από metereologos.gr
Τετάρτη 23 Αυγούστου 2017
 
 

Ουαϊνχάουζ

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

Ολοι όσοι γράφουν και οδύρονται για την τραγική απώλεια της Εϊμι Ουάινχάουζ δεν ξέρουν πού πατάνε και πού πηγαίνουν. Δεν διαθέτουν την παραμικρή σχέση με την στοιχειώδη διαλεκτή Ζωής-Θανάτου. Δεν διαθέτουν την ελάχιστη υποψία για την καθοριστική ύπαρξη και λειτουργία του υπαρξιακού ρολογιού καθενός εξ ημών και υμών. Παράδειγμα; Μπορεί ο κάθε Μήτσος και η κάθε Μαριγώ να σουλατσάρουν ογδόντα και ενενήντα χρόνια στο σπίτι, το χωριό και την πόλη αλλά να μην έχουν νοιώσει, να μην έχουν γευτεί την παραμικρή δυνατή, συναρπαστική εμπειρία. Ενενήντα χρόνια μίζερης, συμβατικής, επαναλαμβανόμενης, κλισαρισμένης, εσωστρεφικής ζωής.

Καθένας πορεύεται από την σύνθεση του γενετικού του κώδικα, των όποιων ανησυχιών, αισθημάτων και δημιουργικών του στιγμών. Παράδειγμα; Μα φυσικά η συντριπτική πλειοψηφία των υπαλλήλων του ελληνικού δημοσίου. Τριάντα χρόνια σ' ένα τηλέφωνο, αγκαλιά με συνταγές μαγειρικής, κολλημένος στα ποδοσφαιρικά στοιχήματα, μ ένα κεφάλι μπάλα ή τηγάνι (ανάλογα με το φύλο) και με όνειρο μερικά κεραμίδια για να στεγάσει σε δύο, ακόμα και τρία σπίτια την ψευδή ασφάλειά του, καλύπτοντας έτσι το απέραντο κενό του. Μια ζωή ένα τίποτα. Καθένας με τον δρόμο του, τα όνειρά του και τις επιλογές του. Η αυτοκαταστροφική μανία της Εϊμι ήταν το εφαλτήριο της προσωπικής της περιπέτειας. Απ' αυτή την αυτοκαταστροφική πορεία προέκυψε το ιδιαίτερο ηχείο της φωνής της. Αυτό ήταν το ατού της. Από εκεί το τσάκισμα των χορδών της.

Ετσι, χωρίς να το έχει προγραμματίσει, κατέληξε να ανταγωνίζεται στα ίσα την Μπίλι Χάλιντέι. Ο χορός του θανάτου της η προσωπική της ευτυχία. Ακούγεται οξύμωρο και εξωφρενικό. Ομως έτσι πορεύονται τα χαρισματικά πλάσματα που με την ιδιαιτερότητά τους ευλογούν εμάς τους κοινούς θνητούς. Ενα το θετικό συμπέρασμα από τον θάνατό της: σπάστε κάθε φραγμό. Φύγετε αμέσως από την στρούγκα. Κάθε στιγμή είναι μοναδική. Αφήστε την προσωπικότητά σας να αποκαλυφθεί. Ξεκολλήστε από τα στερεότυπα και την μαζική αυταπάτη μιας ήρεμης και τάχα μου ασφαλούς ζωής. Μια φορά ζει κανείς. Αλλά όλοι μαζί από πλήξη, βαρεμάρα, προγραμματισμό «πεθαίνουμε» κάθε λεπτό. Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερης ζωής παρά εκατό χρόνια εσωτερικής σκλαβιάς και κοινωνικής φυλακής!



Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (87)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    Δεν είναι ακριβώς έτσι..... | 19/08/2011 11:10
    Με την ίδια λογική όσοι ζούν κάποια πράγματα ή βιώνουν κάποιες εμπειρίες όπως τα ναρκωτικά ή το αλκοόλ - μη γράψω περισσότερα - σε μικρή ηλικία δεν έχουν λόγο ύπαρξης αργότερα. Δεν αξίζει να κάνεις οικογένεια , να δεις τα παιδιά σου να μεγαλώνουν , να προκόβουν κτλ ισοπεδωτική λογική , χαρακτηριστικό της εποχής μας.
    συντηρητικός
    απάντηση00
     
     
    απογοήτευση | 31/07/2011 11:12
    λυπάμαι πολύ για τη σημερινή σας εκπεφρασμένη άποψη και για το "πρόταγμα" που δίνετε στα νέα παιδιά που έτυχε να σας διαβάσουν.
    elena
    απάντηση43
     
     
    τι να πεις για το βρακί της αλληνής | 31/07/2011 03:57
    Quelle βλάχος!
    Τσαρλς Ντέξτερ
    απάντηση21
     
     
    ..εμπρός να φιαχτούμε.... | 30/07/2011 09:49
    ...ναι ακριβώς έτσι πρέπει να ζούμε κάθε στιγμή της μίζερης και καταθλιπτικής ζωής μας...... με ατελείωτα χαπακώματα και σφιναρίσματα και ότι άλλο μας "φιάχνει"..... Τι μας λέτε κ. Δανίκα......
    Ζάχος
    απάντηση61
     
     
    ΔΥΝΑΤΕΣ ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ | 29/07/2011 00:46
    Ανούσιες κοινοτυπίες 15χρονου...Αυτό μου βγάζει το άρθρο σου. Βγάζεις μια φοβερή άγνοια κινδύνου στα λόγια σου που μόνο με την αφέλεια ( αλλά δυστυχώς όχι και την αγνότητα) ενός εφήβου μπορεί να συγκριθεί. Ένα σωρό παραδείγματα για κατηγορίες συνανθρώπων μας , που "όλους τους ξέρεις, όλους τους σφάζεις και ΄λους τους μαχαιρώνεις". Άστοχα παραδείγματα. Η Μαριγούλα στο χωριό ενενήντα χρόνια , έζησε μέσα στη φύση, έκανε 10 παιδιά στο χωράφι, τα αφαλόκοψε μόνη της , ήταν με το ένα πόδι στο τάφο και δούλεψε για να ταίσει τη χοντοκοιλιά του κάθε διανοούμενου της πόλης... Ο δημόσιος υπάλληλος , μπορεί να μεγάλωσε κι αυτός οικογένεια, να σπούδασε παιδιά, να έκανε και δεύτερη μαύρη δουλειά για να τα καταφέρει, να έκανε τη μέρα νύχτα για να μπορέσει να τα βγάλει πέρα . Γενικά οι δυνατές συναρπαστικές εμπειρίες δεν έχουν να κάνουν μόνο με "τριπάκια", αυτοκαταστροφικές καταστάσεις και" μαύρη μαυρίλα πλάκωσε...". Δυνατή συναρπαστική εμπειρία, είναι η γέννηση, είναι ο θάνατος, είναι ο έρωτας, είναι η πίστη, είναι ο αγώνας για ένα καλύτερο αύριο, είναι η φιλία, είναι η φιλανθρωπία, είναι η αγάπη για το διπλανό σου. όλα αυτά κύριε Δανίκα. και αυτά τα ζούνε και οι κοινοί θνητοί, αν έχουν τα κότσια και το φιλότιμο...Είτε είναι χωριάτες , είτε δημόσιοι υπάλληλοι, είτε καλλιτέχνες. Κι όσο για την Amy , μου άρεσε πάρα πολύ και είναι κρίμα που δεν βρέθηκε κανείς να την αγαπήσει πραγματικά, γιατί μόνο έτσι θα μπορούσε να σωθεί. Όση δόση αυτοκαταστροφής κι αν είχε. Και ναι μας ευλόγησε με τη τέχνη της , όπως όμως και εκατοντάδες άλλοι καλλιτέχνες ( λιγότερο αλλά και πολύ περισσότερο σπουδαίοι από αυτή) , που δεν πεθάναν στα 27 τους , αλλά ζούνε ακόμα. Μήπως θα πρέπει και αυτοί να αισθάνονται ενοχές, ή λίγοι ; Τελειώνω με αυτό...Πως σου'ρθε και έγραψες αυτό το άρθρο;
    Mac
    απάντηση431
     
