Είναι μια από τις πιο ανθεκτικές ανοησίες του σύγχρονου αθλητισμού: η θεωρία ότι «ο αθλητισμός δεν έχει σχέση με την πολιτική». Μόνο που το Μουντιάλ του 2026 έρχεται να διαλύσει αυτόν τον μύθο με τρόπο σχεδόν απολαυστικό. Και το πιο ενδιαφέρον είναι ότι ο άνθρωπος που ξεγυμνώνει καθημερινά τη FIFA δεν είναι κάποιος πολέμιός της. Είναι ο Ντόναλντ Τραμπ.
Για χρόνια η FIFA παρουσίαζε τον εαυτό της ως μια υπερεθνική δύναμη που μπορούσε να επιβάλλει τους όρους της ακόμη και στα ισχυρότερα κράτη. Ο Τζιάνι Ινφαντίνο, κατά τη διαδικασία επιλογής των διοργανωτών του Μουντιάλ 2026 το 2017, ήταν κατηγορηματικός. Είχε δηλώσει ότι κάθε χώρα που φιλοξενεί Παγκόσμιο Κύπελλο πρέπει να επιτρέπει την είσοδο όλων των ομάδων, των φιλάθλων και των αξιωματούχων. Διαφορετικά, όπως έλεγε, «δεν μπορεί να υπάρξει Παγκόσμιο Κύπελλο». Εννέα χρόνια αργότερα, οι δηλώσεις αυτές ακούγονται σαν σατιρικό κείμενο.
Η αποστολή του Ιράν, αντί να εγκατασταθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες, αναγκάζεται να έχει βάση στην Τιχουάνα του Μεξικού, δίπλα στα σύνορα. Σύμφωνα με τις αποφάσεις των αμερικανικών αρχών, οι Ιρανοί θα μπορούν να εισέρχονται στις ΗΠΑ μόνο την ημέρα των αγώνων τους και θα πρέπει να αποχωρούν αμέσως μετά τη λήξη τους.
Για τους δύο πρώτους αγώνες στο Λος Αντζελες η κατάσταση μπορεί να είναι διαχειρίσιμη, αφού η απόσταση από την Τιχουάνα είναι περίπου 230 χιλιόμετρα. Το πρόβλημα είναι ότι το τρίτο παιχνίδι του ομίλου με την Αίγυπτο θα διεξαχθεί στο Σιάτλ, περισσότερο από 2.000 χιλιόμετρα μακριά. Προφανώς, η αθλητική λογική δεν αποτελεί προτεραιότητα όταν προηγούνται οι πολιτικές σκοπιμότητες.
Μουντιάλ της σιωπής…
Ακολούθησε και η υπόθεση του κορυφαίου αφρικανού διαιτητή, του Σομαλού Ομάρ Αμπντουλκαντίρ Αρτάν. Η FIFA τον είχε επιλέξει για να διευθύνει αγώνες της διοργάνωσης. Ωστόσο, η επιλογή της αποδείχθηκε λιγότερο σημαντική από τις αποφάσεις της αμερικανικής κυβέρνησης. Η απαγόρευση εισόδου στη χώρα έστειλε το μήνυμα ότι τον τελευταίο λόγο δεν τον έχει η FIFA αλλά ο Λευκός Οίκος. Και η FIFA; Εκείνη που εδώ και χρόνια πλημμυρίζει τα γήπεδα με συνθήματα κατά του ρατσισμού, υπέρ της ισότητας και της συμπερίληψης;
Εκείνη που εμφανίζεται ως παγκόσμιος θεματοφύλακας αξιών; Επέλεξε τη σιωπή. Το ίδιο όταν οι Αμερικανοί αρνήθηκαν την είσοδο σε μέλη των αποστολών από Σομαλία, ΛΔ Κογκό, Αϊτή και Ιράκ. Καμία αντίδραση. Καμία υπεράσπιση των ίδιων αρχών που επικαλείται σε κάθε ευκαιρία. Η αλήθεια είναι ότι ο Τραμπ έχει ήδη πετύχει κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια απλή πολιτική παρέμβαση. Εχει καταφέρει να γελοιοποιήσει τον πρόεδρο της FIFA μέσα στο ίδιο του το γήπεδο. Ο Ινφαντίνο μπορεί να παραμένει επικεφαλής του πιο ισχυρού ποδοσφαιρικού οργανισμού στον κόσμο, όμως οι εξελίξεις δείχνουν ότι δεν είναι εκείνος που καθορίζει τους όρους της διοργάνωσης.
Ο… ανήμπορος Τζιάνι
Το Μουντιάλ του 2026 κινδυνεύει έτσι να μείνει στην ιστορία ως η διοργάνωση όπου η FIFA θα εισπράξει δισεκατομμύρια δολάρια, αλλά ο Ντόναλντ Τραμπ θα καρπωθεί το πραγματικό πολιτικό κέρδος. Η FIFA θα μετρά έσοδα από τηλεοπτικά δικαιώματα, χορηγίες και εμπορικές συμφωνίες. Ο αμερικανός πρόεδρος θα επιδεικνύει ότι ακόμη και ο μεγαλύτερος αθλητικός θεσμός του πλανήτη προσαρμόζεται στις δικές του πολιτικές αποφάσεις.
Ο Ινφαντίνο, που έδωσε πριν από μήνες το… βραβείο Ειρήνης στον Τραμπ για να τον παρηγορήσει που δεν πήρε το Νομπέλ Ειρήνης, γίνεται τώρα υποπόδιο του προέδρου των ΗΠΑ. Κάπως έτσι καταρρέει οριστικά ο μύθος περί αθλητισμού χωρίς πολιτική. Γιατί όταν ένας πρόεδρος κράτους αποφασίζει ποιοι παίκτες, παράγοντες και διαιτητές μπορούν να συμμετέχουν σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, τότε δεν είναι η πολιτική που εισβάλλει στον αθλητισμό. Είναι ο αθλητισμός που υποκλίνεται στην πολιτική ισχύ.
