ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 1992, πλατεία Κουμουνδούρου, ώρα 6.00 το απόγευμα. Σε ένα παγωμένο σκοτεινό δωμάτιο πανάθλιου ξενοδοχείου που συνήθως στεγάζει τις πόρνες που «δρουν» στη γύρω περιοχή, μια νεαρή Αλβανή και ένα ζευγάρι καλοντυμένων Ελλήνων είναι έτοιμοι να κλείσουν μια ιδιαίτερη αγοραπωλησία. Το εμπόρευμα είναι παρόν στις διαπραγματεύσεις: ένα τρίχρονο κοριτσάκι που παρακολουθεί με μάτια γεμάτα φόβο τη σκηνή καθισμένο πάνω σε ένα σαραβαλιασμένο κρεβάτι. Η επέμβαση της Αστυνομίας ματαίωσε την αγοραπωλησία. Οπως αποδείχθηκε από την έρευνα που διενεργήθηκε, η Αλβανή δεν ήταν καν μητέρα του μικρού κοριτσιού. Ηταν «βαποράκι» της αλβανικής μαφίας και μετέφερε το «εμπόρευμα» στην Ελλάδα έναντι κάποιας πενιχρής αμοιβής.
ΤΙΡΑΝΑ, οδός Μπαϊράμ Κουρί, ώρα 3.00 το μεσημέρι. Ωρα για το καθιερωμένο μεσημεριάτικο χουζούρι, πεζός δεν φαίνεται πουθενά, μόνο πότε πότε περνάει κανένα αμάξι. Οι δυο πιτσιρικάδες όμως μένουν στο πόστο τους, στο φανάρι, τσιγγανάκια πνιγμένα στη βρώμα, περιμένουν μήπως και πέσει στο κόκκινο κάποιο αυτοκίνητο, να του σκουπίσουν το παρμπρίζ και να εισπράξουν τα 10 λεκ.
Κάποια στιγμή φαίνεται να τους χαμογελάει η τύχη καθώς εμφανίζεται απαστράπτουσα «Μερτσέντες» που ρολάρει νωχελικά προς το μέρος τους. Τα τσιγγανάκια κινητοποιούνται αλλά προτού καλά καλά σταματήσει το αυτοκίνητο ανοίγουν οι πόρτες και πετάγονται έξω δύο άνδρες που κάνουν να αρπάξουν τα δύο παιδιά. Πονηρεμένοι όμως οι μπόμπιρες γίνονται καπνός καθώς τρέχουν προς το γήπεδο Σελμάν Στερμάζι. Οι διώκτες, γύρω στα 30, λαχανιάζουν πίσω τους, οι μικροί όμως δεν αντέχουν πολύ και στα 300 μέτρα τούς φθάνουν, τους αρπάζουν και αρχίζουν να τους σέρνουν προς το αυτοκίνητο. Εκείνη τη στιγμή στη γωνία του δρόμου εμφανίζεται ως από μηχανής θεός ένα περιπολικό της αστυνομίας…
Η «Μερτσέντες» εξαφανίζεται βεβαίως με λάστιχα να βγάζουν καπνούς και έτσι γλίτωσαν τα δύο παιδιά, αυτή τη φορά τουλάχιστον. Γιατί στην Αλβανία σήμερα οι «παιδοκλέφτες» έχουν πληθύνει και κάνουν χρυσές δουλειές. Γεμάτη η Ευρώπη άτεκνα ζευγάρια και αδίστακτα άτομα. Ενα παιδί την σήμερον ημέρα πωλείται αντί δεκάδων χιλιάδων δολαρίων, είτε… ολόκληρο είτε ως… ανταλλακτικά για μεταμοσχεύσεις.
Τα παιδιά στην Αλβανία σήμερα δεν παίζουν μόνο με τα Καλάσνικοφ, τις σφαίρες και τις χειροβομβίδες. Δεν θρηνούν μόνο την απώλεια των φίλων τους, στα χέρια των οποίων έσκασε κάποια νάρκη. Δεν ψάχνουν μόνο μέσα στα σκουπίδια για ένα κομμάτι ψωμί. Δεν κρέμονται μόνο πίσω από τις καρότσες των φορτηγών που μοιράζουν την ανθρωπιστική βοήθεια. Πολλά από αυτά είναι θύματα των ληστών των παιδιών που τα διοχετεύουν στα νέα σκλαβοπάζαρα της Ευρώπης και της Αμερικής.
