Σήμερα όλοι θεωρούμε απόλυτα φυσικά πράγματα την τηλεόραση, το ραδιόφωνο, το φαξ και το κινητό τηλέφωνο. Ολο αυτό το τεχνολογικό θαύμα των επικοινωνιών όμως είναι υπόθεση 50 χρόνων μόνο. Ως πρόσφατα αυτή η επικοινωνιακή δυνατότητα υπήρχε μόνο στο στυλ της «εκπομπής» ενός προς πολλούς, όπως όταν ένας τηλεοπτικός ή ραδιοφωνικός σταθμός εκπέμπει το πρόγραμμά του προς πολλούς, που είναι εφοδιασμένοι με δέκτες. Ο άλλος τύπος της επικοινωνίας, από έναν προς έναν, υπήρχε μόνο για τη φωνή μέσω του τηλεφώνου, όπου οποιοσδήποτε κάτοχος συσκευής μπορεί να καλέσει οποιονδήποτε άλλο.
Στις μέρες μας αυτή η αμεσότητα της επικοινωνίας από έναν προς έναν επεκτείνεται πέρα από τη φωνή, χάρη στη διάδοση των επικοινωνιών μέσω υπολογιστών. Βεβαίως, αυτή η δυνατότητα χρησιμοποιεί την παλιά υπάρχουσα υποδομή των τηλεφώνων, με τη χρήση ειδικών συσκευών μετατροπής των μόντεμ. Η δυνατότητα αυτή θα ήταν μικρότερης σημασίας αν δεν είχε προχωρήσει ήδη η ψηφιοποίηση κάθε είδους μέσων και πληροφοριών. Οταν όμως έχουμε σε ψηφιακή μορφή τα κείμενά μας, τις φωτογραφίες μας, μερικά βίντεο με κινούμενη εικόνα, την ομιλία μας και τις μουσικές μας, τότε εύκολα μπορούμε να τις μεταδώσουμε προς οποιαδήποτε κατεύθυνση μέσω των υπολογιστών. Για παράδειγμα, μπορούμε να στείλουμε ένα μήνυμα με κείμενο στον αδελφό μας στην Αμερική, όπου πανεύκολα μπορούμε να προσθέσουμε μερικές φωτογραφίες των παιδιών μας, ένα μικρό βίντεο που τραβήξαμε από μια γιορτή ή μια ηχογράφηση ενός τραγουδιού. Οταν όλα αυτά είναι ψηφιακά, ο υπολογιστής δεν καταλαβαίνει τη διαφορά τους από ένα σκέτο κείμενο και τα αντιμετωπίζει απλώς σαν αριθμούς. Αρα, μπορεί να τα στείλει στην άκρη του πλανήτη όπως στέλνουμε ένα τέλεξ ή ένα φαξ.
Ο κύριος περιοριστικός παράγοντας αυτής της ψηφιακής μεταφοράς είναι το γεγονός ότι, ακόμη, μεγάλο μέρος των πληροφοριών μας δεν είναι ψηφιακό. Οι φωτογραφίες μας είναι στη συντριπτική τους πλειονότητα σε φιλμ και χαρτί, τα βίντεό μας είναι σε αναλογικές βιντεοκασέτες, ενώ οι ήχοι που γράφουμε βρίσκονται σε αναλογικές κασέτες. Το μόνο είδος που είναι ψηφιακό σε μεγάλο βαθμό σήμερα είναι το κείμενο. Ωστόσο, ο δρόμος προς την ψηφιοποίηση ακίνητων και κινούμενων εικόνων, όπως και ήχων, έχει ανοίξει και προχωρεί γρήγορα. Η ευκολία της μεταφοράς της ψηφιακής μορφής είναι ένας ακόμη ισχυρός παράγοντας που ωθεί την εξέλιξη, μαζί βεβαίως με τα κλασικά ατού της μεγάλης ευκολίας επεξεργασίας, της καλύτερη ποιότητας και της δυνατότητας αποθήκευσης υπερμακράς διαρκείας χωρίς αλλοιώσεις.
Η άλλη μεγάλη δύναμη που έχουμε για πρώτη φορά με τους υπολογιστές είναι η επικοινωνία πολλών με πολλούς. Ουσιαστικά, καθένας μας μπορεί να φτιάξει τον δικό του «σταθμό εκπομπής» στο Internet, από όπου θα μπορεί να μοιράζει σε οποιονδήποτε άλλο χρήστη τις πληροφορίες που επιθυμεί. Η κατασκευή ενός web site, όπως λέγεται, είναι σήμερα απλή υπόθεση και ήδη ο μεγαλύτερος αριθμός των εταιρειών ανά τον κόσμο έχει φτιάξει τέτοιους σταθμούς, για άμεση ενημέρωση και προβολή. Αλλά και σε ένα πιο συμβατικό επίπεδο, η «μαζική αλληλογραφία» είναι πανεύκολη μέσω των δικτύων των υπολογιστών. Παλιότερα, αν κάποιος ήθελε να στείλει ένα φαξ σε 100 πελάτες του έπρεπε να γράψει 100 σελίδες, με τα στοιχεία καθενός, και να κάνει 100 περάσματα στο φαξ. Σήμερα «φορτώνεις» μία σελίδα στον υπολογιστή, του δίνεις τη λίστα με τα ονόματα και τα τηλέφωνα και στο φτερό φτιάχνει μέσα του τις 100 σελίδες, χωρίς να τις τυπώσει, και τις στέλνει στους 100 παραλήπτες. Ιδια και καλύτερα μπορούν να γίνουν και με το περίφημο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, e-mail, με τη διαφορά ότι εδώ ο κόσμος που το διαθέτει είναι αρκετά λιγότερος, ακόμη, από τον κόσμο που έχει φαξ.
Βλέπουμε λοιπόν ότι ο ψηφιακός κόσμος μάς δίνει σήμερα μια σπουδαία πρόσθετη δυνατότητα, τη μεταφορά πληροφοριών από όλα τα σημεία προς όλα τα σημεία, με μεγάλη ευκολία και ελάχιστο κόστος, πράγματα συνηθισμένα δηλαδή.
Ο κ. Θ. Σπίνουλας είναι διευθυντής του περιοδικού RAM.
