Ενα από τα χαρακτηριστικά του «Kill Bill Vol. 1», του πρώτου μέρους του πιο φιλόδοξου (αλλά και πιο ακριβού) «karate movie» της ιστορίας του κινηματογράφου, ήταν η σπάταλη αλλά ταυτοχρόνως δελεαστική απεικόνιση σκηνών βίας ενώ παρακολουθούσαμε την ιστορία μιας πρώην πληρωμένης δολοφόνου, της Νύφης (Ούμα Θέρμαν), η οποία αναζητούσε για να σκοτώσει τον Bill (Ντέιβιντ Καραντάιν), το παλιό αφεντικό που κατέστρεψε τη ζωή της. Ποταμοί αίματος πλημμύριζαν την οθόνη καθώς δάχτυλα, χέρια, πόδια, κεφάλια αφαιρούνταν από σώματα με απαστράπτουσα ταχύτητα την ώρα που το όλο αιμόφυρτο μπάχαλο έμοιαζε περισσότερο με το παθιασμένο παιχνίδι ενός παιδιού γοητευμένου από τα επικίνδυνα γκάτζετ του παρά με το αποτέλεσμα της δουλειάς ενός άγρυπνου επαγγελματία κινηματογραφιστή που ρισκάρισε 50 εκατ. δολάρια στη Miramax αφοσιωμένος επί οκτώ μήνες σε μια ταινία κομμένη στα δύο. Από την άλλη πλευρά, αυτή η παιχνιδιάρικη, «δε βαριέσαι» αντιμετώπιση της κινηματογραφικής βίας ανέκαθεν ήταν ένα από τα πιο έντονα αποτυπώματα του Κουέντιν Ταραντίνο. Δεν χρειάζεται να πάμε πολύ μακριά για να θυμηθούμε το εφιαλτικό κόψιμο του αφτιού στο «Reservoir dogs» ή τον κατά λάθος φόνο εκείνου του άμοιρου μαύρου στο αυτοκίνητο που οδηγούσε ο Σάμιουελ Λ. Τζάκσον με συνοδηγό τον Τζον Τραβόλτα στο «Pulp fiction».
Ενα άλλο αποτύπωμα του Ταραντίνο όμως και αναμφισβήτητα το πιο απολαυστικό όλων είναι οι καλογραμμένοι διάλογοι που ανταλλάσσονται ανάμεσα σε καλοσχηματισμένους, oλοκληρωμένους ήρωες. Ούτως ή άλλως στο γράψιμο βρίσκεται το 50% της επιτυχίας του σκηνοθέτη, ενώ οι διάλογοι που εμπνέεται ορισμένες φορές μετατρέπουν τις ταινίες του περισσότερο σε ακουστικές και λιγότερο σε οπτικές εμπειρίες (το «Τζάκι Μπράουν» είναι ένα καλό παράδειγμα). Αυτούς τους cool, στακάτους διαλόγους, που συγχρόνως αποκρυσταλλώνουν στο σελιλόιντ το νοσηρό (διεστραμμένο ορισμένες φορές) χιούμορ του συγγραφέα τους, ήταν που νοστάλγησαν πολλοί από τους φαν του βλέποντας το πρώτο μέρος του «Kill Bill».
Και αυτός φαίνεται ότι είναι ο άσος που έκρυβε στο μανίκι του ο Ταραντίνο σε ό,τι αφορά το δεύτερο κεφάλαιο του «Kill Bill», που «άνοιξε» την περασμένη Παρασκευή στην Αμερική (με έσοδα πρώτου τριημέρου πάνω από 25 εκατ. δολάρια) και πρόκειται να κάνει πρεμιέρα στην Ελλάδα την ερχόμενη. Στην πλειονότητά τους οι θετικές κριτικές που ως επί το πλείστον έχει δεχθεί ως τώρα η ταινία (έχουν υπάρξει και αρνητικές) τείνουν να συμφωνήσουν σε ένα πράγμα: το δεύτερο μέρος του «Kill Bill» είναι σαφώς πιο ήσυχο από το προηγούμενο και, παρ’ ότι η Νύφη της Ούμα Θέρμαν συνεχίζει να διψά για αίμα εκδίκησης (ουαί και αλίμονο σε όσους βρεθούν αντιμέτωποι με το ξίφος της), «η ταινία θυμίζει περισσότερο μια πονεμένη – πνευματώδη ωδή προς μια οργισμένη μητέρα», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει το έγκριτο αμερικανικό περιοδικό «Entertainment Weekly».
