Το αποτρόπαιο έγκλημα της περασμένης Τρίτης στο Ηράκλειο επαναφέρει με δραματικό τρόπο στο προσκήνιο όχι μόνο την παράνοια που κυριεύει το μυαλό των ανθρώπων ώστε να αυτοδικούν, αλλά και τις ευθύνες της ίδιας της πολιτείας που έχει αποτύχει παταγωδώς να βάλει ένα τέλος στο βάρβαρο «έθιμο» της βεντέτας.
Μερικοί μήνες έχουν περάσει από τον «πόλεμο» στα Βορίζια ανάμεσα σε δύο οικογένειες του χωριού, με θύματα δύο ανθρώπους, και όλοι τότε έλεγαν να μην ξανασυμβεί άλλο περιστατικό με όπλα, εκτελέσεις και βεντέτες. Δυστυχώς, όλα έμειναν στην κατηγορία των ανέξοδων ευχολογίων. Η πολιτεία στέκεται αδύναμη να ελέγξει όχι μόνο τους νταήδες που κυκλοφορούν με ένα όπλο στη ζώνη, αλλά και να προστατεύσει την έννομη τάξη.
Το έγκλημα στην Αμμουδάρα Ηρακλείου δεν σόκαρε απλώς όσους πίστευαν ότι μετά τα Βορίζια αυτός ο αμαθής κόσμος θα συνετιστεί και θα καταλάβει ότι τα όπλα δεν είναι λύση. Ταρακούνησε την κοινωνία στην ηπειρωτική Ελλάδα, που δεν μπορεί να αντιληφθεί πώς, εν έτει 2026, ένας χαροκαμένος πατέρας παίρνει τη ζωή ενός αγοριού 21 ετών επειδή το θεωρεί υπεύθυνο για τον θάνατο του δικού του παιδιού.
Είναι θέμα παιδείας; Είναι θέμα οπισθοδρόμησης; Είναι έλλειψη στοιχειώδους ενσυναίσθησης; Είναι απουσία λογικής; Είναι η διάχυτη αίσθηση της ανομίας που υφίσταται στην Κρήτη; Ο,τι και να συμβαίνει, και είναι πολύ πιθανόν να ισχύουν όλα αυτά συνδυαστικά, η ουσία είναι μία: η χρόνια αδυναμία της πολιτείας να ελέγξει την οπλοκατοχή στο νησί δημιούργησε ένα τέρας το οποίο είναι αδύνατον να αντιμετωπιστεί. Συμπλεγματικά άτομα, με βαρύτατες ελλείψεις προσωπικού χαρακτήρα, αγράμματοι κατά βάση, λύνουν τις διαφορές τους με τα όπλα επειδή ακριβώς η πολιτεία ποτέ δεν είχε ένα συγκροτημένο σχέδιο για τον αφοπλισμό του νησιού.
Και δεν είχε σχέδιο διότι δεν ήθελε να έχει σχέδιο. Ενα πλέγμα διαπλοκής ανάμεσα σε πολιτικές δυνάμεις, πολιτικούς και τοπικούς παράγοντες και η ανάπτυξη ενός τεράστιου, ισχυρού, πελατειακού συστήματος με όλους αυτούς απέτρεψαν κάθε απόπειρα ελέγχου της κατάστασης. Και ταυτόχρονα δημιούργησε συνθήκες απόλυτης ανομίας στο νησί. Η ζωοκλοπή έγινε καθημερινότητα, οι εκβιασμοί, τα νταηλίκια, η ζωώδης βία τρόπος ζωής, η καταπάτηση αγροτολιβαδικών εκτάσεων κανονικότητα, η στροφή από τον πρωτογενή τομέα στο επικερδές εμπόριο της χασισοκαλλιέργειας μόδα που απέφερε (και αποφέρει) πολλά χρήματα σε πολλούς στο νησί, και όλο αυτό επέτρεψε να δημιουργηθούν συνθήκες που παραπέμπουν ευθέως στη Σικελία ή την Κολομβία.