     
    Να το οργανώσουμε | 28/07/2011 20:29
    Τι δεν θά 'δινα να παρακολουθήσω μιά συζήτηση ανάμεσα σ' εσένα και τον Βέλτσο. Κι ας πεθάνω στα 27.
    Κώστας Ζουράρις. (Όχι ο γνωστός)
    απάντηση51
     
     
    μπραβο δανικα | 28/07/2011 20:26
    Λοιπόν Δανίκα ξεκίνα εσύ την πρέζα για να απελευθερωθείς....και μετά εμείς οι υπόλοιποι σε ακολουθούμε...
    giorgos
    απάντηση1002
     
     
    Και ναι και οχι | 28/07/2011 20:25
    Συμφωνω ολοψυχα αλλα αν δεν υπηρχαμε και οι κακομοιροι, καθημερινοι ανθρωποι που χτιζουμε, φροντιζουμε και ερευνουμε ή διδασκουμε, δεν θα ειχαν την πολυτελεια να ξεχωρισουν τα (χωρις ειρωνεια) ταλεντα.
    Βασια
    απάντηση314
     
     
    Δεν μας τα λες καλά.. | 28/07/2011 20:24
    Δηλαδή εμείς που δεν πεθάναμε στα 27 σημαίνει ότι δεν ζήσαμε συγκινήσεις; Ή η διαχρονικότητα είναι μείον; Πώλ ΜακΚάρτνεϋ, Βασίλης Τσιτσάνης, Μιχάλης Κακογιάννης ...................................
    Φρανκ Σινάτρα
    απάντηση351
     
     
    η πιο συναρπαστικη εμπειρια | 28/07/2011 18:19
    Κι όμως κύριε Δανίκα!! Οι ευτυχισμένες στιγμές κρύβονται μέσα στην καθημερινότητα του Μήτσου και της Μαριγώς!! που αγάπησαν και αγαπήθηκαν που έκαναν φίλους παιδιά κι εγγόνια που έζησαν χαρές και λύπες της ζωής. Αυτή είναι η πιο συναρπαστική εμπειρία !!
    ΜΤ
    απάντηση337
     
     
    τρικυμία εν κρανίω | 28/07/2011 17:29
    δηλαδή, ο Μικ Τζάγγερ που έφτασε τα 68 έναι ασήμαντος και συμβατικός ..... μπουρδολογίας το ανάγνωσμα...
    Γιάννης Γιαννακάκος
    απάντηση141
     
     
    Έιμι ή Εϊμι; | 28/07/2011 17:24
    Έιμι ή Εϊμι, Χάλιντέι ή Χάλιντεϊ; Τη γλώσσα μου δώσανε ελληνική, αλλά εγώ ήθελα σταθερό μισθό και δε με ένοιαζε τίποτ' άλλο. Επιφανειακό άρθρο ψευτοφιλοσοφίας και κακών ελληνικών. Μήπως είστε δημόσιος υπάλληλος;
    βαγγέλης
    απάντηση561
     
     
    ηταν μικρη | 28/07/2011 16:31
    ειστε ολοι σας πολυ σκληροι ,,,, .. το ατυχο κοριτσι απλα ηθελε να βγαζει γουστα δεν περιμενε καθε σαββατο να βαλει τα καλα του και να παει στα clubs kαι καλα ...να το παιξει γκομενα ομως εχασε το ελεγχο και βρεθηκε στο χωμα και προσωπικα λυπηθηκα παρα πολυ .Χρειαζεται μετρο σε ολα και εκει εχασε το παιχνιδι. Εκανε οτι γουσταρε και το πληρωσε γιατι ενοχλει αυτο? ισως θα επρεπε να ενοχλει το γεγονος οτι την κυνηγουσαν μερα νυχτα οι φωτογραφοι και την πιεζανε να κανει live . Με τοσα λεφτα φιλους και μουσικες δεν ξερω ..αλλα και γω θα εμπαινα σε πειρασμους..εσεις?
    θανασακος
    απάντηση332
     
