Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ παρόξυνση της προκλητικότητας και της βαρβαρότητας του τουρκικού εθνικισμού, η επιβεβαίωση της αδιάλλακτης γραμμής της ηγεσίας των Σκοπίων στο θέμα του ονόματος και βέβαια, όπως πάντα σχεδόν, οι δυσκολίες στην οικονομία είναι μερικά από τα κυριότερα προβλήματα που από μόνα τους υπογραμμίζουν ότι η χώρα δεν μπορεί να επιτρέψει στον εαυτό της την πολυτέλεια της παρατεταμένης εκλογολογίας. Αν η κυβέρνηση θεωρεί απαραίτητο να επιβεβαιώσει την εμπιστοσύνη του εκλογικού σώματος ή και να ενισχύσει την πλειοψηφία της στο κοινοβούλιο, ας ανακοινώσει ο Πρωθυπουργός το ταχύτερο την ημερομηνία πρόωρων εκλογών. Αλλιώς ας ξεκαθαρίσει με κατηγορηματική δήλωση ο κ. Κ. Σημίτης αν δεν το έχει κάνει ώσπου να δημοσιευθούν αυτές οι γραμμές ότι δεν υπάρχει θέμα να επισπευσθούν οι εκλογές, τουλάχιστον για το 1996. Από την άνοιξη βλέπουμε.
Οπωσδήποτε η καλλιέργεια της αναμονής και της αβεβαιότητας έχει πολύ μεγαλύτερα μειονεκτήματα και μπορεί να έχει χειρότερες επιπτώσεις στην πορεία της οικονομίας αλλά και των καλούμενων εθνικών θεμάτων από οποιαδήποτε από τις δύο λύσεις, δηλαδή την επίσπευση της ημερομηνίας των εκλογών ή την εμμονή στη συνταγματική προθεσμία για τη λήξη της θητείας της Βουλής.
Η μεγάλη πλειονότητα πάντως του εκλογικού σώματος και του λαού μάλλον φαίνεται να έχει την εντύπωση ότι άλλα και όχι επίσπευση των εκλογών χρειάζεται η χώρα. Και τυχόν επίσπευσή τους θα την εκλάβει ως επιλογή για μικροκομματικούς λόγους και αυτό πιθανόν να επηρεάσει και τη συμπεριφορά σημαντικής μερίδας των ψηφοφόρων.
Είναι φανερό ότι, με όποια κυβέρνηση, η Ελλάδα αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα που οφείλονται και σε αντικειμενικούς λόγους, όπως η γεωγραφική της θέση, η γειτνίασή της με χώρες όπως η επεκτατική Τουρκία και βορειότερες βαλκανικές με την αστάθεια που κληρονόμησαν από την πτώση του «υπαρκτού». Τα προβλήματα αυτά από τη μια δεν αντιμετωπίζονται χωρίς ισχυρούς συμμάχους αλλά και χωρίς ενίσχυση της εσωτερικής μας ενότητας και συνοχής.
Πέρα όμως από τις αντικειμενικές δυσκολίες, υπάρχουν και τα δικά μας λάθη του πρόσφατου και του μακρινότερου παρελθόντος. Στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και στο Κυπριακό που επίσης αφορά και εμάς, πληρώνουμε και θα πληρώνουμε για καιρό ακόμη τις εγκληματικές ηλιθιότητες που διέπραξε η ιωαννιδική παρανοϊκή μαφία με το προκάλυμμα της υπερεθνικοφροσύνης. Τα αθηναϊκής προελεύσεως ανοσιουργήματα του 1974 μαζί με το ιδιαίτερο πάντα ενδιαφέρον των δυτικών για το διάδοχο τού «μεγάλου ασθενούς» κράτος επιτρέπουν στους σημερινούς εθνικιστές της Αγκυρας να κατηγορούν την Ελλάδα για… επεκτατισμό, επικαλούμενοι ότι «έξι φορές μετά την ίδρυσή του το ελληνικό κράτος αύξησε τα εδάφη του» (Τσιλέρ κλπ.)! Η προβολή της διαπίστωσης αυτής θυμίζει λίγο, τηρουμένων των αναλογιών και των διαφορών σε μεγέθη και θέμα, τη γνωστή νομική ρήση για τους «επικαλουμένους την εαυτών φαυλότητα», αφού δεν αναφέρεται από τους επίδοξους ιστοριοδίφες της Αγκυρας ότι όλες οι ελληνικές επεκτάσεις του 19ου και του 20ού αιώνα χωρίς καμία εξαίρεση ούτε καν των Δωδεκανήσων από την ιταλική κατοχή που μεσολάβησε οφείλονται σε απελευθέρωση ελληνικών περιοχών που είχαν καταληφθεί από την οθωμανική αυτοκρατορία. Απελευθέρωση ύστερα από πολύχρονους αγώνες και θυσίες.
