Αν ισχύουν τα δημοσιεύματα της «New York Post», που αναπαρήχθησαν από το Associated Press και το Euronews, ο Ντόναλντ Τραμπ βλέπει στο πρόσωπο του Τζάνι Ινφαντίνο τον επόμενο Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ. Η πρώτη αντίδραση είναι να γελάσεις.
Η δεύτερη να ανησυχήσεις. Γιατί στην εποχή του Τραμπ τα αστεία έχουν την κακή συνήθεια να μετατρέπονται σε πολιτικές πρωτοβουλίες. Η λογική του προέδρου των ΗΠΑ είναι απλή. Ο Ινφαντίνο είναι πετυχημένος.
Στο Μουντιάλ έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα: γέμισε τα ταμεία της FIFA. Αν το μοναδικό κριτήριο είναι ο ισολογισμός, τότε ο άνθρωπος πέτυχε διάνα. Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια. Ο ΟΗΕ δεν είναι ανώνυμη εταιρεία. Εχει την ατυχή υποχρέωση να ασχολείται με πολέμους, λιμούς, προσφυγικές κρίσεις, γενοκτονίες και πυρηνικές απειλές. Εκεί δεν πουλάς τηλεοπτικά δικαιώματα. Εκεί μετράς ανθρώπινες ζωές.
Είναι αλήθεια όμως ότι ο Τραμπ ανέκαθεν έβλεπε τους θεσμούς σαν επιχειρήσεις. Οι διεθνείς οργανισμοί, στα μάτια του, μοιάζουν περισσότερο με διοικητικά συμβούλια. Ισως λοιπόν ο ΟΗΕ να του φαίνεται σαν μια μεγαλύτερη FIFA. Με περισσότερες σημαίες, λιγότερα γκολ και πολύ περισσότερα βέτο.
Τζάνι, ο υποτακτικός
Και εδώ ακριβώς αρχίζει να ταιριάζει ο Ινφαντίνο. Η σχέση των δύο μόνο τυπική δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Οι δημόσιες εμφανίσεις τους ήταν αλλεπάλληλες, οι φιλοφρονήσεις αμοιβαίες και η εικόνα ενός προέδρου της FIFA που αισθανόταν εξαιρετικά άνετα δίπλα στον ένοικο του Λευκού Οίκου δεν πέρασε απαρατήρητη. Το αποκορύφωμα ήρθε στο Μουντιάλ.
Σύμφωνα με το Reuters, ο ίδιος ο Τραμπ αποκάλυψε ότι τηλεφώνησε προσωπικά στον Ινφαντίνο ζητώντας να επανεξεταστεί η αποβολή του Φολαρίν Μπαλογκούν. Και, ω του θαύματος, λίγο αργότερα η FIFA ανέστειλε την ποινή. Δεν ήταν η αποβολή που είχε σημασία. Ηταν το μήνυμα. Ενας πρόεδρος τηλεφωνεί. Ο επικεφαλής ενός διεθνούς οργανισμού ακούει. Οι κανονισμοί λυγίζουν. Κάποτε λέγαμε ότι οι κανόνες είναι ίδιοι για όλους. Τώρα φαίνεται ότι είναι ίδιοι για όλους, εκτός αν τηλεφωνήσει ο κατάλληλος άνθρωπος.
ΟΗΕ, όπως FIFA;
Αυτό ίσως είναι και το μεγαλύτερο προσόν του Ινφαντίνο στα μάτια του Τραμπ. Οχι ότι ξέρει από διπλωματία. Ούτε ότι διαθέτει εμπειρία στις διεθνείς συγκρούσεις. Αλλά ότι έδειξε πρόθυμος να προσαρμόζει τη λειτουργία της FIFA στις επιθυμίες της πολιτικής ισχύος. Για έναν επιχειρηματία που έγινε πρόεδρος, αυτή θεωρείται αποτελεσματικότητα. Για έναν διεθνή οργανισμό, όμως, λέγεται εξάρτηση.
Βέβαια, υπάρχει και η πραγματικότητα. Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ δεν διορίζεται από τον ένοικο του Λευκού Οίκου. Χρειάζεται τη σύσταση του Συμβουλίου Ασφαλείας, την έγκριση της Γενικής Συνέλευσης και πολλά άλλα. Το ζήτημα, όμως, δεν είναι αν ο Ινφαντίνο θα καθίσει ποτέ στο γραφείο του Γενικού Γραμματέα. Το ανησυχητικό είναι ότι κάποιοι θεωρούν φυσιολογικό να μεταφερθεί στον ΟΗΕ το μοντέλο διοίκησης της FIFA.
Να πιστεύουν δηλαδή ότι η διεθνής νομιμότητα λειτουργεί όπως ένα ποδοσφαιρικό τουρνουά, όπου όλα λύνονται με μια συνάντηση στα VIP, μια χειραψία και ένα τηλεφώνημα. Ευτυχώς, στον ΟΗΕ δεν υπάρχει VAR. Γιατί αν υπήρχε, δεν αποκλείεται κάποιος να ζητούσε από τον διαιτητή να πάει στην οθόνη επειδή… έτσι αποφάσισε ο Λευκός Οίκος.
