Τι είναι η Ελλάδα χωρίς το καλοκαίρι της; Και πώς θα βγει ο χρόνος για όσους δεν μπορούν να κάνουν λίγες μέρες διακοπές, αν και ζουν σε έναν από τους κορυφαίους τουριστικούς προορισμούς παγκοσμίως;
Ο Ιούνιος μάς κουνάει μαντίλι και οι δρόμοι είναι γεμάτοι. Οι εποχές, άλλωστε, που φορτώναμε το ΙΧ με όλα μας τα υπάρχοντα και φεύγαμε για δύο μήνες στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.
Το πατρικό στο χωριό ή έχει γίνει ρημάδι ή έχει πια σήμερα εξ αδιαιρέτου συνιδιοκτήτες καμιά δεκαριά ξαδέλφια, που το πιθανότερο είναι να μη μιλιούνται μεταξύ τους. Τα rooms to let έχουν γίνει σουίτες με πισίνες και τριψήφια τιμή ανά διανυκτέρευση. Οπότε; Διάφορα sites σερβίρουν αφιερώματα για low budget αποδράσεις. Ναι, σύμφωνοι.
Αν πας σε κάποιο χωριό καμιά εκατοστή χιλιόμετρα απ’ τη θάλασσα, μια χαρά μπορείς να παραθερίσεις λίγες μέρες, ακόμη κι αν ζεις με τον μέσο μισθό, χωρίς μαύρα και έχεις παιδί να μεγαλώσεις. Αλλα πάλι, βαφτίζοντας το ψάρι κρέας, προτείνουν το staycation ως αντίδοτο στην ανέχεια.
Βγάλε δυο καρέκλες στο μπαλκόνι, σου λέει, άναψε κι έναν ανεμιστήρα και απόλαυσε το αθηναϊκό αστικό τοπίο σε μεγάλες δόξες, με τα σαραντάρια να ποτίζουν το μπετόν σαν φινλανδική σάουνα. Μπαλκονήσια φέτος για πολλούς.
Τα περυσινά στοιχεία της Eurostat έδειξαν ότι το 52% των Ελλήνων δυσκολεύεται να πληρώσει για διακοπές και προ ημερών το ΙΕΛΚΑ έδωσε ποσοστό 50% για φέτος. «Και τότε πώς είναι όλα γεμάτα παντού;» λέει ο αντίλογος. Ισως από το υπόλοιπό 50% και τα εκατομμύρια των ξένων. Και στην κρίση κάποιοι σημείωναν πονηρά πως οι καφετέριες είναι γεμάτες. Αρα να αναρωτηθούμε μήπως τελικά δεν περάσαμε ούτε κρίση.
Μπορεί βέβαια να είμαστε απλώς γκρινιάρηδες, που θα έλεγε και ο υπουργός Υγείας. Μπορεί, στην πραγματικότητα, να κολυμπάμε στο χρήμα και απλώς να καμωνόμαστε τους στριμωγμένους όποτε χτυπάει το τηλέφωνο από κάποια δημοσκοπική εταιρεία. Οπως μπορεί να συμβαίνει και με όσους ακόμη δείκτες πάνε κόντρα στο αφήγημα της οικονομικής ανάπτυξης, παραβλέποντας πως μια επίσκεψη στον μανάβη, στον χασάπη και στο σουπερμάρκετ τρώει πια ένα μέσο μεροκάματο για πλάκα.
Αλλωστε, όπως σημείωσε τις προάλλες και ο υφυπουργός Εξωτερικών Γιάννης Λοβέρδος, όπου και να κοιτάξεις, θα δεις ντελίβερι. Αυτός που παραγγέλνει ντελίβερι δεν έχει οικονομικό πρόβλημα, κατά τον υπουργό, που διαπιστώνει μάλιστα πως το επάγγελμα του ντελιβερά είναι το επικερδέστερο στις μέρες μας. Εφοπλιστές, βιομήχανοι και μεγαλοστελέχη ξεχάστε όσα ξέρατε κι αρχίστε να φθονείτε κάθε παπάκι με μπλε ή κόκκινο κουτί διανομής. Ο αναβάτης μετά τη βάρδια στο χαλάζι ή το λιοπύρι, επιστρέφει στο πολυτελές διαμέρισμά του και ζει ζωή χαρισάμενη.
Οσοι έχουν αυτή την οπτική για τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα βέβαια μπορούν να λύσουν με μιας και το πρόβλημα των διακοπών: Αν δεν έχουν να πάνε διακοπές, ας πάνε κρουαζιέρα.
