ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΩ πού θα καταλήξει τελικά αυτή η πολυσυζητημένη υπόθεση της ανασυγκρότησης του ΠαΣοΚ, που ήταν και το πρώτο θέμα το οποίο απασχόλησε τον Πρωθυπουργό ευθύς ως επέστρεψε από το νοσοκομείο στο σπίτι του. Ο κ. Κ. Σημίτης δέχθηκε την Τρίτη επί δίωρο τον Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής κ. Κ. Σκανδαλίδη και συζήτησε μαζί του τις σχέσεις κόμματος και κυβέρνησης καθώς και όλα τα προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί τον τελευταίο καιρό μεταξύ τους.
Βεβαίως ο κ. Κ. Σημίτης έχει λόγους να ενδιαφέρεται για τη στήριξη της πολιτικής του από το κόμμα, τα στελέχη του οποίου όταν δεν την υπονομεύουν προσχωρούν ανοιχτά στον λαϊκισμό στρατευόμενα σε οδοφράγματα και απεργίες με τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Επίσης ο κ. Κ. Σκανδαλίδης έχει ακόμη ισχυρότερους λόγους να θέλει την ανασυγκρότηση, δηλαδή την αναβάθμιση, του κόμματος γιατί, πρώτον, ο ίδιος απειλείται από τον «άνθρωπο του Πρωθυπουργού», τον κ. Θ. Τσουκάτο και, δεύτερον, τι σόι Γραμματέας θα είναι αν το κόμμα του οποίου προΐσταται δεν έχει κάποιο λόγο στην πολιτική της κυβέρνησης.
Πάντως, χωρίς να έχω κάνει καμιά δημοσκόπηση, μπορώ να ισχυριστώ ότι πέραν του στενού κύκλου της νομενκλατούρας που νέμεται τις προσοδοφόρες θέσεις των ΔΕΚΟ και των ΝΠΔΔ ουδείς πολίτης ενδιαφέρεται αν θα ανασυγκροτηθεί ή όχι το κόμμα του ΠαΣοΚ ή της Νέας Δημοκρατίας. Η Ελλάδα ευτύχησε και ευημέρησε με ικανούς και άξιους κυβερνήτες, με εργατικούς υπουργούς και έντιμους διοικητές και όχι με κρατικοδίαιτα κόμματα που συντηρούσαν τα διεφθαρμένα κυκλώματα του πελατειακού κράτους.
Οπως έγραψαν οι εφημερίδες, ο κ. Κ. Σκανδαλίδης παραπονέθηκε ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται από μια μικρή ομάδα στελεχών περί τον Πρωθυπουργό ενώ κορυφαία στελέχη ή όργανα έρχονται ουραγοί. Φαίνεται ότι ο κ. Γραμματεύς έχει ασθενή μνήμη διότι, αν δεν κάνουμε λάθος, το ίδιο συνέβαινε και επί εποχής Ανδρέα και φυσικά καλώς συνέβαινε.
Πρωθυπουργό ψήφισε ο λαός και ο πρωθυπουργός ορίζει τους υπουργούς του ως συνεργάτες του και όχι ως συνεταίρους στην εξουσία και στην ευθύνη. Και ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχαν έναν στενό κύκλο συνεργατών, με τους οποίους όμως δεν συναπεφάσιζαν αλλά συζητούσαν και βελτίωναν τις δικές τους επιλογές.
Ας πάρουμε ένα πρόσφατο παράδειγμα: Η επιτυχημένη οικονομική πολιτική που εφαρμόζεται από το 1993 ήταν προσωπική έμπνευση και σχεδιασμός του Ανδρέα Παπανδρέου, την εκτέλεση της οποίας ανέθεσε σε πρώτη φάση στον πολιτικό του ήθους και της συναίνεσης, τον Γιώργο Γεννηματά και μετά τον θάνατό του σε δύο νέους πολιτικούς, τον Ι. Παπαντωνίου και τον Αλ. Παπαδόπουλο. Θα μπορούσε να εφαρμοσθεί αποτελεσματικά και με συνέπεια η πολιτική αυτή αν ο Ανδρέας Παπανδρέου την διαπραγματευόταν με το κόμμα και ακόμη με τους πρωτοκλασάτους υπουργούς του; Φυσικά όχι, για τον απλούστατο λόγο ότι όλοι διαφωνούσαν με την πολιτική αυτή.
Πολύ καλά κάνει λοιπόν ο Πρωθυπουργός που παίρνει μόνος του τις αποφάσεις και θα έκανε καλύτερα αν εφήρμοζε ένα πιο αποτελεσματικό σύστημα ελέγχου της απόδοσης των υπουργών του, τι ανέλαβαν και πότε το έφεραν εις πέρας.
