Στο ελληνικό ποδόσφαιρο το παράλογο και το αναμενόμενο εναλλάσσονται με την ταχύτητα μιας μπάλας που χτυπά στο δοκάρι. Στο «Γ. Καραϊσκάκης» είδαμε το ποδοσφαιρικά αλλόκοτο, μια βραδιά όπου οι επιλογές μπέρδεψαν τους πρωταγωνιστές και οι ευθύνες μοιράστηκαν γενναιόδωρα. Στην Τούμπα αντίθετα επικράτησε το λογικό. Ο ΠΑΟΚ αυτή την περίοδο μοιάζει πιο πλήρης, πιο σίγουρος, γιατί βρίσκει γκολ με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο: σε σετ παιχνίδι, σε κόντρα, σε στατική φάση, από πρέσινγκ, από άκρα, από άξονα, με χαφ, με εξτρέμ, ακόμη και με μπακ. Ο Λουτσέσκου έχει φτιάξει σύνολο που ξέρει τι ζητά και πώς να το πάρει.
Ο Παναθηναϊκός του Μπενίτεθ αντίθετα θυμίζει τον Σίσυφο, καταδικασμένο να σπρώχνει τον βράχο της προσδοκίας στην ανηφόρα ενός ελπιδοφόρου αποτελέσματος και να τον βλέπει να κατρακυλά στο αμέσως επόμενο παιχνίδι. Μόλις σηκώσει κεφάλι, μόλις γεννηθεί μια αίσθηση ότι κάτι αλλάζει, έρχεται η κατραπακιά να διαλύσει τη φευγαλέα αισιοδοξία.
Σε ρόλο κομπάρσου
Στη ρεβάνς με τον ΠΑΟΚ έφερε το ματς στα μέτρα του για λίγα λεπτά, εκεί γύρω στο 60′, όταν το τέμπο έσβηνε και οι γηπεδούχοι δίσταζαν. Αν πίστευε πραγματικά στις δυνάμεις του, θα ρίσκαρε, θα άλλαζε σχηματισμό, θα ανακάτευε την τράπουλα. Αντί γι’ αυτό προτίμησε φρεσκάρισμα αντί για τόλμη, διατήρηση αντί για ανατροπή, λογική μικρής ομάδας που φοβάται να κοιτάξει τον καθρέφτη.
Οι αλλαγές δεν άλλαξαν τίποτα ουσιαστικό, ούτε ενίσχυσαν τη μεσαία γραμμή ούτε φόρτωσαν την επίθεση. Ο αντίπαλος προσαρμόστηκε, κέρδισε μονομαχίες, χτύπησε την κατάλληλη στιγμή και έκλεισε την υπόθεση. Ο αποκλεισμός ήταν προβλέψιμος, σχεδόν αναπόφευκτος, αν συγκρίνει κανείς χημεία, αυτοπεποίθηση, ποιότητα και πρόσφατα ντέρμπι.
Εκείνο που πονά δεν είναι η ήττα, αλλά η εικόνα, η συμπεριφορά, η έλλειψη θράσους. Ο Παναθηναϊκός παλεύει, ιδρώνει, μα συχνά μοιάζει να συμβιβάζεται με τον ρόλο του κομπάρσου. Κι έτσι ο βράχος ξανακυλά, η απογοήτευση σωρεύεται και οι οπαδοί μετρούν υποσχέσεις αντί για επιτεύγματα. Το ερώτημα δεν είναι αν θα υπάρξει άλλη ανηφόρα, αλλά αν υπάρχει σχέδιο για να μείνει ο βράχος στην κορυφή.
Αναζητείται σχέδιο
Χωρίς ταυτότητα, χωρίς καθαρή αγωνιστική ιδέα, κάθε μικρή ανάταση θα καταλήγει σε γνώριμη κατρακύλα, σαν τιμωρία αρχαίας τραγωδίας που επαναλαμβάνεται αδιάκοπα. Η Ευρώπη ίσως προσφέρει μια πρόσκαιρη ανάσα, ένα διήμερο μακριά από τη μιζέρια, όμως στο πρωτάθλημα απαιτείται μεταμόρφωση.
Αλλιώς ο Σίσυφος θα συνεχίσει το αιώνιο δρομολόγιο και κάθε ελπιδοφόρο αποτέλεσμα θα είναι απλώς η αρχή της επόμενης πτώσης, μια υπενθύμιση του σχεδόν μάταιου κόπου που βαφτίζεται πρότζεκτ και καταλήγει κύκλος χωρίς λύτρωση, χωρίς κάθαρση, χωρίς πραγματική πρόοδο για έναν σύλλογο που διψά για σταθερότητα και βρίσκει μόνο επαναλήψεις λαθών, δισταγμών και χαμένων ευκαιριών, εγκλωβισμένος σε μια αέναη προσπάθεια που ξεκινά με υποσχέσεις και τελειώνει με σιωπή, αφήνοντας την αίσθηση ότι η κορυφή απομακρύνεται όσο περισσότερο την πλησιάζεις, σαν να σαρκάζει την ίδια την επιθυμία για υπέρβαση, ώσπου η ελπίδα να γίνεται συνήθεια ήττας και παραίτησης.