Σε διάφορους άλλους λόγους αλλά και στην αδιαλλαξία από τη μια των Σκοπίων και σε δικά μας λάθη οφείλεται ασφαλώς και το γεγονός ότι δεν έχει εξευρεθεί συμβιβαστική λύση στο θέμα του ονόματος της αποκαλουμένης τώρα από τα περισσότερα κράτη Μακεδονίας, διεθνώς δε, κατά το πρωτόκολλο του ΟΗΕ, εξαιτίας των δικών μας αντιδράσεων, FYROM. Η εμμονή μας στην αρχή σε αδιάλλακτες θέσεις, με τις επιπολαιότητες του κ. Α. Σαμαρά και των άλλων «μακεδονομάχων» για τη «μία και μόνη Μακεδονία που είναι ελληνική», αν δεν ματαίωσε, οπωσδήποτε δυσχέρανε τη λύση του προβλήματος και την εξάλειψη αυτού του αγκαθιού στη βαλκανική μας πολιτική και στις σχέσεις των δύο γειτονικών λαών. Για να έρχεται τώρα, με σλαβομακεδονική αδιαλλαξία, στη γενικά εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξή του στο «Βήμα» (στον συνάδελφο Νίκο Μαράκη) ο νέος υπουργός Εξωτερικών της FYROM κ. Φρετσκόσκι να παρομοιάζει την περίπτωση της ονομασίας της χώρας του με εκείνες της Βρετανίας και της γαλλικής Βρετάνης, του κράτους Λουξεμβούργου και του «γαλλικού» (μάλλον πρόκειται για τον βελγικό) συνώνυμο νομό κλπ., προσποιούμενος ότι δεν καταλαβαίνει ότι από άποψη μεγέθους στα παραδείγματα αυτά η χώρα του είναι γαλλική Βρετάνη και βελγικό Λουξεμβούργο και εσθονική Σουόμι απέναντι στο σύνολο του κατανεμημένου ανάμεσα σε τρία κράτη γεωγραφικού χώρου που ονομάζεται Μακεδονία και μοιράστηκε με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου ανάμεσα στην Ελλάδα (51%), Σερβία (39%) και Βουλγαρία (10%). Εκτός αν ο ρηξικέλευθος νέος υπουργός Εξωτερικών της FYROM δεν αναγνωρίζει τις συνθήκες ή παραδέχεται ως Μακεδονία στον ελλαδικό χώρο μόνο τη Δυτική…
Αλλά η πικρή πείρα και από τις πρόσφατες περιπέτειες στα Βαλκάνια δείχνει ότι μόνο η καλόπιστη συζήτηση και η ειρηνική λύση των διαφορών είναι ο δρόμος για την πρόοδο και την ασφάλεια στην περιοχή και για να αποτρέψουμε νέες συμφορές, όπως αυτές της πρώην Γιουγκοσλαβίας, που δεν φαίνεται να έληξαν οριστικά ούτε μετά την επιτυχημένη συνάντηση στη Βουλιαγμένη, με τη μεσολάβηση του έλληνα πρωθυπουργού Κ. Σημίτη, των δύο κύριων υπευθύνων της αλληλοσφαγής προέδρων της Σερβίας και της Κροατίας Μιλόσεβιτς και Τούτσμαν.
