Στα χρόνια της Μεταπολίτευσης υπήρξαν κυβερνήτες μακράς διαρκείας στη χώρα μας. Οι περισσότεροι των οποίων άφησαν πίσω τους στίγμα πολιτικό και έργο διακριτό, μνημονευόμενο στον χρόνο.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αποκατέστησε τη δημοκρατία, εγγυήθηκε τη μακροημέρευσή της και ήταν αυτός που χάραξε τον ευρωπαϊκό μας δρόμο, επιτυγχάνοντας την ένταξη της χώρας στην τότε Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου μνημονεύεται ως ο πρωθυπουργός της μεγάλης κοινωνικής αλλαγής, ο ηγέτης που προκάλεσε μοναδική στα ελληνικά χρονικά κοινωνική κινητικότητα αλλάζοντας τη ζωή εκατομμυρίων Ελλήνων.
Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης που τον διαδέχθηκε άφησε πίσω του εντάσεις και σκάνδαλα και η θητεία του διήρκεσε μόλις τρία χρόνια.
Ο Κώστας Σημίτης στη συνέχεια, με μακρά κυβερνητική θητεία, πέτυχε την ένταξη της χώρας μας στην ευρωζώνη και ασφάλισε την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας.
Ακολούθησε η «αμέριμνη» διακυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή που χάθηκε στα μεγάλα κύματα της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008.
Εκτοτε η χώρα περιέπεσε σε καθεστώς διεθνούς οικονομικού ελέγχου και βυθίστηκε σε μακράς διαρκείας οικονομική κρίση, την οποία προσπάθησαν να διαχειριστούν βραχύβιες κυβερνήσεις.
Ο Αλέξης Τσίπρας που επικράτησε τον Ιανουάριο του 2015 επιχείρησε να συγκρουστεί με τους δανειστές προκειμένου να επιτύχει καλύτερους όρους διαχείρισης της κρίσης.
Απέτυχε και σύρθηκε σε επώδυνο συμβιβασμό, τις προβλέψεις του οποίου τήρησε κατά γράμμα στη συνέχεια.
Ωστόσο, ανεξαρτήτως πώς, το 2019, πέντε χρόνια αργότερα, παρέδωσε στον επελαύνοντα Κυριάκο Μητσοτάκη τη χώρα δημοσιονομικά σταθεροποιημένη και το δημόσιο χρέος επαρκώς τακτοποιημένο.
Και εκείνος ήλθε στην εξουσία με τις προσδοκίες αναπεπταμένες και την υποστήριξη ευρεία στις επαγγελόμενες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις.
Εκτοτε έχουν περάσει επτά χρόνια και αν επιβεβαιωθούν οι δεσμεύσεις του στη διάρκεια του εκλογικού 2027, θα συμπληρώνει οκτώ ολόκληρα χρόνια συνεχούς και επί της ουσίας απρόσκοπτης, αδιατάρακτης διακυβέρνησης. Γεγονός σπάνιο για τη χώρα μας. Ολα αυτά τα χρόνια ο κ. Μητσοτάκης είχε ευκαιρίες και δυνατότητες αναγέννησης της ελληνικής οικονομίας και της χώρας ολόκληρης.
Η πανδημία τον ελευθέρωσε από τα δεσμά του συμφώνου σταθερότητας και αργότερα τον προικοδότησε με πόρους δεκάδων δισεκατομμυρίων του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας.
Ωστόσο, αν επιχειρήσει κανείς να αποτιμήσει τα αποτελέσματα της μακράς διακυβέρνησής του, δεν έχει πολλά σημαντικά και σπουδαία να συμπεριλάβει.
Επέλεξε να διατηρήσει ενιαίο και αμετάβλητο το μείγμα οικονομικής πολιτικής, να μη διαταράξει ούτε κατ’ ελάχιστον τη συμφωνηθείσα από τον κ. Τσίπρα αρχή των σκληρών πλεονασμάτων.
Ο ίδιος επαίρεται ότι μείωσε 70 φόρους, αλλά άπαντες γνωρίζουν ότι η δημοσιονομική σταθερότητα στηρίχθηκε κατά βάση στους υψηλούς φορολογικούς συντελεστές, στους αναιμικούς ρυθμούς ανάπτυξης, στην ψηφιοποίηση της οικονομίας και στην επιμένουσα ακρίβεια που υποστηρίζει τα φορολογικά έσοδα, ιδιαιτέρως τα προκύπτοντα από τον ΦΠΑ.
Κατά τα λοιπά, καβάλησε το μεταπανδημικό τουριστικό ρεύμα, όπως και το διεθνές κύμα των ταξιδιών, που ανύψωσαν τις βραχυχρόνιες μισθώσεις, ευνόησαν τις επενδύσεις σε ακίνητα και εκτίναξαν τις τιμές τους, με αποτέλεσμα να ανακύψει σοβαρή κρίση στέγης για τις νεότερες γενιές των Ελλήνων.
Οπως και να έχει, το προσδοκώμενο και υποσχόμενο άλμα δεν ήλθε. Μεταρρυθμίσεις από εκείνες που αλλάζουν τη ζωή των πολλών ανθρώπων και κινούν πραγματικά πλήθος δραστηριοτήτων δεν επήλθαν και οι επιδόσεις μάλλον μέτριες μπορούν να χαρακτηριστούν παρά σπουδαίες.
Ευλόγως, λοιπόν, τίθεται το ερώτημα: Τι άραγε θα αφήσει πίσω του ο κ. Μητσοτάκης; Γιατί θα τον θυμούνται οι Ελληνες; Τι θα απομείνει από τη μακρά διακυβέρνησή του πέρα από τις υποκλοπές, τα σκάνδαλα, την ακρίβεια και τις μονομέρειες της οικονομικής πολιτικής;