Ταυτόχρονα, άλλων άνοιξαν τα μάτια και είδαν πως με τη βοήθεια των πολιτικών θα μπορούσαν χωρίς κανέναν κίνδυνο να λεηλατήσουν κοινοτικά κονδύλια που προορίζονταν για επιδοτήσεις – έτσι αποκτήσαμε τον ΟΠΕΚΕΠΕ στη δική μας καθημερινότητα: 82 εκατομμύρια εισέπραξαν παράνομα αυτοί οι απατεωνίσκοι, 413 εκατομμύρια θα πληρώσει η χώρα – όλοι μας, δηλαδή – σε κοινοτικά πρόστιμα. Λόγω Κρήτης και λόγω της διάχυτης, γενικευμένης ανομίας στην Κρήτη.
Ο δολοφόνος της Τρίτης στο Ηράκλειο, λέει, ήταν γνωστό ότι οπλοφορούσε και ότι επί τρία χρόνια κυνηγούσε τον μικρό για να τον σκοτώσει, επειδή η κρίση του είχε θολώσει σχετικά με τις συνθήκες του θανάτου του δικού του παιδιού. Πού ήταν η πολιτεία να προστατεύσει αυτό το παιδί; Πουθενά. Πού ήταν η πολιτεία να ελέγξει τον νταή κουμπουροφόρο; Πουθενά, επίσης. Ετσι φθάσαμε στο έγκλημα της Αμμουδάρας και η χώρα έχασε δύο παιδιά που θα μπορούσαν κάτι να προσφέρουν, στο μέτρο των δυνατοτήτων τους.
Νωρίτερα, την ίδια εβδομάδα, τρεις νεαροί 18 έως 21 ετών μαχαίρωσαν έναν πορτιέρη και διέφυγαν κρατώντας πιστόλια – όπλα στα χέρια παιδιών! Γονείς δεν έχουν αυτά τα παιδιά; Προφανώς έχουν. Αλλά αν οπλοφορεί ο γονέας, ποιος θα ελέγξει το παιδί και για ποιον λόγο; Νταής γεννάει νταή και πάει λέγοντας…
Μπορεί να συνεχιστεί άλλο αυτή η κατάσταση; Προφανώς όχι. Αλλά δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος ότι μπορεί να συμβεί κάτι δραστικό. Τα όπλα του «πολέμου» στα Βορίζια ακόμη να ανακαλυφθούν, παρά τις εντατικές προσπάθειες των αστυνομικών δυνάμεων. Αυτοί που τα έκρυψαν το έκαναν προφανώς για έναν λόγο: για να τα χρησιμοποιήσουν στην επόμενη φάση του «πολέμου» – να πάρουν εκδίκηση για τις εκατέρωθεν απώλειες.
Προσωπικά θεωρώ ότι το θέμα έχει ξεφύγει προ πολλού από την αστυνομική του διάσταση. Οχι 2.500 αστυνομικοί που υπηρετούν σήμερα στην Κρήτη δεν μπορούν να κάνουν κάτι, αλλά και σε… 25.000 να αυξηθούν, πάλι δεν θα φέρουν αποτέλεσμα.
Αντίθετα, θα είχε ίσως αποτέλεσμα μια πανεθνική προσπάθεια για τον αφοπλισμό της Κρήτης. Το νησί έχει το προνόμιο να κατάγονται από αυτό ο Πρωθυπουργός, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και μερικά σημαντικά ονόματα της πολιτικής ζωής. Γιατί δεν αναλαμβάνουν αυτοί μια πρωτοβουλία που στόχο θα έχει να πείσει τους Κρητικούς να παραδώσουν τα όπλα στις Αρχές; Εξασφαλίζοντάς τους ακόμη και την ασυλία;
Ιδού η Κρήτη, ιδού και το πήδημα…