Τα κυκλώματα αυτά, όπως προκύπτει από τα στοιχεία που διαθέτει η Υποδιεύθυνση Προστασίας Ανηλίκων της Ασφαλείας Αττικής, έχουν απλώσει τα πλοκάμια τους και στην Ελλάδα έστω κι αν το φαινόμενο δεν έχει προσλάβει ακόμη ευρείες διαστάσεις. Η διευθύντρια της υπηρεσίας κυρία Ιωάννα Μπεκιάρη μάς λέει ότι τα τελευταία χρόνια έχουν σχηματισθεί δέκα δικογραφίες που βασίζονται σε καταγγελίες για αγοραπωλησίες βρεφών. Σαράντα τρία άτομα έχουν παραπεμφθεί για αυτόν τον λόγο στη Δικαιοσύνη μεταξύ των οποίων και αρκετοί Αλβανοί.
Η πρώτη υπόθεση αποκαλύφθηκε πριν από δέκα περίπου χρόνια, όταν συνελήφθησαν έξι άτομα που προσπαθούσαν να πουλήσουν σε άτεκνο ζευγάρι ένα αγοράκι 14 ημερών. Το 1992 ήλθαν στο φως δύο ακόμη υποθέσεις. Πρωταγωνιστές ήταν 11 άτομα μεταξύ των οποίων και Αλβανοί που επιχειρούσαν να πουλήσουν δύο κοριτσάκια. Το εμπόριο αγοραπωλησίας παιδιών πήρε ευρείες διαστάσεις το 1993, όταν οδηγήθηκαν στη Δικαιοσύνη 23 άτομα που κατηγορούνταν ότι προσπαθούσαν να πουλήσουν 11 βρέφη.
Κανένας στην Αλβανία δεν μιλάει για αυτό το αισχρό εμπόριο είτε από ντροπή είτε απλώς επειδή δεν τολμούν. Ολοι θυμούνται το τραγικό τέλος που είχε στα Τίρανα ο δικηγόρος Λιρίμ Σουτύ επειδή τόλμησε να τα βάλει με τη μαφία των απαγωγέων: μπήκαν στο σπίτι του και τον γάζωσαν. Ως και αυτός ακόμη ο κατά συνήθειαν λαλίστατος υπουργός Δικαιοσύνης δηλώνει ότι δεν γνωρίζει τίποτε επειδή δεν υπάρχουν στοιχεία. Ο κόσμος όμως φαίνεται να γνωρίζει πολλά, αφού στην Αλβανία κανένα παιδί δεν κυκλοφορεί στον δρόμο αν δεν συνοδεύεται από τους γονείς του ενώ τα 16 ορφανοτροφεία της χώρας φυλάσσονται με δρακόντεια μέτρα από ένοπλους φρουρούς, σαν να ήταν τράπεζες. Οσο για τις ευκατάστατες οικογένειες, αυτές είναι αναγκασμένες να πληρώνουν σημαντικά ποσά για να μην πέσουν τα παιδιά τους, αγόρια ή κορίτσια, σε χέρια απαγωγέων.
Οι απαγωγείς ωστόσο κυριολεκτικά οργιάζουν στις νότιες επαρχίες, εκεί όπου έχει καταλυθεί κάθε έννοια νόμου και τάξης. Εκεί οι αγοραπωλησίες παιδιών αποτελούν τρόπο εύκολου πλουτισμού για αδίστακτους κακοποιούς που δρουν εκ του ασφαλούς: φθάνει να πλευρίσουν κάποιο ζευγάρι, που του υπόσχονται δωρεάν μεταφορά στην Ιταλία αν πάρει μαζί του ένα παιδί που θα παρουσιασθεί ως γνήσιο τέκνο, μέλος της οικογενείας, ενώ στην πραγματικότητα είναι κάποιο από τα 1.200 παιδιά που ζουν στα αλβανικά ορφανοτροφεία. Το μόνο πρόβλημα είναι πώς να αρπάξουν το παιδί από το ορφανοτροφείο, «επιχείρηση» όχι και τόσο εύκολη.
