Ο «σκληρός» ήρωας στα φιλμ νουάρ του ’40 με το τσιγάρο να κρέμεται επικίνδυνα από το στόμα και το καπέλο χαμηλά κατεβασμένο στα μάτια ήταν μια αυτόφωτη χολιγουντιανή προσωπικότητα που πολλοί προσπάθησαν ανεπιτυχώς να μιμηθούν. Ο άντρας με τα θλιμμένα μάτια, τον μόνιμο μορφασμό στα χείλη και τη βραχνάδα στη φωνή έπαιζε «βρώμικους» ρόλους εντός και εκτός σκηνής που του χάρισαν τον τίτλο του κορυφαίου αστέρα του 20ού αιώνα. Στις ταινίες που αγαπήσαμε ήταν γκάνγκστερ και φυγάς, τον κυνηγούσαν ο νόμος και οι γυναίκες, ήταν κυνικός, λίγο απειλητικός και αφάνταστα ερωτικός. Στη ζωή, προερχόταν από μια εύπορη οικογένεια της καλής κοινωνίας, ο πατέρας του ήταν χειρουργός στο Μανχάταν και η μητέρα του γνωστή εικονογράφος και καλλιτέχνις. Ακολουθώντας τον δρόμο που του υπέδειξε ο πατέρας του και του επέβαλλε η καταγωγή του, ο Μπόγκαρτ, μετά το ακριβό σχολείο στο οποίο φοίτησε, άρχισε να προετοιμάζεται για το Πανεπιστήμιο του Γέιλ προκειμένου να σπουδάσει ιατρική, πλην όμως απεβλήθη από τη σχολή του και κατετάγη στο Ναυτικό. Κατά τη διάρκεια της θητείας του εκεί και εξαιτίας κάποιου ατυχούς συμβάντος (για το οποίο υπάρχουν δύο-τρεις εκδοχές) κόπηκε άσχημα στα χείλη με αποτέλεσμα να τον συνοδεύει όλη του τη ζωή ένα αινιγματικό σημάδι, που μάλλον του προσέθετε παρά του έκλεβε γοητεία. Από παιδί για όλες τις δουλειές, εργασία που φρόντισε να του εξασφαλίσει ένας θεατρικός παραγωγός, ο οποίος «συμπτωματικά» ήταν και οικογενειακός φίλος, έφτασε να έχει μικρά ρολάκια σε άσημες ταινίες. Απογοητευμένος από τη στασιμότητα της καριέρας του έφυγε από τη γενέτειρά του, τη Νέα Υόρκη, για να βρει την τύχη του στο Χόλιγουντ, όπου πέντε χρόνια αργότερα ο συμπρωταγωνιστής του, Λέσλι Χάουαρντ (ο υπέροχος Ασλεϊ στο «Οσα παίρνει ο άνεμος»), έπεισε τη Γουόρνερ να του δώσει έναν σημαντικό ρόλο στην ταινία «Petrified forest» με τον οποίο ο Μπόγκι κέρδισε ένα μακροχρόνιο συμβόλαιο. Το 1941, τη χρονιά που υποδύθηκε τον Σαμ Σπέιντ στο «Γεράκι της Μάλτας», αποτέλεσε στην ουσία την αρχή της καριέρας του. Η συνέχεια μοιάζει με παραμύθι. Για την ταινία όλων των εποχών «Καζαμπλάνκα» πήρε υποψηφιότητα για Οσκαρ. Με την ταινία «Το have and have not» (προβλήθηκε στην Ελλάδα ως «Η σειρήνα της Μαρτινίκας») έζησε έναν θυελλώδη έρωτα και στη συνέχεια έναν ακόμη πιο περιπετειώδη γάμο με τη Λορίν Μπακόλ, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά. «Η βασίλισσα της Αφρικής» και «Ο μεγάλος ύπνος» είναι, μαζί με τις προαναφερθείσες, από τις πιο πολυπαιγμένες ασπρόμαυρες ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου. Ο Μπόγκαρτ είχε αδυναμία στο ποτό, στις γυναίκες (τέσσερις συνολικά γάμους), στα τσιγάρα Chesterfield και στο σκάφος του, το «Santana».
