλλάζει όλη την ψυχολογία σου. Εχουμε αλλάξει εδώ και έναν μήνα προπονητή και το μόνο που θέλω να πω γι’ αυτό το θέμα είναι ότι κοιτάζουμε μπροστά τώρα με τον κ. Μαρκαριάν».
– Τελικά ο Παναθηναϊκός μπορεί να παίξει και καλή μπάλα; Μπορεί να προσφέρει και θέαμα ή είναι μια ομάδα που αγωνίζεται μόνο για το αποτέλεσμα;
«Ο πρώτος στόχος είναι και πρέπει να είναι το αποτέλεσμα, από αυτό εξαρτώνται σχεδόν όλα! Ισως είναι σκληρό για αρκετούς, αλλά πρέπει να το καταλάβουν και οι οπαδοί μας, ότι σε μια ομάδα με τις φιλοδοξίες του Παναθηναϊκού, αυτό είναι που έχει μεγαλύτερη σημασία. Είμαι της άποψης ότι όταν έρχονται τα καλά αποτελέσματα, είναι πολύ πιο εύκολο να αποδώσεις και όμορφο ποδόσφαιρο. Να σου “βγει” μέσα στον αγώνα».
– Πώς ερμηνεύεις εσύ την περίφημη «ευρωπαϊκή αύρα» του Παναθηναϊκού; Επειδή ακούγεται ως κάτι αόριστο, απροσδιόριστο… Πώς εκφράζεται αυτή η αλλαγή μεταξύ Πρωταθλήματος – Ευρώπης; Μήπως πρόκειται περισσότερο για μύθο και λιγότερο για πραγματικότητα;
«Πρόκειται για μια διαφορετική ιδέα. Και δεν αποτυπώνεται μόνο στους παίκτες. Και ο κόσμος της ομάδας συμπεριφέρεται διαφορετικά και συμμετέχει διαφορετικά! Είναι το κίνητρο για διάκριση, οι αντίπαλοι, τα γήπεδα, η ατμόσφαιρα που δημιουργείται, όλα αυτά μαζί, από λίγο το καθένα, παίζουν ρόλο για να έχεις πολύ καλύτερη διάθεση όταν παίζεις στην Ευρώπη».