Τα πρώτα χρόνια μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού η Αλβανία είχε γίνει παράδεισος όχι μόνο για τα άτεκνα ζευγάρια που λαχταρούσαν να αποκτήσουν μωρό αλλά και για τους εκμεταλλευτές των παιδιών ή τους εμπόρους οργάνων για μεταμόσχευση. Την εποχή εκείνη έφθαναν στην Αλβανία καραβάνια ολόκληρα όχι μόνο από τις γειτονικές χώρες, Ελλάδα, Ιταλία και Αυστρία, αλλά ακόμη και από τις ΗΠΑ και τον Καναδά. Διάλεγαν το παιδί που τους άρεσε, πλήρωναν το πολύ 5.000 δολάρια και φεύγοντας το έπαιρναν μαζί τους.
Σήμερα εκατοντάδες παιδιά φθάνουν στην Ιταλία και στην Ελλάδα με τους πρόσφυγες και είναι πρακτικώς αδύνατον να διαπιστωθεί ποιο ανήκει σε ποιους γονείς και αν είναι αληθινές όλες οι μανάδες.
Και οι κακοποιοί συνεχίζουν το έργο τους ευτυχώς όχι πάντα με επιτυχία. Στην Κορυτσά, ένα από τα προπύργια των «εξεγερμένων», βρίσκεται ένα από τα 16 ορφανοτροφεία της χώρας (δέκα κρατικά και έξι ιδιωτικά, επιδοτούμενα από αυστριακές, ιταλικές και αμερικανικές οργανώσεις). Είκοσι πέντε ορφανά, μερικών μόλις εβδομάδων το πιο μικρό και τριών ετών το μεγαλύτερο, «εμπόρευμα» πρώτης κατηγορίας, βρέθηκαν πολιορκημένα λίγες μόλις ώρες μετά την εκδήλωση της ανταρσίας.
Στην Ελλάδα καταβάλλεται προσπάθεια η όλη επιχείρηση να προσλάβει και νόμιμο χαρακτήρα. Τα ζευγάρια που εμφανίζουν τα παιδιά ως δικά τους καταφεύγουν στην Πρόνοια και δηλώνουν ότι αδυνατούν να τα αναθρέψουν. Ταυτοχρόνως έχουν βρει και τους αγοραστές, πλούσιες άτεκνες οικογένειες που εκδηλώνουν ενδιαφέρον να τα υιοθετήσουν. Δεκάδες παιδιά υιοθετήθηκαν με αυτόν τον τρόπο κατά τη διάρκεια του 1992. Αυτά όμως ήταν «τυχερά».
Διότι υπάρχει μία ακόμη, πιο ανατριχιαστική πλευρά του εμπορίου παιδιών: να μετατρέπονται σε «εξαρτήματα» μεταμοσχεύσεων είτε να καθίστανται αντικείμενα σεξουαλικής εκμετάλλευσης. Πολλές εξαφανίσεις παιδιών στην Ελλάδα κυρίως παιδιά Αλβανών, Ρουμάνων και Βουλγάρων ή Αθιγγάνων συνδέονται με τα κυκλώματα της παιδικής πορνείας. Εσχάτως έχουν έλθει στο φως καταγγελίες ότι ανήλικα παιδιά χρησιμοποιούνται για την παραγωγή πορνοβιντεοταινιών. Ο Τρίτος Κόσμος, όπου τα παιδιά δίνονται βορά στις σεξουαλικές διαστροφές κάποιων «τουριστών», τείνει να μεταφερθεί στο σπίτι μας.
Χίλια τριάντα ένα παιδιά φιλοξενούνται στα 16 ορφανοτροφεία της Αλβανίας. Στα δέκα κρατικά φιλοξενούνται 600 ορφανά (Τίρανα, Βεράτι, Αυλώνας, Ελμπασάν, Πούκε, Κούκες, Διβάρ, Σκούταρι, Κορυτσά, Αγιοι Σαράντα). Το 60% αυτών είναι ηλικίας ως τριών ετών, το 30% 3-6 ετών και τα υπόλοιπα 6-14 ετών. Καρποί κοιλίας νεαρών ανύπανδρων τα περισσότερα ή γυναικών ελευθερίων ηθών που τα εγκατέλειψαν αμέσως μετά τη γέννα. Από το 1994 έχουν βρεθεί μέσω της Εθνικής Επιτροπής θετοί γονείς για 200 ορφανά (160 στην Αλβανία και 40 στο εξωτερικό). Για τα άλλα, καμιά εκατοστή που έχουν πουληθεί ως «εμπόρευμα», κανένας δεν ξέρει τίποτε «ελλείψει στοιχείων».