     
    Ουαϊνχαουζ | 28/07/2011 16:31
    Οχι, δεν νομιζω οτι θα θεωρησω χαρισματικο ενα ατομο σαν την Ουαϊνχαουζ απλα και μονο επειδη ειχε μια καπως βραχνη φωνη και καταφερε να αναδειχτει μεσα απο τα κυκλωματα της μουσικης βιομηχανιας αλλα την ιδια στιγμη δεν ειχε τον παραμικρο σεβασμο στο κοινο των συναυλιων της και εμφανιζόταν μεθυσμενη και μαστουρωμενη χωρις να μπορει να αποδωσει τα ιδια της τα τραγουδια και να δικαιωσει, στην ουσια, το θαυμασμο του κοινου της για το ατομο της που πληρωσαν και εισιτηριο για να τη δουν! Και εννοειται πως δεν ετρεφε τον παραμικρο σεβασμο για τη ζωη, αφου η ιδια της κατεστρεφε τη ζωη! Νομιζω οτι ο κοσμος χρειαζεται άλλου ειδους ατομα ως προτυπα και όχι ατομα που ζουν την "ελευθερη" ζωη μεσα απο τη "φυλακη" της εξάρτησης!!!
    ψαγμένη
    απάντηση6110
     
     
    Την αξία στην ζωή μας.. | 28/07/2011 16:26
    ... μόνοι μας την δίνουμε και μόνοι την νιώθουμε όπου κι αν έχουμε βρεθεί - ευτυχώς και δυστυχώς.
    eleni
    απάντηση151
     
     
    Διαφωνώ ...συμφωνόντας!! | 28/07/2011 14:29
    Κάπως έτσι είναι απλά το υποκειμενικό κριτήριο είναι αυτό που καθορίζει την ευτυχία... Όπως και η άγνοια, το να μην γνωρίζεις κάτι που θα σε κάνει ευτυχή δεν σε κάνει απαραίτητα δυστυχή... Μέτρον άριστον είπαν κάποιοι και σίγουρα θα είχαν λόγο!
    J.K.
    απάντηση20
     
     
    φτάνει η μιζέρια! | 28/07/2011 13:42
    Συγχαρητήρια για το άρθρο. ''μίζερης, συμβατικής, επαναλαμβανόμενης, κλισαρισμένης, εσωστρεφικής ζωής.'' Δυστυχώς κανείς δε μπορεί να αποδεχτεί ότι η ζωή του είναι τόσο μίζερη όσο την περιγράψατε. Έχουμε σαπίσει μέσα μας κύριε Δανίκα και αντί να κάνουμε κάτι για να βγούμε από τη μιζέρια, αλληλοτρωγόμαστε κι από πάνω.
    mary
    απάντηση540
     
     
    Ξεκολλήστε | 28/07/2011 13:04
    Μιλάει ο κ.Δανίκας που είναι της τρίτης ηλικίας και ποτέ δεν τόλμησε αλλά πάντα κριτικάρει τις δουλειές των άλλων!
    μέλισσα
    απάντηση313
     
     
    Η αλήθεια είναι στους Sex Pistols... | 28/07/2011 10:52
    Το τρίπτυχο sex and drugs and rock 'n roll ως ιδανικό τρόπο ζωής νόμιζα πως το είχαμε ξεπεράσει από καιρό... αλλά κατά πως φαίνεται κάποια στερεότυπα δεν πεθαίνουν ποτέ.
    Ανώνυμος / η
    απάντηση132