Ανάμεσα στην πολύπλευρη συνεισφορά της στα ζητήματα πολιτικής δράσης και ορατότητας της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, η προσφάτως θανούσα Πάολα Ρεβενιώτη προσέφερε ταυτόχρονα και μια βιωματική απεικόνιση των ηθών της νεοελληνικής κοινωνίας. Ειδικά όσον αφορά την εμπειρία της ως σεξεργάτριας σε εποχές και περιβάλλοντα ακραίου κοινωνικού πουριτανισμού, οι μαρτυρίες της προσφέρουν την εξής αντιφατική εικόνα: μικροαστοί και μεσοαστοί άνδρες που στο φως της ημέρας κηρύττουν την πατροπαράδοτη τάξη και ηθική, τη νύχτα αφήνουν τις φαντασιώσεις τους να απελευθερωθούν και να μεταμορφωθούν οι ίδιοι σε υποκείμενα απολαύσεων.
Απόσταση
Αυτή η υποκριτική απόσταση λόγων και έργων δεν είναι άγνωστη, ειδικά αν προσεγγίσει κανείς τη μεταπολεμική και μεταπολιτευτική περίοδο της ελληνικής κοινωνίας. Καταπιεσμένα πάθη συνυπάρχουν με διαπρύσια κηρύγματα ηθικής, προτού μετουσιωθούν στην κατά μόνας και στα κρυφά αναζήτηση ηδονής. Τις συνέπειες αυτής της έντασης έχουν βιώσει (κυριολεκτικά) στο πετσί τους τα υποκείμενα εκείνα που δεν παρουσιάζουν την «καθαρότητα» που απαιτεί το κήρυγμα: τρανς, ομοφυλόφιλοι, λεσβίες, χρήστες ουσιών κ.λπ.
Βλέποντάς τα όλα αυτά αρκετές δεκαετίες αργότερα, από την οπτική γωνία του παρόντος, θα περίμενε κανείς ότι το αίσθημα που θα κυριαρχούσε θα ήταν αυτό της απογοήτευσης. Είναι όμως τέτοιο το παρόν που η υποκρισία των ανθρώπων τού τότε μοιάζει ανακουφιστική σε σχέση με τον ανυπόκριτο κυνισμό τού σήμερα. Ναι, ποιος είπε ότι τα πράγματα βαίνουν απαραίτητα προς την οδό της προόδου;
Θα μπορούσαμε να δούμε πάρα πολλά παραδείγματα προς επίρρωση αυτής της ομολογουμένως όχι αισιόδοξης διαπίστωσης. Ενα ωστόσο μοιάζει να διεκδικεί επάξια το δικό του τέταρτο δημοσιότητας αυτές τις ημέρες, ανάμεσα στις ντρίμπλες του Μέσι και στα σχέδια για διακοπές.
Είναι οι δηλώσεις του δημάρχου Αργους – Μυκηνών και μέλους της Πολιτικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας, Ιωάννη Μαλτέζου, σχετικά με τη δολοφονία από δύο αστυνομικούς, μετά από καταδίωξη, του 20χρονου Θοδωρή Ζαβραδινού-Καραμπαμπά στο Αργος. Υπενθυμίζεται ότι ο νεαρός έπασχε από αυτισμό ενώ δέχθηκε πάμπολλες σφαίρες από τους αστυνομικούς που τον έκριναν ως επικίνδυνο – τόσο πολύ μάλιστα ώστε για να αδειάσουν πάνω του τα όπλα τους. Το ότι ο 20χρονος ήταν άοπλος είναι στο πλαίσιο που εξετάζουμε μια ανούσια λεπτομέρεια.
Μπροστά σε αυτή την – πόσο κομψά να την πω; – περίπτωση θανατηφόρας αστυνομικής αυθαιρεσίας ο δήμαρχος του Αργους, απηχώντας προφανώς και το κοινό περί δικαίου του ισχυρού αίσθημα, έσπευσε να υπερασπιστεί τους αστυνομικούς, λέγοντας ότι «μιλάμε για δύο οικογενειάρχες, δύο στελέχη με πάνω από 20 χρόνια έντιμης υπηρεσίας στην πρώτη γραμμή, χωρίς καμία σκιά στο παρελθόν τους». Και σαν να μην έφτανε αυτό, δεν δίστασε να επιρρίψει ευθύνες και στη μητέρα του θύματος: «Οταν γνωρίζεις ότι ένας νέος άνθρωπος αντιμετωπίζει τέτοια προβλήματα, πώς τον αφήνεις να κυκλοφορεί στους δρόμους της πόλης, οδηγώντας επικίνδυνα και θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο ζωής αθώους πολίτες».
Κοινώς, αν είσαι ανάπηρος πώς τολμάς και κυκλοφορείς ανάμεσά μας και πώς τολμάς να μην αντιδράσεις κατά το γράμμα των εγχειριδίων καταδίωξης; Τολμάς μάλιστα και να φοβάσαι επιπλέον, αναγκάζοντας τους αστυνομικούς μας να σε πυροβολήσουν.
Η συγκυρία
Θα ήταν κωμικό αν δεν ήταν φρικιαστικό. Διαχρονικά βλέπουμε τοπικούς άρχοντες και πολιτευτές να εκδηλώνουν με φυσικότητα αυτό που οι πολιτικοί της κεντρικής σκηνής δυσκολεύονται να αρθρώσουν λόγω πολιτικού κόστους. Αισθάνομαι ωστόσο ότι βρισκόμαστε σε μια συγκυρία που πολιτικό κόστος έχει το αυτονόητο, από την άποψη του πάλαι ποτέ δικαίου: η υπεράσπιση των αδυνάτων, ο έλεγχος των οργάνων της τάξης, η τιμωρία όσων εκμεταλλεύονται τη θέση τους για να δολοφονήσουν. Το αίμα όμως πρωταγωνιστεί και πάλι στην αυλή του οίκου των Ατρειδών.
