«Δεν βλέπω να με χωρίζουν μεγάλες διαφορές από τον κ. Δούκα» δήλωσε σε συνέντευξή του ο Νίκος Ανδρουλάκης, και τον πιστεύω, λέει την αλήθεια. Αλλωστε, ποιος ήταν εκείνος που επέλεξε τον κ. Δούκα ως υποψήφιο του ΠαΣοΚ για τη δημαρχία της πρωτεύουσας; Ο κ. Ανδρουλάκης τον είδε, τον κουβέντιασε και είπε μέσα του: «Αυτός είναι ο άνθρωπός μας!».
Οτι αργότερα ο ευεργετηθείς τού κατάφερε πισώπλατο χτύπημα είναι άλλη υπόθεση. Βασικές πολιτικές διαφορές, όμως, αυτοί οι δύο δεν έχουν. Ακόμη και στο πολυσυζητημένο θέμα της συνεργασίας του κ. Δούκα με τον ΣΥΡΙΖΑ, για την εκλογική επικράτησή του στην Αθήνα, δεν πρέπει να υφίσταται διαφωνία, διότι, αν θυμάμαι καλά, πανηγύριζε και ο κ. Ανδρουλάκης τη νίκη του δικού του εκλεκτού. Αυτό όμως είναι και το πρόβλημα του ΠαΣοΚ: ότι Ανδρουλάκης και Δούκας δεν διαφέρουν στα ουσιαστικά, δηλαδή τα πολιτικά· διαφέρουν μόνο οι φιλοδοξίες που τρέφει ο καθένας για τον εαυτό του.
Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι παύει να έχει σημασία ποιος θα εκλεγεί στον β΄ γύρο των εκλογών, που διεξάγεται σήμερα. Η απουσία ουσιαστικών διαφορών στρέφει εκ των πραγμάτων την κρίση των ψηφοφόρων στις ικανότητές τους. Σε αυτό το επίπεδο, η σύγκριση ευνοεί τον κ. Ανδρουλάκη, ο οποίος τουλάχιστον είναι σχετικά έμπειρος, ενώ ο αντίπαλός του είναι και άπειρος και επηρμένος. Συνεπώς, δεν περιμένω έκπληξη από την κάλπη.
Εξάλλου η πραγματική έκπληξη αυτών των εκλογών ήρθε από την ανθρωπογεωγραφία του αποτελέσματος. Το ενδιαφέρον δεν ήταν μόνο ότι η μεγάλη μάζα των ψηφοφόρων του κόμματος είναι πλέον στην επαρχία, αλλά και ότι οι προτιμήσεις των ψηφοφόρων στα αστικά κέντρα διαφέρουν εμφανώς από εκείνες στην επαρχία. Οι επιλογές τους είναι πιο αστικές και τείνουν προς Γερουλάνο και Διαμαντοπούλου.
Επομένως, μπορούμε βασίμως πλέον να μιλούμε για δύο ΠαΣοΚ: το χωριάτικο ΠαΣοΚ και το πολυτελείας, όπως ήταν το ψωμί στους φούρνους τη δεκαετία του 1980, προτού απελευθερωθεί η αγορά. Σήμερα, βέβαια, κανείς δεν θα σε καταλάβει αν πας στον φούρνο και ζητήσεις «πολυτελείας», γιατί όλα σχεδόν τα προϊόντα τους είναι πια πολυτελείας.
Φαντάζομαι ότι κάπως έτσι θα εξελιχθεί και το ΠαΣοΚ, όπως η αγορά του ψωμιού. Θα αποκτήσουμε, δηλαδή, ΠαΣοΚ σικάλεως, ΠαΣοΚ ζέας, ΠαΣοΚ βρόμης, πολύσπορο ΠαΣοΚ, γερμανικό ΠαΣοΚ κ.ά. Ολα αυτά θα είναι υποκατηγορίες του χωριάτικου ΠαΣοΚ, οι οποίες όμως θα συνυπάρχουν αρμονικά με τις ποικιλίες του ΠαΣοΚ πολυτελείας, όπως π.χ. το ΠαΣοΚ brioche, το ΠαΣοΚ muffin κ.ά., όπως ακριβώς είναι σήμερα τα ψωμιά στα ράφια των αρτοποιείων. Τώρα, αν κάποιοι θεωρήσουν τον παραλληλισμό αυτόν ασεβή, με αδικούν. Αντιθέτως, είναι τιμητικός για το ΠαΣοΚ, διότι το ψωμί, ιστορικά, είναι η βάση του ανθρώπινου πολιτισμού.
