Όταν η Αλεξία Έβερτ φωτογραφήθηκε με τον σύζυγό της και είχε αποκαλύψει πρώτη φορά την καταστροφική εξέλιξη της υγείας του

Η ρήξη με την κανονικότητα ήρθε στις 22 Ιανουαρίου, 2005. Μια εγχείρηση για την αφαίρεση κύστης στον εγκέφαλο, που παρουσιαζόταν ως διαχειρίσιμη ιατρική πράξη, εξελίχθηκε σε αφετηρία μιας αλυσίδας επιπλοκών. «Ο Γιώργος Αλβέρτης σταμάτησε να εργάζεται για την τράπεζα τον Ιανουάριο του 2005, λόγω σοβαρότατων επιπλοκών στην υγεία του, έπειτα από εγχείρηση κύστης στον εγκέφαλο». Όσα ακολούθησαν, όπως τα αφηγείται, συνδέονται με ιατρικά λάθη και καθυστερήσεις που ποτέ δεν αναγνωρίστηκαν ανοιχτά: γιατροί που «κουνάνε τα κεφάλια και σιγοψιθυρίζουν για το θράσος, την απροσεξία και την αμέλεια των υπευθύνων συναδέλφων τους – πάντοτε όμως πίσω από κλειστές πόρτες».

Η εσωτερική της μάχη αποτυπώνεται σε μια από τις πιο χαρακτηριστικές φράσεις: «Όταν σκαλίζεις τις πληγές, πληγές που δεν κλείνουν με το χρόνο, επόμενο είναι να πονέσεις». Και αλλού: «Τις πολύτιμες μνήμες που κρατώ πριν μας συμβούν όλα αυτά… τις αντιμάχονται οι μνήμες γεμάτες πόνο και απελπισία που ακολούθησαν την 22α Ιανουαρίου 2005 – την ημέρα που χειρουργήθηκε και άρχισε ο Γολγοθάς μας». Ανάμεσα στα ερωτήματα που την καταδιώκουν, ξεχωρίζει «το “γιατί;”. Ένα βροντερό “πώς;”».

Το μετεγχειρητικό στάδιο υπήρξε το πιο σκοτεινό. Η οικογένεια λάμβανε διαρκώς καθησυχασμούς. «Μετά την επέμβαση οι γιατροί εξακολουθούσαν να μας διαβεβαιώνουν ότι θα πάνε όλα καλά. Δεν άκουσα κανέναν να αναλαμβάνει –έστω άτυπα, προφορικά, διστακτικά και ανθρώπινα– έστω και μερτικό, μερικό ίχνος κάποιας ευθύνης». Για έναν, μάλιστα, από τους γιατρούς που τον χειρούργησαν γι’ αυτό που συνέβη έφταιγε η κακιά μοίρα του Γιώργου. “Άτυχο” μού τον είπε, λες και στη γέννα του ήταν παρούσα μια από τις κακές Μοίρες! Αλλά εκείνος φρόντιζε σαν καλή Μοίρα να προσθέτει μετά με άκρως παρεξηγημένο και θυμωμένο ύφος σε φίλους και γνωστούς που συμπαρίσταντο και αγωνιούσαν: “Με αμφισβητείτε; Ο Γιώργος θα γίνει εντελώς καλά, καλύτερα από πριν!”. Πώς τολμάμε δηλαδή εμείς οι αδαείς, ανίδεοι, οι λίγοι και μικροί, να αναρωτηθούμε κάτι τέτοιο; Και μετά το μοιραίο χειρουργείο συμπλήρωνε: “Τα ισχαιμικά που διαφαίνονται στις μαγνητικές είναι σαν το γκαζόν που καίγεται αλλά ξαναφυτρώνει!”».

Η ίδια περιγράφει εκείνη την περίοδο ως μια κατάσταση απόλυτης εξάρτησης από τις λέξεις των γιατρών. «Όταν τα βιώνεις όλα αυτά, είσαι χαμένος. Κρέμεσαι από τα χείλη του γιατρού». Η ελπίδα λειτουργούσε σχεδόν υπνωτικά: «Πήραμε εξιτήριο στις 2 Απριλίου. Με τους γιατρούς να επιμένουν ότι το «γκαζόν» θα ξαναφυτρώσει και εμάς να τους πιστεύουμε, γιατί απλώς δεν μπορούσαμε να διανοηθούμε τότε τη διάσταση του τερατουργήματος. Τώρα ξέρουμε ότι μας απέκρυπταν την αλήθεια. Άλλωστε, σε μια τέτοια κατάσταση ποιον θέλεις να ακούσεις, ποιον να πιστέψεις, αυτόν που σου λέει τα δυσάρεστα; Ήταν τόση η ελπίδα μας ότι ο Γιώργος θα γίνει καλά που, περίπου σαν υπνωτισμένοι, αν οι γιατροί μάς έλεγαν ότι ήμασταν Πυγμαίοι, θα τους πιστεύαμε».

Η πραγματική διάσταση της βλάβης έγινε σαφής αργότερα, όταν απευθύνθηκαν σε ειδικούς του εξωτερικού. Ένας από τους καλύτερους νευρολόγους της Ευρώπης, μόλις είδε τον φάκελο, περιορίστηκε στη φράση: «Τι κρίμα!» (what a pity, what a waste!). Στη Γερμανία, ένας νευροχειρουργός της είπε απλώς: «Λυπάμαι, κυρία Αλβέρτη…». Ήταν η στιγμή που, όπως ομολογεί, «με έκανε να χάσω τη γη κάτω απ’ τα πόδια μου».