10 πράγματα που πρέπει να ξέρουμε για τον αμερικανό σκηνοθέτη
To ίδιο έντυπο, με αφορμή την πρεμιέρα της ταινίας στις ΗΠΑ, πήρε μια μεγάλη συνέντευξη από τον 41χρονο σκηνοθέτη κάνοντάς του ερωτήσεις εφ’ όλης της ύλης: από το αν πιστεύει στον Θεό ως το αν σκηνοθετεί ως κινηματογραφόφιλος ή ως κινηματογραφιστής. Χαρακτηριστικά αποσπάσματα από αυτήν δημοσιεύουμε παρακάτω:
Για τη σημασία του κινηματογράφου: «Στόχος μου είναι να είμαι πάνω απ’ όλα φαν του κινηματογράφου. Παραδέχομαι ότι βλέποντας λάθη στον τόνο και στον ρυθμό μιας ταινίας που γυρίζω μπορεί να σκεφθώ τις αλλαγές που πιθανόν πρέπει να γίνουν. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι παύω να το διασκεδάζω. Μια ταινία δεν χρειάζεται να είναι τα πάντα. Μια ταινία χρειάζεται να είναι ένα-δυο πράγματα μόνο. Αν αυτά τα δυο τα κάνει καλά, αν σου προσφέρει μια καλή βραδιά στην έξοδό σου, αν σου δημιουργεί συναισθήματα, τότε αυτό φτάνει και περισσεύει! Οι καλές σε όλα ταινίες είναι μετρημένες στα δάχτυλα».
H δημιουργία των ηρώων του: «Είναι αλήθεια ότι γράφω κάποιους ρόλους έχοντας συγκεκριμένους ηθοποιούς στο μυαλό μου, όπως την Αμάντα Πλάμερ για τη Χάνεϊ Μπάνι και τον Τιμ Ροθ για τον Πάμπκιν στο “Pulp fiction”. Με ενδιαφέρουν όμως επίσης και στοιχεία του ίδιου του ηθοποιού τα οποία θα μπορούσα να προσθέσω στον ήρωα που έχω γράψει γι’ αυτόν. Τα περισσότερα που έχω γράψει για μια ηρωίδα έχοντας “δανειστεί” από μια ηθοποιό βρίσκονται στη Νύφη της Ούμα Θέρμαν».
H ηθοποιός με την οποία θα ήθελε να δουλέψει περισσότερο από κάθε άλλη: «Οσο πολύ θέλω να ζήσω – και η αλήθεια είναι ότι επιδιώκω να φθάσω ως τα 100 – άλλο τόσο θα ήθελα να αφιερώσω πέντε χρόνια από τη ζωή μου για να δουλέψω με την Τάμα Σουμάτρα (πρωταγωνίστρια της cult ταινίας του Ρας Μέιερ «Faster Pussycat! Kill! Kill»). Είναι Γιαπωνέζα, Ινδιάνα Σεγέν και… υπέροχη!».