Ο ΤΡΑΧΑΝΑΣ
Ο Χάρης Δούκας υπερασπίστηκε σθεναρά τη δυνατότητά του να είναι και δήμαρχος και πρόεδρος, ανέφερε μάλιστα το προηγούμενο συναδέλφων του από το ιστορικό παρελθόν, όπως ο Βίλι Μπραντ και ο Φρανσουά Μιτεράν. Ωστόσο, τον διέψευσε η ίδια η πραγματικότητα, γιατί όταν του πρότειναν να γίνει την περασμένη Τετάρτη το «ντιμπέι» (διότι δεν θα ήταν debate) με τον κ. Ανδρουλάκη, ο κ. Δούκας επικαλέστηκε τη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου.
Είναι άλλωστε θεσμικό ζήτημα η παρουσία σε αυτό του δημάρχου και ο κ. Δούκας είναι πάνω απ’ όλα θεσμικός! Αν ενδιαφέρεστε να μάθετε με τι ασχολείται το Δημοτικό Συμβούλιο, να σας δώσω μια ιδέα από την ατζέντα της περασμένης Τετάρτης: «Εγκριση της δωρεάν παραχώρησης χρήσης του κτιρίου του παλαιού Εθνικού Τυπογραφείου από 23/10/2024 έως και 1/12/2024, για τη διοργάνωση έκθεσης από την κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (ΚΚΕ) με θέμα την Απελευθέρωση και τον Δεκέμβρη του 1944». Με τόσο τραχανά απλωμένο, πώς να μπορέσει λοιπόν να κάνει ντιμπέι;
ΠαΣοΚ BRIOCHE
Να επανέλθω στο κεντρικό θέμα της στήλης, για μία απαραίτητη διευκρίνιση. Το ΠαΣοΚ brioche, που αναφέρω παραπάνω, θα είναι ασφαλώς η τάση που πρόσκειται στην Αννα Διαμαντοπούλου, δεδομένου ότι η πρώην υπουργός και επίτροπος στην Κομισιόν πρώτευσε στο εκλογικό τμήμα του ΠαΣοΚ στο Παρίσι με 19 ψήφους. Ακολουθούν Χ. Δούκας με 14, Π. Γερουλάνος με 12, Ν. Ανδρουλάκης με 8, Ν. Γιαννακοπούλου 2 και Μ. Κατρίνης 1. Συνεπώς, δικαιωματικά ο τίτλος ανήκει στην κυρία Διαμαντοπούλου! Τον κέρδισε με το σπαθί της.
ΜΑΖΕΨΤΕ ΤΟΝ
Ηταν τέτοιος ο βαθμός της χυδαιότητας, στις δηλώσεις του Απόστολου Γκλέτσου για τους μετανάστες, που μου προκάλεσε ανατριχίλα. Δεν θα τις αναπαραγάγω εδώ, είμαι βέβαιος όμως ότι κάπου αλλού τις έχετε διαβάσει. Κατά την κρίση μου, το θέμα που εγείρεται αφορά όλους εκείνους που κόπτονται για την πολιτική καθαρότητα του ΣΥΡΙΖΑ και την αριστερή αυθεντικότητά του.
Ολοι αυτοί οι αγωνιστές και οι αγωνίστριες, που δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί της ιδεολογικής τους καθαρότητας, αυτοί που φρίττουν καθώς παρακολουθούν τον διασυρμό των ιερών και των οσίων της Αριστεράς από τον Στέφανο Κασσελάκη, δεν έχουν χρέος να διαγράψουν και τον κ. Γκλέτσο; Αν ο κ. Κασσελάκης πρέπει να ξεκουμπιστεί επειδή δεν είναι αριστερός σαν εκείνους (γιατί αυτό είναι η ουσία του καβγά, τα άλλα είναι αφορμές και προσχήματα), πώς ανέχονται τον κ. Γκλέτσο, όταν, για να παραφράσω τον ποιητή, βλάπτει και αυτός τη Συρία το ίδιο;
Ευτυχώς που υπάρχει και η κυρία Τζάκρη στον ΣΥΡΙΖΑ, αυτές τις σκοτεινές μέρες για το κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς, για να δίνει λίγο χρώμα με τα συνολάκια της και φως με το περίφημο χαμόγελό της…
