Στη δίκη που διεξάγεται στη Λάρισα για την τραγωδία στα Τέμπη η όλη διαδικασία αναλώνεται και θα αναλωθεί για καιρό σε θέματα διαδικαστικής φύσεως, ενστάσεις, ακυρότητες και άλλα συναφή, που συνήθως καθορίζουν την έναρξη μιας πολυπρόσωπης δίκης, όπως αυτή για το σιδηροδρομικό δυστύχημα που συγκλόνισε τη χώρα και άφησε πίσω του βαρύτατο το στίγμα των κρατικών παραλείψεων για την ασφάλεια του σιδηροδρόμου.
Σε αυτή τη δίκη, που τόσες προσπάθειες έγιναν για να μην αρχίσει, οι οποίες ευτυχώς αποκρούστηκαν, από τους 36 συνολικά κατηγορουμένους ελάχιστοι εμφανίζονται και κάθονται στο εδώλιο, κάτι που ασφαλώς προκαλεί όχι μόνον τους χαροκαμένους συγγενείς των θυμάτων αλλά και την κοινωνία. Ωστόσο ο νόμος που ισχύει επιτρέπει ακόμα και σε εκείνους που δικάζονται για κακουργήματα να μην εμφανίζονται στις δίκες και να εκπροσωπούνται από δικηγόρους, φθάνοντας μάλιστα στο σημείο να επιτρέπεται για σειρά αδικημάτων οι κατηγορούμενοι να μην απολογούνται καν. Κάτι που έγινε πρόσφατα και στη δίκη για τις υποκλοπές, όπου οι τέσσερις ιδιώτες κατηγορούμενοι δεν εμφανίστηκαν ούτε καν για να απολογηθούν, να πουν μια λέξη για όσα είχαν κατηγορηθεί.
Πάμε όμως πίσω στη δίκη για την τραγωδία στα Τέμπη.
Ανάμεσα σε εκείνους που δεν πατούν στη δίκη είναι και ο σταθμάρχης, ο άνθρωπος που πάτησε λάθος τα κουμπιά, έστειλε στον άλλο κόσμο 57 ανθρώπους, προκάλεσε βαρύτατους τραυματισμούς σε δεκάδες, ορισμένοι από τους οποίους ζουν πλέον όχι μόνον με τα ψυχικά τραύματα των όσων δραματικών έζησαν αλλά με πραγματικές σωματικές αναπηρίες.
Αυτός ο κατηγορούμενος, στον οποίο ούτε η οργή των θυμάτων επικεντρώθηκε, αφού επικράτησαν απόψεις για ξυλόλια, συνωμοσίες και άλλα που δεν αποδείχθηκαν, έμεινε δυστυχώς στο απυρόβλητο. Μάλιστα εξαιτίας των τεράστιων παραλείψεων του κράτους σε υποδομές και σε πρόνοιες για να είναι ασφαλές το σιδηροδρομικό δίκτυο έφθασαν πολλοί – και ασφαλώς το εκμεταλλεύθηκε ο ίδιος – σε σημείο να τον θεωρούν «θύμα», ή άλλως «τελευταίο τροχό της αμάξης» σε ένα βαρύτατο έγκλημα, που πρωτίστως ο ίδιος διέπραξε.
Ας το ξεκαθαρίσουμε όμως το πράγμα. Αλλο είναι οι τεράστιες ευθύνες κρατικών και κυβερνητικών παραγόντων, που οφείλουν να αποδοθούν και με παραδειγματική τιμωρία για τα χάλια του σιδηρόδρομου, και άλλο η αναγνώριση της υπαρκτής τεράστιας ατομικής ευθύνης του σταθμάρχη. Ο σταθμάρχης δεν είναι «θύμα». Είναι ο αρμόδιος υπάλληλος του Δημοσίου που όφειλε να κάνει σωστά τη δουλειά του.
Η ευθύνη του είναι τεράστια. Τίποτα δεν μπορεί να τη μειώσει. Ούτε οι παραλείψεις των κρατικών παραγόντων ούτε οτιδήποτε άλλο. Η στάση του στη δίκη είναι πέραν των ορίων της πρόκλησης. Η πρόκλησή του γίνεται εντονότερη και καταδεικνύει την παντελή έλλειψη ευθύνης εκ μέρους του, την οποία ασφαλώς είχε και κατά τη διαχείριση του τραγικού δυστυχήματος. Ποιος άλλος θα ξεχάσει τους διαλόγους του μετά το δυστύχημα, όπου έκανε ότι δεν κατάλαβε και παρίστανε τον ψόφιο κοριό.
Και γίνεται προκλητικότερη η στάση του στη δίκη όταν κατά τη δικαστική διαδικασία το Δημόσιο – και πολύ σωστά – στράφηκε εναντίον του ως πολιτική αγωγή και εκείνος μέσω του δικηγόρου του αντέτεινε ότι το κράτος φταίει για το δυστύχημα! Και ότι αυτός είναι «θύμα»! Δηλαδή ο κύριος αυτός δεν είναι υπάλληλος του κράτους; Δεν ήταν ο αρμόδιος για να ρυθμίζει την κυκλοφορία στα τρένα; Δεν μπήκε με μέσον σε αυτή τη θέση για να έχει καλύτερες αποδοχές;
Mε το ζόρι κανείς δεν τον τοποθέτησε. Και η ευθύνη του είναι βαρύτατη και οι συνέπειες των πράξεών του ανυπολόγιστες και ανεπανόρθωτες. Αντί να σκύψει το κεφάλι, να δηλώσει τουλάχιστον χίλιες συγγνώμες και να μη φθάνουν, αντιλέγει και στο ότι το Δημόσιο στρέφεται εναντίον του. Πόση ανευθυνότητα από έναν δημόσιο υπάλληλο να αντέξει πια και ο πολίτης. Πόσους σαν τον Βασίλη Σαμαρά μπορεί η κοινωνία πια να αποδεχθεί;