Πρότυπο γυναίκας: «H μητέρα μου. Με μεγάλωσε μόνη, χωρίς σύζυγο και προερχόταν από πολύ χαμηλά κοινωνικά στρώματα (τα αποκαλεί white trash). Και τα κατάφερε μια χαρά. Από πολύ νωρίς αντιλήφθηκα ότι μια γυναίκα δεν γνωρίζει τι θα πει όριο, δεν υπάρχουν πράγματα που δεν μπορεί να κάνει αν το θελήσει. H μητέρα μου ήταν το ζωντανό παράδειγμα».
Για το αν τον ενδιαφέρει η πατρότητα: «Απολύτως. Ομολογώ ότι κάνοντας παρέα με την κόρη της Ούμα Θέρμαν, τη Μάγια, ένιωσα για πρώτη φορά ότι θέλω και εγώ κάποια στιγμή να γίνω πατέρας. Αυτό είναι μια δύσκολη απόφαση για έναν άνθρωπο που έχει μεγαλώσει με μόνη συντροφιά τον εαυτό του, όπως συνέβη με μένα». (H Θέρμαν υπήρξε για ένα διάστημα η ερωτική σύντροφός του.)
Για το γήρας: «Δεν το φοβάμαι αλλά παίρνω τις προφυλάξεις μου. Δεν θέλω να καταλήξω ένας γέροντας σκηνοθέτης. Πολλοί από τους σκηνοθέτες-τσακάλια της δεκαετίας του 1970 (αναφέρει το όνομα του Μάρτιν Σκορσέζε) δείχνουν σήμερα σημάδια γήρατος – το βλέπεις στις ταινίες τους. Αυτό δεν το θέλω. Δεν τους “τη λέω”, όχι, αλλά το γεγονός είναι ότι στην εκατοντάχρονη ιστορία του κινηματογράφου οι σκηνοθέτες δεν καλυτερεύουν όσο γερνούν. Πιστεύω πραγματικά ότι η κινηματογραφική σκηνοθεσία είναι υπόθεση των νέων. Και θέλω όλες οι ταινίες μου να είναι καλές. Οσο μεγαλώνεις τα ενδιαφέροντά σου αλλάζουν».
Ο ηθοποιός με τον οποίο θα ήθελε κάποια στιγμή να συνεργασθεί: «Ο Τομ Χανκς. Δείχνει μια πλευρά περιφρόνησης ως προσωπικότητα εκτός κινηματογράφου και αυτή η πλευρά του είναι που μου αρέσει πολύ και πιστεύω ότι έχει μείνει ανεκμετάλλευτη στον κινηματογράφο». (Αναφέρει επίσης τον Τζόνι Ντεπ και τον Ντάνιελ Ντέι-Λούις.)
Για τη θρησκεία: «Πιστεύω στον Θεό αλλά δεν πρόκειται να σας πω με ποιον τρόπο».
Τρεις αγαπημένες σκηνές βίας σε ταινίες: Το πιστολίδι του τέλους στη «Χρονιά του Δράκου» («όσο διαρκεί ξεχνάς να αναπνεύσεις» λέει ο Ταραντίνο), η δολοφονία του Σόνι Κορλεόνε (Τζέιμς Κάαν) στα διόδια στον «Νονό» και η σκηνή που ο Ντιν Στόκγουελ τραγουδά το «In Dreams» υπό τις διαταγές του Ντένις Χόπερ στο «Μπλε βελούδο».
Για το αν θα υπάρξει «Kill Bill Vol. 3»: «Στην αρχή σκεφτόμουν ότι αυτή θα ήταν η τριλογία των “Δολαρίων” μου (παραπέμπει στην τριλογία σπαγκέτι γουέστερν του Σέρτζιο Λεόνε: «Για μια χούφτα δολάρια», «Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος», «Μονομαχία στο Ελ Πάσο»). Ελεγα θα γυρίζω από μία ταινία κάθε δέκα χρόνια. Χρειάζομαι όμως τουλάχιστον 15 ακόμη χρόνια προτού επανέλθω. H Ούμα δεν θα είναι η σταρ της ταινίας αλλά θα συμμετέχει».