Η απόφαση που ακολούθησε ήταν να επιστρέψουν στο σπίτι και να τον φροντίσουν οι δικοί του άνθρωποι. Όχι σε ίδρυμα, αλλά μέσα στην οικογενειακή καθημερινότητα. «Και το “γκαζόν” βέβαια δεν ξαναφύτρωσε». Οι διαγνώσεις καταγράφηκαν ψυχρά: «ημιανοψία, πυραμιδικό σύνδρομο, σοβαρό γνωσιακό έλλειμμα, απώλεια μνήμης, αδυναμία και άλλα πολλά». Για την καθημερινότητα λέει: «Ο Γιώργος πολλές φορές είναι σε έναν κόσμο όπου δεν ξέρω τι σκέφτεται… Δεν έχει αίσθηση χώρου και χρόνου, ούτε πρόσφατη μνήμη. Το ότι δεν συνειδητοποιεί ακριβώς τι έχει είναι ευτύχημα».

Κι όμως, μέσα στην απώλεια, η ίδια αποφεύγει το ερώτημα της προσωπικής αδικίας. «Δεν σκέφτηκα ποτέ “γιατί συνέβη αυτό σε μένα;”. Αναρωτήθηκα γιατί συνέβη στον άνδρα μου». Και επιμένει στη δύναμη της αντοχής: «Όταν κάποιος σωθεί από το χείλος του γκρεμού, έπειτα βρίσκει δύναμη και ζει τη ζωή πολύ πιο έντονα».

Θέλοντας να θυμίσει ποιος ήταν ο άνθρωπος πριν από την επέμβαση, παραθέτει λόγια συνεργάτη του: «Τον συνόδευε πάντα ένα χαμόγελο αισιοδοξίας… Ήταν κοντά στους συνεργάτες του… Πάνω απ’ όλα όμως είναι η απώλεια ενός υπέροχου ανθρώπου στην πιο δημιουργική του ηλικία. Γιατί ο Γιώργος, αν και ζει, δεν θα είναι ποτέ ξανά ο ίδιος».

Και συνεχίζει, με τις δικές της μνήμες για τον άνδρα που ερωτεύτηκε: «Νομίζω σχεδόν όλοι υποκλίνονταν στο ειδικό βάρος και τη λάμψη του. Ένα βάρος και μια λάμψη που απέκτησε από τους ταπεινούς αλλά σπουδαία μοναδικούς βιοπαλαιστές γονείς του: Εξωτερική και εσωτερική ομορφιά, ήθος, υπερηφάνεια, αξιοπρέπεια, δύναμη της ψυχής, του σώματος και του νου. Από όλα αυτά, κάποιοι από χυδαία αμέλεια –στην πιο ελαφρυντική των περιπτώσεων– προσπάθησαν να τον απαλλάξουν, αλλά στην ουσία δεν τα κατάφεραν. Μπορεί λοιπόν να άλλαξαν τη ζωή μας, που θεωρείτο από πολλούς λαμπερή –σας διαβεβαιώνω όμως είναι πολύ γήινη και ανθρώπινη– αλλά συντηρήθηκε και παραμένει αδιαπραγμάτευτη η πολύτιμη ζωή και η αρχοντιά που αποπνέει από τα βάθη της ψυχής του ο άνδρας μου. Παραμένει αταλάντευτη και η υπερηφάνεια που διαποτίζει εμένα ότι με επέλεξε ως τη γυναίκα της ζωής του και ζωντανή η ελπίδα και πεποίθηση ότι ο γιος μας θα έχει πολλούς λόγους, με σεμνότητα, δύναμη ψυχής και περηφάνια να λέει πως είναι γιος του Γιώργου Αλβέρτη. Ενός πατέρα που στην ουσία ελάχιστα γνώρισε, αλλά θα ’θελε να του μοιάσει».

Για λίγο ο νους της ταξιδεύει στα τελευταία Χριστούγεννα που πέρασαν μαζί, πριν χτυπήσει την πόρτα του σπιτιού τους η τραγωδία: «Στη δική μας περίπτωση δεν μπορείς εύκολα να τραγουδήσεις πολύ χαρούμενα το “Πάει ο παλιός ο χρόνος”. Γιατί απλούστατα ταξιδεύοντας με τη φαντασία μου πηγαίνω πάντα πίσω στο χρόνο, στα Χριστούγεννα του 2004, στην όμορφη Αράχοβα. Και με το μαγικό ραβδί του Χάρι Πότερ, αγαπημένου ήρωα του γιου μας, προσπαθώ να αλλάξω ό,τι συνέβη ένα μήνα μετά».

Και στο τέλος, σαν μήνυμα προς όσους βιώνουν ανάλογες δοκιμασίες, δηλώνει: «Θέλω να πω στους συνανθρώπους που τους αφορά η ιστορία μας… ότι υπάρχει ζωή μετά το “θάνατο”, υπάρχει χαρά μετά το χαμό, υπάρχει το γέλιο μετά τη θλίψη». Μια πίστη που, όπως λέει, αντλείται «στον πλούτο της εσωτερικής μας δύναμης… λαμπερό σαν το άστρο της Βηθλεέμ».